Ս.ՄԱՐԿԵԴՈՆՈՎ. «ՌԴ-ՀԱՅԱՍՏԱՆ. ԱՄՐՈՒԹՅԱՆ ՍՏՈՒԳԱՐՔ»
- Ռուսաստանցի հայտնի քաղաքական վերլուծաբան, Քաղաքական եւ ռազմական վերլուծությունների ինստիտուտի միջազգային հարաբերությունների բաժնի ղեկավար Սերգեյ Մարկեդոնովը օրերս հանդես է եկել ուշագրավ հրապարակմամբ, որտեղ անդրադառնում է հայ-ռուսական հարաբերությունների թեմային: Նա փաստում է, որ 2009թ. հունիսի վերջին «հայ-ռուսական ռազմավարական հարաբերությունները կրկին ամրության ստուգարք հանձնեցին»:
«Մի կողմից այդ ստուգարքը պայմանավորված էր արտաքին գործոններով: Խոսքը արձագանքների մասին է. Մոսկվայում` Վրաստանի նախագահ Միխեիլ Սահակաշվիլու Հայաստան կատարած այցելության արձագանքը, եւ Երեւանում` Ռուսաստանի նախագահ Դմիտրի Մեդվեդեւի Ադրբեջան կատարած այցելությանը հետեւած արձագանքը: Մյուս կողմից` այդ գործոններն ի հայտ բերեցին երկրների միջեւ առկա երկկողմ խնդիրներ, որոնք հաճախ թաքցվում են քաղաքական նրբանկատության ու հայ եւ ռուս ժողովուրդների «դարավոր բարեկամության» մասին վստահեցումների ներքո», - գրում է Մարկեդոնովը: Հիշեցնելով, որ Հայաստանում գտնվելու ժամանակ Սահակաշվիլին պարգեւատրվեց Հայաստանի բարձրագույն` Պատվո շքանշանով, նա միաժամանակ փաստում է, որ նման պարգեւատրման դրդապատճառն ավանդական է բարձրաստիճան պաշտոնյաների դիվանագիտական այցելությունների պարագայում: «Վրաստանի նախագահը նման պատվի է արժանացել «Հայաստանի եւ Վրաստանի միջեւ համագործակցությունը խորացնելու ուղղությամբ ծավալած գործունեության համար»: Այս իրադարձությունը ռուս քաղաքական գործիչների կողմից կոշտ քննադատության ենթարկվեց: Պետդումայի ԱՊՀ եւ հայրենակիցների հետ կապերի հարցերով հանձնաժողովի փոխնախագահ Տատյանա Մոսկալկովայի խոսքով` «Հայաստանը Սահակաշվիլուն Պատվո շքանշան տալով` անտեսեց օգոստոսյան զինված հակամարտության վերաբերյալ Վրաստանի քաղաքականության հանդեպ սեփական նախաձեռնություններն ու դատապարտումները»: Ավելին` պատգամավորը, ով ի պաշտոնե կոչված է դիվանագիտական հակասությունները հարթելուն, հեռուն է գնացել` հայտարարելով, որ Սահակաշվիլու պարգեւատրումն «ինչ-որ տեղ մարտահրավեր է Ռուսաստանին»: «Այդպիսով` մարտահրավերի հավասարեցվեց դիվանագիտության մեջ ավանդական նշանակություն ունեցող բարձրաստիճան հյուրերին պարգեւատրելու արարողությունը: Ընդգծենք` հյուրերին, որոնց հարցում տանտերերը (տվյալ դեպքում` Երեւանը) խիստ շահագրգռված է», - պարզաբանում է քաղաքագետը: Նա նաեւ հիշեցնում է, որ նախորդ տարվա սեպտեմբերին Սերժ Սարգսյանի Թբիլիսի կատարած այցելության ընթացքում նա նույնպես արժանացել էր վրացական պետական պարգեւի (կրկին` Պատվո շքանշան), այդպիսով «Երեւանը պարզապես իրականացրել է դիվանագիտական պարիտետի սկզբունքը (ինչի մասին միջազգայնագետները պետք է որ իմանան), ինչը երկկողմ միջպետական հարաբերություններում ընդունված նորմ է»: «Սակայն պաշտոնական Երեւանի հասցեին առավել կոշտ քննադատությունը հնչեց այլ պատգամավոր-միջազգայնագետի` «Միասնական Ռուսաստան» կառավարող կուսակցության ներկայացուցիչ Վալերի Բոգոմոլովի շուրթերից: Խոսքի հնարավորություն տանք նրան. «Աշխարհի յուրաքանչյուր երկիր ազատ է պարգեւատրել` ում ցանկանա եւ ինչով ցանկանա, ինչպես նաեւ ազատ է` գովաբանել ու դատապարտել: Սակայն կարեւոր է հիշել, որ չի կարելի թքել այն ջրհորի մեջ, որից դեռ ոչ մեկ անգամ ջուր ես խմելու»: Հենց այս ելակետից պետք է գնահատական տալ ամենեւին էլ ոչ միանշանակ այն իրադարձությանը, որ տեղի ունեցավ Վրաստանի նախագահին պարգեւատրելիս», - մատնացույց է անում ՌԴ-ում հնչած գնահատականները Մարկեդոնովը, ապա փաստում. «Ինչեւէ, կարելի է միայն ուրախանալ մեր դումայականների` իրենց թեզերը հիմնավորելու համար լեզվական դարձվածքների կիրառման ունակություններով: Միայն թե ստիպված ենք տխրել ու արձանագրել. Ռուսաստանի ներկայացուցիչների պաշտոնական հայտարարությունները կրկին ձեւակերպվում են անձնական էմոցիոնալ գնահատականներով: Կրկին Սահակաշվիլու անձը մթագնում է ընկալումն այն հնարավորությունների միջանցքի, որ առկա են Հարավային Կովկասում` հանրապետություններից յուրաքանչյուրի դեպքում: Իր հոգեբանական էության մեջ մանկամիտ ցանկությունը` որ մեր գործընկերն ընկերություն անի միայն մեր եւ ոչ մի դեպքում ուրիշի հետ, կրկին ներկայացվում է որպես դիվանագիտական միտք: Եվ այս կապակցությամբ անհրաժեշտ է հասկանալ մեկ կարեւոր սկզբունքային բան: Այն, ինչ մեզ Մոսկվայում թվում է ոչ այնքան կարեւոր (եղածն ինչ է որ` ելույթ է ունեցել ինչ-որ մի պատգամավոր, դրանցից 450 հոգի կան, եւ բոլորն էլ ամեն օր ելույթ են ունենում), Երեւանում ցավագին է ընկալվում, քանի որ գոյություն ունի մեծ եւ փոքր երկրներում ասվածն ընկալելու ասիմետրիա: Սա հասկանալու համար անհրաժեշտ է գոնե մեկ-երկու անգամ` կուսակցական ֆորումներին մասնակցելու փոխարեն, այցելել ԱՊՀ երկրներից յուրաքանչյուրը: Եվ ոչ թե պաշտոնական այցելությամբ, այլ` մասնավոր: Այստեղից էլ` օրինաչափ հարց: Ի՞նչ է գտել Հայաստանը Սահակաշվիլու մեջ: Նախագահ, ով ոչ մեկ անգամ աներես կերպով գնահատականներ է տվել այդ երկրի արտաքին քաղաքականության ու տնտեսական զարգացման վերաբերյալ, քննադատել է նրան Մոսկվայի հետ ունեցած կապերի համար: Երեւանի եւ Թբիլիսիի մերձեցումը թելադրված է Հայաստանի պրագմատիկ ազգային շահերով եւ` ոչ ավելին», - բացատրում է ռուս քաղաքագետը, - «Ադրբեջանի ու Թուրքիայի կողմից ցամաքային շրջափակման պայմաններում Վրաստանն Իրանի հետ միասին Հայաստանի միակ ելքն է արտաքին աշխարհ: Վրաստանի տարածքով է անցնում հայկական արտահանումների 2/3-րդը` այն դեպքում, որ ՌԴ-ի ու Հայաստանի միջեւ ցամաքային սահմաններ չկան: Իհարկե, Հայաստանի անվտանգության ապահովման գործում Ռուսաստանի դերը մեծ է: Գյումրիի ռազմական բազան եւ ռուս սահմանապահները մեկ անգամ չէ, որ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության ժամանակ սառեցրել են Անկարայի «տաք գլուխներին»: Հայ-ռուսական գործընկերության հաջորդ կողմը բիզնեսն է: Հայաստանում գործում է 1000-ից ավելի ռուսական ձեռնարկություն: Այդ երկրի հետ համագործակցում են ռուսական 70-ից ավելի մարզեր ու հանրապետություններ, իսկ առեւտրաշրջանառությունը միայն վերջին ամիսներին աճել է շուրջ 20%-ով: Միեւնույն ժամանակ, սակայն, առանց Վրաստանի Հայաստանը զարգանալ չի կարող: Հարեւան երկրի հետ նորմալ հարաբերություններ ունենալու հետաքրքրությունը թելադրված է նաեւ այն հանգամանքով, որ Վրաստանում ապրում է մեծ հայկական համայնք, որի համար նույնպես Երեւանը պատասխանատվություն է զգում եւ Ադրբեջանի հետ արդեն գոյություն ունեցող հակամարտության պայմաններում չի կարող իրեն նման «ճոխություն» թույլ տալ եւ Ջավախքի համար պատերազմ սկսել: Ընդ որում` նկատենք, որ եւ Հայաստանի ԶԼՄ-ները, եւ այդ երկրի խորհրդարանում բազմիցս քննադատել ու դատապարտել են վրացական էթնոնացիոնալիզմը: Բոլոր դեպքերում` հարեւանին Մոսկվայի աչքերով նայել Երեւանը չի կարող: Նա իր սեփական դիտակետն ունի: Գուցե դա շատերին հասկանալի չէ: Հատկապես` էմոցիոնալ տեսանկյունից: Բայց չէ՞ որ խոշոր տերության քաղաքականությունը հենց դրանով է տարբերվում փոքրիկ, ամբիցիոզ եվրասիական երկրից` հիմնվում է հիմնարար վերլուծության ու լուրջ եզրահանգումների, այլ ոչ` կենցաղային ընկալումների վրա»: Ս.Մարկեդոնովն այնուհետեւ անդրադառնում է Միացյալ Նահանգների գործելակերպին. «ԱՄՆ-ն, օրինակ, փայլուն տեղեկացված է Երեւանի ու Թեհրանի միջեւ համագործակցության մասին: Նկատենք, որ վերջին շրջանում այդ համագործակցությունը թափ է հավաքում (եւ գազի մատակարարումն է, եւ նավթամուղն է, եւ երկաթգիծը): Այդ ամենը, սակայն, ամերիկյան իսթեբլիշմենթին չի կատաղեցնում: Հայաստանին տրվող ԱՄՆ ֆինանսական օգնությունը կարող է կրճատվել, կարող է ավելանալ, սակայն այն ամենեւին էլ չի ձեւավորվում «իրանական» գործոնի ազդեցության տակ: Եվ ընդհակառակը` Թեհրանը փայլուն կերպով տեղեկացված է «Մեծ սատանա» երկրում հայերի լոբբիստական կառույցների գործունեության մասին, նաեւ` Երեւանի ու ՆԱՏՕ-ի գործընկերության մասին, ինչը սակայն չի խանգարում Իսլամական Հանրապետության եւ իրեն աշխարհում առաջին քրիստոնյա պետությունը համարող երկրի համագործակցությանը: Եվ այդ ամենն այն պատճառով, որ թե Վաշինգտոնը, թե Թեհրանը հասկանում են, որ աշխարհագրությունից փախչել հնարավոր չէ, իսկ ցանկացած դիվանագիտական գործողություն սահմանափակված է հնարավորությունների միջանցքով»: Ասվածից Մարկեդոնովը բխեցնում է. «Նույն Ռուսաստանը հնարավորություն չունի ՆԱՏՕ-ի հետ ճակատային դիմակայության մեջ մտնելու համար, հետեւաբար դատապարտված է համագործակցել Կրեմլում շատերի կողմից չընդունվող կառույցի հետ: Նույնը` նաեւ ԱՄՆ-ի հետ: Ռազմավարական իրողությունները Մոսկվային ստիպում են ժամն ու սլաքն ուղղել Վաշինգտոնի հետ համաձայնեցնելով: Եվ դա հենց նույնպիսի պրագմատիկ անհրաժեշտություն է, ինչպիսին Հայաստանի գործողություններն են վրացական ուղղությամբ: Սակայն, այդ ամենը հասկանալով գլոբալ մակարդակով, Մոսկվան հաճախ հրաժարվում է ուշադրության արժանացնել եվրասիական իրողությունները: Այստեղից էլ մեր ճնշումն Ալեքսանդր Լուկաշենկոյի վրա` Աբխազիան ու Հարավային Օսիան ճանաչելու հարցում: Կարծես թե նրա դրական որոշումն ու դրա ենթադրվող հետեւանք ԱՄՆ-ի ու ԵՄ-ի Մինսկին ուղղված կոշտ հայտարարությունները կարող են ինչ-որ բան տալ Մոսկվային կամ թեկուզ աբխազներին ու օսերին»: Ապա անդրադառնալով ռուս-ադրբեջանական հարաբերություններին` Մարկեդոնովը նշում է. «Եթե խոսենք Հայաստանի մասին, ապա հայկական իսթեբլիշմենթի մեջ առկա է առանձին դժգոհություն (կամ` թյուրընկալում) Ռուսաստանի որոշ գործողությունների վերաբերյալ: Խոսքը ՌԴ եւ Ադրբեջանի դինամիկ զարգացող գործընկերության մասին է: Այդ առումով Դմիտրի Մեդվեդեւի այցը Բաքու (2009թ. հունիսի 29-ին) գրեթե ընկալվում է Հայաստանի հանդեպ թշնամական քայլ: Բարձր օղակի ռուս քաղաքական գործչի ցանկացած այցելություն, սովորաբար, մեկնաբանվում է ղարաբաղյան կարգավորման հարցում Մոսկվայի` դեպի Ադրբեջան կողմնորոշվելու համատեքստում: Երեւանում շատերը (հնարավոր է` դա էլ է իռացիոնալ ու չափազանցված) «հնգօրյա պատերազմի» ժամանակ «Ադրբեջանի լռությունը» դիտարկում են որպես խաղաղ կարգավորման ընթացքում Բաքվի օգտին ինչ-որ զիջումներին Մոսկվայի համաձայնության նշան: Մինչդեռ, Ղարաբաղի հարցում «Մոսկվայի ձեռքի» գերագնահատումը հազիվ թե գործնական իմաստ ունենա: Այսօր 1988 թվականը չէ, Կրեմլի հետաքրքրություններն այդ տարածաշրջանում նույնպես պրագմատիկ հիմքեր ունեն: Եվ այդ հիմքերը դժվար թե դուրս գան այն ստատուս քվոյի սահմաններից, որը խտացված արտացոլվեց 2008թ. նոյեմբերի 2-ին ստորագրված Մոսկվայի հռչակագրում եւ այն բանակցություններում, որոնք ընթանում են Ղարաբաղի կարգավորման շուրջ` ՌԴ մասնակցությամբ: Բացի Ղարաբաղից, Ռուսաստանն Ադրբեջանում այլ կարեւոր շահեր ունի (էներգետիկայից սկսած մինչեւ ցամաքային սահմանների ընդհանուր անվտանգություն): Ադրբեջանի դեպքում եւս Ռուսաստանն աշխարհագրությունից փախչել չի կարող: Մերձկասպյան հանրապետությունը մեր հարեւանն է, որն ընդհանուր սահման ունի բարդ` դաղստանյան հատվածում: Այս առումով իսլամական արմատականությունը հաջողությամբ ճնշած աշխարհիկ վարչակարգի հետ համագործակցությունը Ռուսաստանի համար չափազանց շահավետ է»: Ամփոփելով թեման` Ս.Մարկեդոնովը նկատում է. «Մեծ Կովկասում նոր ստատուս քվոյի ձեւավորման պայմանների վերաբերյալ թե Մոսկվայում, թե Երեւանում պետք է միմյանց դրդապատճառները գնահատելու հարցում առավել իրատես լինեն եւ հրաժարվեն ուռճացված սպասումներից (որպեսզի խուսափեն խոր հիասթափությունից): Այսօր պետք է ընդունել, որ ոչ Մոսկվան է ճանաչում ԼՂՀ անկախությունը, ոչ Երեւանն է ճանաչում վրացական նախկին ինքնավարությունների անկախությունը: Կրեմլը չի հրաժարվելու Բաքվի հետ համագործակցությունից, վերջնական ընտրություն չի կատարելու Հայաստանի կամ Ադրբեջանի միջեւ: Բայց եւ Երեւանը չի հրաժարվելու Վրաստանի եւ նրա նախագահի հետ (Սահակաշվիլու անձն այս պարագայում առաջնային նշանակություն չունի, Երեւանն աշխատում է Վրաստանի գործող նախագահի հետ) փոխգործակցությունից: Այսպիսով, երկու երկրների դիվանագետների, խորհրդարանականների ու փորձագետների համար պետք է գերխնդիր դառնա փոխադարձ կասկածամտության, անվստահության, վախի դրեւորումների պարզաբանումը: Այդ գործողությունների ողջ բույլը կարելի է սահմանել որպես հոգեբանական լարվածության թոթափում: Այն հաճախ կարեւոր է այնքան, որքան քաղաքականը»:
- Է. Գաբրիելյան
«ԱՂՋԻԿ ՉԻ ԵՂԵԼ, ՈՐ ՁԵՌ ԳՑԵԻՆՔ, ԻՆՔՆ ԱՂՋԻԿ ՉԻ, ՈՐ ՆԵՐԵՄ»
Էլմիրա Մարտիրոսյան 5
Կենտրոնի քննչական բաժինը մեկ տարի քննեց-քննեց Հայաստանի առաջադիմական կուսակցության նախագահ Տիգրան Ուրիխանյանի եւ Հայաստանի Հելսինկյան ասոցիացիայի նախագահ Միքայել Դանիելյանի միջեւ անցյալ տարի ծագած խուլիգանական ...ՀԱՐԱՎԱՅԻՆ ԿՈՎԿԱՍՈՒՄ ՌՈՒՍ-ԹՈՒՐՔԱԿԱՆ ԱԿՏԻՎ ԴԵՐԱԿԱՏԱՐՈՒԹՅԱՆ ՄԱՍԻՆ ՀԱՎԱՍՏԻԱՑՈՒՄՆԵՐ
Էմմա Գաբրիելյան 1
Սերժ Սարգսյանն ու Իլհամ Ալիեւը ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման շուրջ հերթական բանակցությունները կանցկացնեն հուլիսի կեսին՝ Ռուսաստանում անցկացվող ավանդական ձիարշավի շրջանակներում, որտեղ տրվում է ...Ս.ՄԱՐԿԵԴՈՆՈՎ. «ՌԴ-ՀԱՅԱՍՏԱՆ. ԱՄՐՈՒԹՅԱՆ ՍՏՈՒԳԱՐՔ»
Է. ԳաբրիելյանՌուսաստանցի հայտնի քաղաքական վերլուծաբան, Քաղաքական եւ ռազմական վերլուծությունների ինստիտուտի միջազգային հարաբերությունների բաժնի ղեկավար Սերգեյ Մարկեդոնովը օրերս հանդես է եկել ուշագրավ հրապարակմամբ, ...Ի՞ՆՉ Է ՍՊԱՍՎՈՒՄ ԸՆԴՀԱՏԱԿԻՑ ԴՈՒՐՍ ԳԱԼ ՑԱՆԿԱՑՈՂՆԵՐԻՆ
Հեղինե Մանուկյան
ԵԽԽՎ 1677 բանաձեւի 5-րդ կետի 3-րդ ենթակետն ամբողջովին նվիրված է մարտի 1-2-ի դեպքերի առնչությամբ հետախուզման մեջ գտնվող անձանց նկատմամբ համաներման կիրառմանը:
Հիշեցնենք, որ ըստ համաներման մասին ակտի` ...«ԼՂ ՄԱՍՈՎ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԲԱՑԱԿԱՅՈՒԹՅԱՆ ԽՆԴԻՐ ԿԱ»: «ԱՌԱՋԻԿԱ ԱՄԻՍՆԵՐԻՆ ԼՂ ԳՈՐԾԸՆԹԱՑՈՒՄ ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ՉԵՆ ԲԱՑԱՌՎՈՒՄ»
Մարինե Խառատյան 1
Մեր հարցերին պատասխանում է Լեռնային Ղարաբաղի նախկին արտգործնախարար Արման Մելիքյանը:
-Պարոն Մելիքյան, հնարավոր համարո՞ւմ եք առաջիկա ամիսներին ԼՂ հարցում այնպիսի տեղաշարժ, որն ակտիվացնի ներքաղաքական ...«ՊԱՅՔԱՐՈՒՄ ԵՆՔ ՄԵՐ ԱԶԱՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՄԱՐ, ԵՒ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ՄԵՐ ՍՐՏԵՐՈՒՄ Է»
Էմմա Գաբրիելյան
Տոն, ցնծություն, հաղթանակած ժողովրդի աննկարագրելի ոգեւորություն եւ հզոր էներգետիկա... Այս մթնոլորտն էր երեկ թեւածում Մատենադարանի բազմահազարանոց հրապարակում: Մեկ տարի եւ չորս ամիս պայքարած հասարակությունը ...Ն.ՓԱՇԻՆՅԱՆԸ ԳՏՆՎՈՒՄ Է ԱՊՕՐԻՆԻ ԿԱԼԱՆՔԻ ՏԱԿ: ԻՍԿ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՓՈՐՁՈՒՄ Է ԿՐԿՆԱԿԻ ԱՆԳԱՄ ԿԱԼԱՆԱՎՈՐԵԼ ՆՐԱՆ
Արթուր Խեմչյան 8
Այսօր Երեւանի Կենտրոն-Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանը կորոշի «Հայկական ժամանակ» թերթի գլխավոր խմբագիր Նիկոլ Փաշինյանի խափանման միջոցը, թեեւ նրա նկատմամբ արդեն 2 օր է որպես խափանման ...ԻՆՉՊԵՍ Է ՊԱՐՏՎՈՒՄ ՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆԸ
Նիկոլ Փաշինյանի վերադարձի պատմությունը բավական հետաքրքիր մտորումների տեղիք է տալիս ոչ միայն ներքաղաքական, համաժողովրդական շարժման, քաղաքացիական պայքարի տեսանկյունից, ոչ միայն բացում է համաժողովրդական ...«ԵՐԴՎԵ՛ՆՔ` ՉԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼ ՊԱՅՔԱՐԸ ՄԻՆՉԵՒ ՄԵՐ ԲՈԼՈՐ ԻՂՁԵՐԻ ԻՐԱԿԱՆԱՑՈՒՄԸ». «ԳԼԽԱՎՈՐԸ ՉՀՈԳՆԵԼԸ, ՉՆՎՆՎԱԼԸ, ՉՀՈՒՍԱԼՔՎԵԼՆ Է»
2
Սիրելի հայրենակիցներ, Ինչպես հիշում եք, Կոնգրեսի հաջորդ հանրահավաքը նշանակելով սեպտեմբերի 18-ին, մենք խոստացել էինք՝ անհրաժեշտության պարագայում կազմակերպել նաեւ միջանկյալ հանրահավաքներ ու այլ միջոցառումներ: ...
«ՈՉ ԹԵ ԿԻՍԱԱՎՏՈՐԻՏԱՐ` ԱՅԼ ԶԻՆՎՈՐԱՈՍՏԻԿԱՆԱԿԱՆ ԵՐԿԻՐ»
Էմմա Գաբրիելյան
ԵՎՐՈՊԱՆ` ԼԱՅՆ ՓԱԿՎԱԾ ԱՉՔԵՐՈՎ. ԶԱՐՈՒՀԻ ՓՈՍՏԱՆՋՅԱՆԻ ԵԼՈՒՅԹԸ ԵԽԽՎ ՆՍՏԱՇՐՋԱՆԻ ԵՐԵԿՎԱ ՆԻՍՏՈՒՄ
ԷՍ Ո՞ՆՑ ԵՍ ՓՈԽՎԵԼ
Մարինե Խառատյան«ԱՂՋԻԿ ՉԻ ԵՂԵԼ, ՈՐ ՁԵՌ ԳՑԵԻՆՔ, ԻՆՔՆ ԱՂՋԻԿ ՉԻ, ՈՐ ՆԵՐԵՄ»
Էլմիրա ՄարտիրոսյանՀՈՂ` ՋՐԻ ԳՆՈՎ, ԿԱՄ ՍՎԱՂԱԾ ՖԵԼԶԻՏ, ԲԱԶԱԼՏ, ՏՈՒՖ` 10-ՐԴ ԴԱՐԻ ՀՈՒՇԱՐՁԱՆԻ ՊԱՏԵՐԻՆ
Հեղինե ՄանուկյանԿՈՆՅԱԿ ՆՎԻՐԵԼԸ ԴԻՎԱՆԱԳԻՏԱԿԱՆ ՊՐԱԿՏԻԿԱ՞, ԿԱՄ «ԱՂ ՈՒ ՀԱՑԸ ԱՉՔ Է ՔՈՌԱՑՆՈՒՄ»
Արթուր Խեմչյան«ՔԱՌԱԿՈՒՍԻ» ՄՏԱԾԵԼԱԿԵՐՊՈՎ «ՀԱՅՐԵՆԱՍԵՐՆԵՐՆ» ՈՒ Զ.ՓՈՍՏԱՆՋՅԱՆԸ
Արթուր ԽեմչյանՆ.ՓԱՇԻՆՅԱՆԸ ԳՏՆՎՈՒՄ Է ԱՊՕՐԻՆԻ ԿԱԼԱՆՔԻ ՏԱԿ: ԻՍԿ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՓՈՐՁՈՒՄ Է ԿՐԿՆԱԿԻ ԱՆԳԱՄ ԿԱԼԱՆԱՎՈՐԵԼ ՆՐԱՆ
Արթուր ԽեմչյանԳԱՎԱՌԱՄՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ՏՈՆ Է, ՈՐԸ ՄԻՇՏ ՄԵՐ ԴԵՄ Է
Արամ ԱմատունիԲՌՆՈՒԹՅՈՒՆ ՔԱՂԲԱՆՏԱՐԿՅԱԼԻ ԿՆՈՋ ՆԿԱՏՄԱՄԲ
Մարինե Խառատյան
- 1852 Կ. Պոլսի Խասգյուղ արվարձանում ծնվեց ուսուցիչ, հրապարակախոս և քաղաքական գործիչ Մինաս Չերազը: (Վախճ. 1929թ.-ին, Մարսելում):
- 1913 Կ. Պոլսի դեսպանաժողովն սկսեց Հայկական բարենորոգումների հարցի քննարկումը:
- 1913 Կ. Պոլսի Ենի-Քյոյ արվարձանում իր աշխատանքներն սկսեց «Հայկական բարենորոգումների հանձնաժողովը»:
- 1955 Կրասնոդարի երկրամասի Վերխնե-Բականսկ բանավանում տեղի է ունենում Խորհրդային Միության հերոս Հունան Ավետիսյանի և նրա մարտական ընկերների գերեզմանի վրա կանգնեցված հուշարձանի հանդիսավոր բացումը:
- 1957 ՀԽՍՀ Ժողտնտխորհին առընթեր ստեղծվում է լեռնամետալուրգիական գիտահետազոտական ինստիտուտ:
- Դավադրություն Հայաստանի Դեմ
- Անկախության 20-ամյակ
- Մեր սիրելի երգերը
- Հանապազօրյա Նավթը և Հայաստանի Աշխարհաքաղաքական Դիրքը
- Armenians and 2011 OSCAR
- Turks and Germans: Partners in Crime and Allies in Court
- Վերջ ապագիտական դեզինֆորմացիային
- Իսկ ե՞րբ մենք պիտի ունենանք մե՛ր Վրեժի Կտակարանը
- 2011 թվականը
- L’ARMENIE OCCIDENTALE ET LE DROIT INTERNATIONAL, AUJOURD’HUI !
ԼՈՒՐԵՐ ՀԱՅԱՍՏԱՆ
ՕՆԼԱՅՆ ԼՈՒՐԵՐ
ԻՆՖՈՐՄԱՑԻԱ
ԻՄ ԱՐՄԹԱՈՒՆ
Ինչպե՞ս թողնել ծխելը
Ինչպե՞ս գրել Հայերեն Windows XP միջավայրում
Սույն կայքում հրատարակված նյութերը վերցված են բաց աղբյուրներից և պաշտպանված են հեղինակային իրավունքիով։ Արգելված է սույն կայքում հրատարակված նյութերի վերարտադրումը առանց իրական հեղինակի գրավոր թույլտվության։ Եթե ցանկանում եք հանել Ձեզ պատկանող նյութը, ապա ուղարկեք մեզ, պատկանելությունը վկայող փաստեր և տվյալ նութը անմիջապես կհանվի։ Բոլոր նյութերը հրատարակված են միայն ինֆորմացիոն նպատակով և մենք պատասխանատու չենք դրանց հավաստիության համար։