Հրատարակվում է

ԸՆԴԴԻՄՈՒԹՅՈՒՆ ԸԼԼԱԼՈՎ՝ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆ ԿՄՆԱՆ

• 
  Ավազակապետական վարչախմբի վերարտադրման «ընտրություններ» կոչվող թատերախաղում Դաշնակցությունը «Օրինաց երկրից» հետո երկրորդ տեղը գրավեց իր բերած նպաստով: Դրա շնորհիվ պահեց իր վերնախավի պաշտոններն ու ունեցվածքը, բայց կորցրեց ոչ միայն իր ընտրազանգվածի, այլեւ իր շարքերի առնվազն 99%-ի վստահությունը:

  Ուստիեւ Դաշնակցության վերջին ընդհանուր ժողովը ծանր խնդիր ուներ իր առջեւ` բացատրություններ գտնել իր դրսեւորած խայտառակ ու անպատվաբեր վարքագծի համար: Բայց, ինչպես ժամանակին բոլշեւիկներն էին իրենց մասին ասում, թե՝ «այսպիսի դժվարություններ չէ, որ հաղթահարել են բոլշեւիկները», նույն կերպ մտածելու իրավունք ունեն նաեւ դաշնակցության պարագլուխները: Ժամանակին նրանք կարողացել էին դուրս գալ 1915թ. Արեւմտյան Հայաստանում ժողովրդին բախտի քմահաճույքին թողնելով խուճապահար փախչելու (պատմաբան Լեոյի բնորոշմամբ՝ «դաշնակցական խուճապի») պատասխանատվությունից, կարողացել էին «բացատրել» 1941-1945թթ. Խորհրդային Հայաստանի դեմ գերմանական ֆաշիզմի հետ դաշնակցելու ու նրան ծառայելու խայտառակությունը, կարողացել էին մարսել 1956թ. Հայ Առաքելական եկեղեցին երկփեղկելու, 1988-91թթ. Մոսկվայի (դրանով իսկ՝ ակամա նաեւ Բաքվի) հետ դաշնակցած՝ Ղարաբաղյան շարժման, ապա Հայաստանի անկախության դեմ պայքարելու դավաճանությունը եւ այլն: Առաջին հայացքից թվում է, թե սրանց համեմատ հիմա խնդիրը շատ ավելի դյուրին է: Բայց միայն առաջին հայացքից: Հիմա այլ է իրավիճակը, այլ է լսարանը, այլ է ժողովուրդը: Հիմա ո՛չ հարյուր տարուց ի վեր օգտագործումից մաշված դատարկ ու չփոփոխվող ֆրազները, ո՛չ նահատակի կամ հերոսի պոզա ընդունելը, ո՛չ կեղծ խորհրդավորության քողը, ո՛չ «Ռոստոմը որ մի բան ասում է, հալբաթ մի բան գիտի»՝ անգրագետ ու անտեղյակ մարդկանց մատուցված ապրիորի հիմքը չեն կարող աշխատել: Հիմա, գեթ Հայաստանում, յուրաքանչյուրը բավարար չափով տեղեկացված է, եւ ամեն ինչ կատարվում է իր աչքի առջեւ: Իսկ իրականությունը տեսնելու համար բավարար են պարզ վերլուծական գործողությունները, ինչի համար տեղեկատվության ու ակնառու փաստերի պակաս ոչ մեկը չունի: ՀՅԴ վերջին ընդհանուր ժողովում Հրանտ Մարգարյանի հակասություններով լի ելույթը ցույց տվեց, որ այս կուսակցությունը անհուսալիորեն զուրկ է ժամանակի ու միջավայրի ընկալումից, ոչ թե հեղափոխական, այլ ամենապահպանողականն է իր գոծողություններով, դատողություններով ու ժողովրդի նկատմամբ վերաբերմունքով: Եվ շարունակում է նույն լեզվով խոսել՝ հույսն այն բանի վրա, որ 19-րդ դարի վերջի խեղճուկրակ ու անտեղյակ գեղջուկը կամ անգրագետ շարքային դաշնակցականն է իր լսարանը, որ այսօր էլ մարդիկ կառաջնորդվեն «Ռոստոմը որ մի բան ասում է, հալբաթ մի բան գիտի» դատողությամբ: Մյուս կողմից էլ չի կարելի մեղադրել Հ.Մարգարյանին, քանզի անհնար է փորձել ապացուցել անապացուցելին ու այդ ընթացքում անտրամաբանական մտքեր չարտահայտել կամ չընկնել ծիծաղելի հակասությունների մեջ: Հ.Մարգարյանը պետք է բացատրեր, թե ինչու իրենք իշխանության հետ կամ մեջ էին ամբողջ 10 տարի, վերջին պահին՝ դարձան մոլի «ընդդիմություն», իսկ ընտրություններից հետո կրկին փարվեցին նույն իշխանությանը: Ահա 1998-2008թթ. իշխանության բնութագիրը ըստ Հ.Մարգարյանի. «Երկրում ծրագրված պայքար չկար կոռուպցիայի դեմ», կար «արտոնյալ խավ, քրեական, կիսաքրեական տարրերի անօրինական պահվածքը հասարակության մեջ...», «երկրում առկա... անարդարությունները, կոռուպցիան, արտոնյալ խավի անպատժելիությունը, տնտեսական մենաշնորհների ապօրինի, բայց իշխանությունների հովանավորչությամբ անարգել գոյությունը, գործարարությամբ ազատ զբաղվելու խոչընդոտները, մարդու հիմնարար իրավունքների անտեսումը...»: Գործող վարչախմբին Դաշնակցության տված այսօրինակ գնահատականները նախընտրական շրջանում ավելի խիստ էին: Ու հենց այս ամենն է, որ ի մի հավաքելով այլ բան չէ, քան ավազակապետություն: Դրա համար էլ Հ.Մարգարյանը ասում է. «Նախագահական ընտրապայքարով մենք վերջակետ էինք դնում իշխանությունների հետ նախկին համագործակցությանը եւ համենայնդեպս նոր սկզբի կարելիություն ստեղծում մեզ համար»: Հարց 1. Այս ամենը հասկացաք վերջին պահի՞ն, ամբողջ տասը տարի չէի՞ք կարողացել նկատել ու հասկանալ: Հարց 2. Եթե թեկուզ վերջին պահին նկատեցիք ու հասկացաք, ինչու՞ հրապարակավ չխզեցիք հարաբերությունները հանցավոր այդ վարչախմբի հետ եւ մինչեւ վերջ մնացիք կառավարության մեջ: Հ.Մարգարյանն, իհարկե, ունի այս հարցերի աներեւակայելի պատասխանը. այս ամենի մասին իրենք վաղուց գիտեին, եւ ոմանք այն կարծիքի էին, որ 2007թ. մայիսի խորհրդարանական ընտրություններից հետո պետք է վարչախմբի հետ խզել հարաբերությունները ու հանդես գալ որպես ընդդիմություն (ինչպես դա ճիշտ ժամանակին արեց Ա.Բաղդասարյանը): Այդ քայլին չդիմելու համար, սակայն, եղել է երկու հիմնավոր պատճառ՝ տեխնիկական եւ բարոյական: Տեխնիկական պատճառ. «Կարծում էինք, որ խորհրդարանականից նախագահական ժամանակն այնքան կարճ է, որ չէինք կարող կտրուկ փոփոխություն արձանագրել: Բարոյական պատճառ. «Նախագահական ընտրություններում ինչ-որ առավելություն ունենալու համար մենք իրավունք չունեինք պատեհապաշտություն դրսեւորել՝ վերջին վայրկյանին լքելով մեր երեկվա գործընկերներին»: Հարց 3. Իսկ եթե ժամանակը բավարար լիներ` կարելի՞ էր «պատեհապաշտություն դրսեւորել եւ լքել երեկվա գործընկերներին»: Այս դեպքում խնդիրը այլեւս բարոյական կողմ չէր ունենա: Հարց 4. Այդքան սեւ գույներով ներկայացված հանցագործ վարչախմբի նկատմամբ կարելի՞ է բարոյական պարտավորություն ունենալ: Հարց 5. Իսկ «գործընկերներին վերջին պահին չլքելու» բարոյական այդ պարտավորությունը ու՞ր չքացավ դրանից 6-7 ամիս հետո նախագահական ընտրությունների նախօրյակին, երբ որոշեցիք որպես ընդդիմություն առաջադրել սեփական թեկնածու: Հարց 6. Վերջապես՝ որպես ընդդիմություն «ռասկրուտկա» լինելու համար ժամանակի պակա՞սն էր պատճառը, որ շարունակեցիք մնալ իշխանության մեջ, թե՞ «գործընկերներին վերջին պահին չլքելու» բարոյական պարտավորությունը: Չէ՞ որ այս երկուսը միմյանց հակասում են ու անհամատեղելի են: Բայց ինչու՞ եք սար ու ձոր ընկել ու սար ու ձոր գցում մարդկանց: Չէ՞ որ բոլորը գիտեն այս բոլոր հարցերին միաժամանակ բավարարող պարզ պատասխանը. Դաշնակցությունը արել է այն, ինչ նրան հրամայվել է, խաղացել է այն դերը, ինչ նրան հանձնարարվել է եւ ստացել է այնքան, որքան հարմար են գտել վարչախմբի տերերը: Մի այլ հակասության մասին. «Արդեն ձեւավորված իշխանությունը նախորդի՝ վերջին տասը տարվա իշխանության ժառանգորդն է ու շարունակությունը», - ասում է Հ.Մարգարյանը եւ ավելի թանձրացնում նրա հանցավոր ու ապաքաղաքական կերպարը. «Իշխանությանը ծրագրերի, գաղափարների պայքար պետք չէր, նրանք ամեն ինչ արեցին, որ ընտրություններն ընթանան ապաքաղաքական մթնոլորտում, քաղաքական ուժերի դեմ փակեցին հեռուստաալիքները, քաղաքական հաղորդումներն ու ծրագրերը, խուսափեցին բանավեճերից, քննարկումներից»: «Համատարած ընտրակաշառքի եւ կոպիտ ընտրախախտումների պայմաններում՝ այլ թեկնածուների շարքին փոշիացավ նաեւ մեր քվեն»: Հարց 7. Եվ այս ամենից հետո ու այս ամենից «տուժած» Դաշնակցությունը (որ, հիշեցնենք, «իրեն Հայ ժողովրդի վերջին հույսը կնկատի») ինչպե՞ս պատահեց, որ լուռումունջ համակերպվեց ու անաղմուկ շարունակեց մնալ նույն իշխանության մեջ: Հ.Մարգարյանը, ահա, պետք է պատասխաներ այս հիմնական հարցին: Եվ պատասխանում է. Դաշնակցությունը գնաց հանցավոր իշխանության մաս կազմելու այս անբարոյական, ապաքաղաքական, քստմնելի քայլին, քանի որ, պարզվում է, կա հայ ժողովրդի գլխին կախված շատ ավելի մեծ վտանգ: Դա Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի գործոնն է, նրա քաղաքական պայքարի մեջ մտնելը՝ «օտարի պատվերով» ու «ֆինանսներով» «գունավոր հեղափոխություն» իրականացնելու համար: Հարց 8. Ինչպե՞ս է, որ մահացու այդ վտանգն զգալով` Դաշնակցությունը ոչ թե անմիջապես կանգնեց չարյաց փոքրագույն՝ գործող վարչախմբի թեկնածուի կողքին, այլ «վերջին պահին լքեց իր գործընկերոջը» ու սեփական թեկնածուն առաջադրեց որպես ընդդիմադիր ու դաժանորեն քննադատեց նույն վարչախմբին ու նրա թեկնածուին: Չէ՞ որ դրանով նա կարող է ակամա ջուր էր լցնում Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի եւ օտարի պատվերով նրա գունավոր հեղափոխության ջրաղացին: Հարց 9. Ազգային ավազակապետությունը օտարի ազդեցությունից ու միջամտությունից գերադասելու սկզբունքը Դաշնակցությունը երբվանի՞ց է որդեգրել. 1890-ականների՞ց, երբ նա «Հայկական հարցի» լուծումը տեսնում էր միմիայն օտար պետությունների՝ Եվրոպայի եւ Ռուսաստանի միջոցով, 1907-ի՞ց, երբ Հայոց փրկությունը կապում էր երիտթուրքերի հետ, 1920-ականների՞ց, երբ ցեղասպանությունից ընդամենը 10 տարի անց, «Պրոմթեյան ուխտով»՝ Հայաստանի փրկությունը տեսնում էր Թուրքիայի պրոտեկտորատի տակ, 1941-1945-ի՞ց, երբ ծառայում էր գերմանական ֆաշիզմին՝ ընդդեմ Հայաստանի, 1970-ականների՞ց, երբ «Հայ դատը» կրկին սկսեց կապել Մոսկվայի հետ, 1990-91-ի՞ց, երբ «անկախական ըլլալով դեմ էր ԽՍՀՄ-ից անջատմանը»: Թե՞ այս բոլորը ոչ թե օտար էին, այլ հարազատ: Հարց 10. Այդ ինչպե՞ս է, որ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին ֆինանսավորած ու նրա միջոցով Հայաստանում գունավոր հեղափոխություն ծրագրած օտարները, նախագահական ընտրությունների առիթով հենց իր՝ Հ.Մարգարյանի նման ու դեռ ավելի մեծ «շան լափ» թափեցին վարչախմբի գլխին, բայց այնուամենայնիվ այդ «շան լափը» համապատասխան գտան «եվրոպական չափանիշներին» ու խրախուսեցին նրա գոյությունը: Իրենց փողի ձեռքը կրա՞կն էին ընկել: «Մարտի 1-ին իշխանությունները պատրաստ չէին: Ընդդիմությունը պատրաստ էր», - ասում է Հ.Մարգարյանը՝ ի հեճուկս 100 հազարավոր մարդկանց՝ իրենց աչքով տեսածին: Մնում է միայն ավելացնի, որ այդ օրը վաղ առավոտյան հենց ցուցարարները դավադրաբար հարձակվեցին զորանոցներում հանգիստ քնած ոստիկանական եւ այլ զորքերի վրա, ոչ թե հակառակը: Իսկ թափված արյունը «արտաքին միջամտության դուռ բացեց ու թուլացրեց մեր պետությունը»: Իսկ Լեոն Տեր-Պետրոսյանը ընդհանրապես իր «անպատասխանատու վարքագծով պառակտում է ազգը»: Հարց 11. 1999թ. հոկտեմբերի 27-ին, երբ երկու գործող եւ երկու «նախկին» դաշնակցականներ գնդակահարեցին Ազգային ժողովն ու կառավարությունը, թափվածը արյուն չէ՞ր եւ դուռ չէ՞ր բացում «արտաքին միջամտության համար»: Գուցե դա ոչ թե արյուն էր, այլ ցեմենտ կամ սոսինձ, որ պետք է ամրացներ մեր ճաք տված ազգային միասնությունը կամ ամրապնդեր պետականությունը: Գուցե դրա համա՞ր էր ոճրագործների պարագլուխը խորհրդատվության համար անմիջապես փնտրում հենց Հ.Մարգարյանին ու Վ.Մանուկյանին: Հարց 12. Եթե ազգի միասնությունը ընդունենք որպես հնարավոր իրողություն, ապա մեզ համար այդ միասնության թիվ մեկ գործոնը, ամենաընդհանրական կառույցը դարեր ի վեր եղել է Հայ Առաքելական եկեղեցին: 1956-ին ովքե՞ր այն պառակտեցին երկու մասի՝ արժանանալով երջանկահիշատակ Վազգեն Ա. Կաթողիկոսի հայրապետական անեծքին: Եվ ովքե՞ր են այդ պառակտումը պահում ու պահպանում մինչ օրս: Հիշեցնենք, այն ժամանակ, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը դեռ 11 տարեկան էր: Հիշեցնենք նաեւ, որ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը միակ գործիչն է, որ ժամանակին ամեն ինչ արեց ազգի պառակտման այդ չսպիացող վերքը բուժելու համար:

• Աշոտ Սարգսյան

• ՈՉ ԳԻՏՆԱԿԱՆԻՆ, ՈՉ ՄՏԱՎՈՐԱԿԱՆԻՆ, ՈՉ ՀՈԳԵՒՈՐԱԿԱՆԻՆ, ՈՉ ԷԼ... ՀՅԴ-ԻՆ

  Մարինա Բաղդագյուլյան   
  «Արտասահմանից Արշակ Բանուչյանի գործընկերները նամակներ էին ուղարկում նրա ինտերնետային հասցեին: Նրանք անհանգստացած էին` ե՞րբ պետք է շարունակեն իրենց համատեղ աշխատանքը, ի՞նչ պետք է լինի եւ, առհասարակ, ի՞նչ ...

• ԿԱՌԱՎԱՐՈՒԹՅԱՆ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴԱԿԱՆ ԾՐԱԳԻՐԸ ՓՈՒՉԻԿ Է

  Նարեկ Գալստյան   
  Կառավարության «հավակնոտ» ծրագիրն ունի երիտասարդությանը վերաբերող մի ոչ նվազ «հավակնոտ» ենթաբաժին: Ծրագրի հարյուրավոր էջերի մեջ այն գտնելն իսկապես դժվար էր: «Հավակնոտ» այս բաժինիկում ուրվագծվում է, ...

• ՎԿԱՅՈՒԹՅՈՒՆ. ՄԱՐՏԻ 1

  Ռոբերտ Ա.Սարգսյան   5
  Նախորդ համանուն հրապարակման մեջ անդրադարձել էինք մարտի 1-ի լուսադեմին կատարված դեպքերին: Այժմ կփորձենք ականատեսի աչքերով ներկայացնել լուսադեմին հաջորդած ողբերգությունը: Կրկին զերծ ենք մնում ականատեսի ...

• ԱՅԹՄԱՏՈՎԸ՝ ՆՈԲԵԼՅԱՆ ՄՐՑԱՆԱԿԻ ԹԵԿՆԱԾՈՒ

  Թուրքալեզու երկրների մշակույթի նախարարների մշտական խորհուրդը հանձնաժողով է ստեղծել թուրքալեզու աշխարհից կիրգիզ հայտնի գրող Չինգիզ Այթմատովին Նոբելյան մրցանակի ներկայացնելու համար: «Չինգիզ Այթմատովը համարվում ...

• ԲԱՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆ`ԱՆՀԵՌԱՆԿԱՐ ԱՊԱԳԱՅԻ ՇՈՒՐՋ

  Մուսա Միքայելյան   
  Երեկ մեկնարկեց ՀՀ արտգործնախարար Էդվարդ Նալբանդյանի առաջին երկօրյա պաշտոնական այցը Մոսկվա, որտեղ, ըստ պաշտոնական հաղորդագրության, հանդիպումներ են նախատեսված ՌԴ արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովի, ՀԱՊԿ գլխավոր ...

• ԱՍՈՂԻ ԳՈՐԾԻՆ ՉԵՆ ՀԱՎԱՏՈՒՄ, ԻՍԿ ԳՈՐԾՈՂԻ ԽՈՍՔԻՑ ՄՏԱՎԱԽՈՒՄ ԵՆ

  Արամ Ամատունի   
  Հայաստանի իշխանական երբեմնի մոնոլիտ համակարգի ներկայիս մասնատվածության մասին է վկայում այն, որ պետական կառավարման համակարգի առանցքային պաշտոնների նոր նշանակումները զարմանալիորեն ուշանում են: Խոսքը ...

• ԸՆԴԴԻՄՈՒԹՅՈՒՆ ԸԼԼԱԼՈՎ՝ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆ ԿՄՆԱՆ

  Աշոտ Սարգսյան   
  Ավազակապետական վարչախմբի վերարտադրման «ընտրություններ» կոչվող թատերախաղում Դաշնակցությունը «Օրինաց երկրից» հետո երկրորդ տեղը գրավեց իր բերած նպաստով: Դրա շնորհիվ պահեց իր վերնախավի պաշտոններն ու ունեցվածքը, ...

• «ԴԱՏԸ ՀԵՏԱՁԳՎՈՒՄ Է ՄԻՆՉԵՒ 2006Թ.-Ի...»

  Գագիկ Աբգարյան   
  Չկարծեք, թե սխալ ենք թույլ տվել: Շփոթվածությունից այսպիսի սխալ երեկ թույլ տվեց Գյումրիի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Վահե Խալաթյանը: Այստեղ ընթացող Պետրոս Մակեյանի, Շոթա Սաղաթելյանի եւ ...

• ՌԵԺԻՄԻ ՁԵՌԱԳԻՐԸ ՉԻ ՓՈԽՎՈՒՄ

  Կարինե Հարությունյան   
  Երեկ վարչական դատարանը անակնկալ չմատուցեց: Արեց այն, ինչ ենթադրվում էր: Թեեւ դատավոր Հովսեփ Բեդեւյանը նախորդ նիստերում բավականին անկախ եւ անաչառ պաշտոնյայի տպավորություն էր թողնում: Պարզվեց` այս ռեժիմի ...

• ՊԱՅԹԵՑ ԵՒՍ ՄԵԿ ՓՈՒՉԻԿ

  Մարինե Խառատյան   
  Կենտրոն-Նորք-Մարաշ դատարանում երեկ կրկին վկայություն էր տալիս ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի նախկին օպերլիազոր, մարտի 1-ից հետո արդեն Կենտրոնի ոստիկանությունում քննիչ նշանակված Էդգար Պետրոսյանը: Սա ...

• ՀԱՎԱՏԱՎՈՐ ԺՈՂՈՎՈՒՐԴ ԵՒ ԱՆՀԱՎԱՏ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆ

  Որեւէ նորմալ բանական էակ չի հասկանա էսօր իշխանական աթոռներին բազմածների տրամաբանությունը: Նույնը` կարծես թե, փոխադարձ է նաեւ: Թվում է` X-ը պետք է անեն, անում են Y-ը: Բայց ոչինչ, կարծես թե` անցնում ...

• ՀԱՑԱԴՈՒԼԻՆ ԿԱՆԱՅՔ ԷԼ ԵՆ ՄԻԱՑԵԼ

  Քաղբանտարկյալներին ազատ արձակելու պահանջով Եռաբլուրում մայիսի 27-ից ազատամարտիկների սկսած հացադուլը շարունակվում է: Երեկ հացադուլին են միացել եւս վեց հոգի, որոնցից երեքը կին` Սոնա Սեւոյանը, Անահիտ ...

• ՊՏՏՎԻՐ, ՊՏՏՎԻՐ ԿԱՐՈՒՍԵԼ, ԱՅՍ ԳԵԼԱՓԸ ՎԱՂՈՒՑ ԵՆՔ ԼՍԵԼ

  Արամ Ամատունի   

• ՀԵՐԹԱԿԱՆ ԴԱՎԱԴՐՈՒԹՅԱՆԸ ՍՊԱՍԵԼԻՍ...

  Նորայր Նորիկյան   

• «ՄԻՆՉԵՒ ՂԱՐԱԲԱՂԸ ՉԳԾԻ ԻՐ ԿԱՐՄԻՐ ԳԻԾԸ, ԼՂ ԽՆԴՐԻ ԼՈՒԾՄԱՆ ՀՈՐԻԶՈՆԸ ՉԻ ԵՐԵՒԱ»

  Հեղինե Մանուկյան   

• ԴԱՇՆԱԿՆԵՐԻ` ՀԵՐԹԱԿԱՆ ԱՆԳԱՄ ԹՌՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ...

  Նորայր Նորիկյան   

• ԳՆԱՑԻՆ ՋՀԱՆԳԻՐՅԱՆԻ ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆԸ ՃՇՏԵԼՈՒ...

  Գագիկ Աբգարյան   

• «ԽԻՍՏ ՀՐԱՊԱՐԱԿԱՅԻՆ ՁԵՒՈՎ» ՄԵԿՆՎԱԾ ՁԵՌՔ

  Տիգրան Պասկեւիչյան   

• ՎԿԱՅՈՒԹՅՈՒՆ. ՄԱՐՏԻ 1

  Ռոբերտ Ա.Սարգսյան   

• ՀԱՆՑԱԳՈՐԾԸ ՉԻ ՊԱՏԺՎԵԼ

  Կարինե Հարությունյան   

• ՀԻՄԱ ԷԼ ՍԻՐՈՒՆՅԱՆԻ ԵՂԲՈՐ ՀԵՏԵՎԻՑ ԵՆ ԸՆԿԵԼ

  

• ԲՈՒՇԸ ՊԱՏՐԱՍՏ Է ԱՋԱԿՑԵԼ ԱԼԻԵՒԻՆ

  Էմմա Գաբրիելյան   

• ԴԱՏԱՎՈՐԱԿԱՆ ԿԱՅՖԵՐ: ԱՌ-ԱՅ-ԺԸՄ

  Գագիկ Աբգարյան   

• ՄԵՐ ԺԱՄԱՆԱԿՆԵՐԻ ՈՒՐՈՒՅՆ ԷՊՈՍ

  Մարինա Բաղդագյուլյան   

• ԲԱՑ ՆԱՄԱԿ

• 1807  Թուրքական սերասքյար Յուսուֆ-զիա փաշան 10 հազար զինվորներով հարձակվում է Գյումրու վրա:
• 1878  Լոնդոնում ստորագրվեց Ռուսաստանի և Մեծ Բրիտանիայի միջև Սան-Ստեֆանոյի պայմանագիրը փոփոխելու մասին համաձայնագիր:
• 1913  Ավարտվեց Բալկանյան առաջին պատերազմը, որին մասնակցեց Անդրանիկի գլխավորած հայկական ջոկատը:
• 1915  Թուրքական կառավարությունը հաստատեց արևմտահայերի նկատմամբ արդեն գործադրվող «Տեղահանության ժամանակավոր օրենքը»:
• 1927  Մահացավ հայ գրող, հասարակական գործիչ Ատրպետը (իսկական անունը՝ Սարգիս Մուբայաջյանը), «Տժվժիկ» հայտնի պատմվածքի, «Ջավահիր»-ի,«Խեվ»-ի և այլ վիպակների հեղինակ:
• 1953  ԽՍՀՄ-ի կառավարությունը պաշտոնապես հրաժարվեց Հայաստանին վերաբերող հողային պահանջատիրությունից:
• 1964  Էստոնիայի մայրաքաղաք Տալլինում բացվում է հայ գրականության և արվեստի շաբաթ:

• am
• ru
• en

ԼՈՒՐԵՐ ՀԱՅԱՍՏԱՆ

• Ա1+
• Ազատ Արցախ
• Ազգ
• Առավոտ
• Ազատություն
• ԱրմենիաՆաու
• Երկիր
• Հայոց Աշխարհ
• Չորրորդ Իշխանութ.
• Պանորամա
• Պանարմենիան
• Ժամանակ

ՕՆԼԱՅՆ ԼՈՒՐԵՐ

• Օնլայն Ռադիո

ԻՆՖՈՐՄԱՑԻԱ

• Եղանակ
• Դրամի Փոխարժեք
• Վիճակագրություն

ԻՄ ԱՐՄԹԱՈՒՆ

• Կայքի Առօրյան
• Ֆորում
• Քվեարկություն
• Լուրերի Էքսպորտ
• Կոդավորվորիչ նոր