Հրատարակվում է

ՀԱՏԻԿԸ ՄԵՌԱՎ, ՈՒ` ՍԵՐՄԸ ԾԼԵՑ

• 
  Ապրիլի 19-ին Մանկական զբոսայգում տեղի ունեցած հանրահավաքը, որ հրավիրել էր «Կանայք հանուն խաղաղության» կազմակերպությունը, ըստ էության կարեւոր մի հանգրվան էր այն հասարակական-քաղաքական խորքային գործընթացների շղթայում, որ առկա է Հայաստանում:

  Խնդիրը միայն այն չէ, որ հանրահավաքը առաջինն էր մարտյան ողբերգությունից հետո, ավելի քան մեկուկես ամիս անց, երբ արտակարգ դրության վերացումից հետո ամեն օր հանրության ամեն մի քաղաքացի ինքն իրեն եւ հարեւաններին կարոտով, տագնապով, անհամբերությամբ, վիրավորվածությամբ, մարտի 1-ին իր նմանի ու տեսակի կորստի ցավով հարց էր տալիս, թե երբ են դուրս գալու հրապարակ` այսօր, վաղը, մյուս օրը: Խնդիրը շատ ավելի մեծ է ու խորը, ինչը ակնհայտ դարձավ ապրիլի 19-ին, հանրահավաքի օրը, երբ զբոսայգու փոքրիկ հրապարակը լցվեց մեծ էներգիայով: Երեւի թե խորհրդանշական էր, որ արտակարգ դրությունից հետո համաժողովրդական Շարժման առաջին հանրահավաքը տեղի ունեցավ մանկական զբոսայգում: Մանկությունը սկզբի խորհրդանիշն է, իսկ համաժողովրդական Շարժումը գտնվում է հենց սկզբի փուլում: Սա ըստ էության մի նոր շարժում է, նոր որակ, նոր ուժ ստացած շարժում, որը մի քիչ այլ է, քան այն, որ մինչեւ մարտի 1-ն էր: Այդ շարժումները միմյանց շարունակությունն են, սակայն նաեւ տրամագծորեն տարբերվում են իրարից մի բավական էական իմաստով: Մինչեւ մարտի 1-ի համաժողովրդական Շարժումը, որ գլխավորեց Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը, մեծ հաշվով 1988-ի շունչն իր վրա կրող ու ջերմությունն իր մեջ պահած շարժում էր, որը միգուցե ինչ-որ առումով, ինչքան էլ դա տարօրինակ հնչի, իր տրամաբանական ավարտին հասավ մարտի 1-ին` բախվելով այն բիրտ ուժին, որն ըստ էության խորհրդային ամբողջատիրական ավանդույթներին ու դաստիարակության, ամբողջատիրական մտածողության շնչի ու սառնության կրողն է: Այսինքն` մարտի 1-ը, հաստատապես, 1988 թվականի համազգային շարժման եւ ամբողջատիրական համակարգի կիսատ մնացած պայքարի գագաթնակետն էր, վճռական «մարտը»: Շարժումը հենց դրա համար էլ վերածնվեց, որովհետեւ վերածնվել էր այն համակարգը, որի դեմ էլ պայքարում էր համաժողովրդական Շարժումը 1988 թվականին: Մանկական զբոսայգում տեղի ունեցած հանրահավաքը արդեն 2008-ի շարժումն է, այդ շարժման սկիզբը: Դա արդեն շարժումն է այն երիտասարդների, որոնք մինչեւ մարտի 1-ը գալիս էին հրապարակ, բայց ավելի շատ սովորելու, ինչի կոչն անում էր նրանց առաջին նախագահը: Հիմա նրանք արդեն գալիս են հրապարակ` որպես «մասնագետներ», համաժողովրդական պայքարի մասնագետներ: Այսինքն` եթե մինչեւ մարտի 1-ը քաղաքացիական պայքարը կրում էր անցյալի շունչը, ապա ապրիլի 19-ից հետո սկիզբ է առնում մի շարժում, որն արդեն ապագայի շունչն է իր մեջ պարունակում, որտեղ արդեն պատանիներն ու երիտասարդները ոչ թե ուղեկցող են, այլ տանող: Սա երեւի թե ապրիլի 19-ի հանրահավաքի այն հանգուցային նշանակությունն է, որ ակնհայտ դարձավ այդ օրը` հրապարակ եկած բազմաթիվ երիտասարդների տեսքով, որոնք ակնհայտորեն իրենք էին արդեն տրամադրություն հաղորդողը: Այլ կերպ ասած` շարունակելով թվացյալ, առաջին հայացքից տարօրինակությունները, որոնք երեւի թե մի նյութի համար արդեն անցնում են թույլատրելիի սահմանը, այնուամենայնիվ ասեմ, որ տեղի ունեցավ էստաֆետի փոխանցումը, ինչը կարեւորագույն խնդիր է ոչ միայն մարզական վազքում, այլ նաեւ քաղաքացիական պայքարում, եւ մարտի 1-ն արագացրեց այդ գործընթացը: Սակայն դա իհարկե ոգեւորության պատճառ չէ, քանի որ հիմա շարժումը, որ ըստ էության գտնվում է նոր սկզբի փուլում, բավական խոցելի է հիասթափությունների, հուսահատությունների ու հուսախաբությունների համար, քանի որ առկա իրողությունները այդքան էլ համահունչ չեն հասարակության մաքսիմալիստական ակնկալիքներին: Հասարակությունը գնահատում է պահը, բայց չի նկատում պրոցեսը, եւ դա իհարկե օբյեկտիվ իրողություն է ցանկացած հասարակության համար: Այսինքն` այժմ կա պահի ու ժամանակի լրջագույն խնդիր. պրոցեսի մեջ պահը ոչինչ է, պահի մեջ չի նկատվում պրոցեսը: Սա ցանկացած սկզբին բնորոշ մի վիճակ է, որը պահանջում է բավական հմուտ եւ նրբանկատ կառավարում, ավելի շատ աշխատանք քաղաքացիների հետ: Այդ տեսանկյունից Շարժման երիտասարդացումը, բովանդակային եւ էներգետիկ իմաստով, բավական կարեւոր է, քանի որ սպասվում է ծանր ու տեւական աշխատանք, որը կրել կարող է միայն երիտասարդական խանդավառությունը: Այն, որ չի ընկրկում բերման ենթարկվելուց, այլ միայն ոգեւորվում է, այն, որ չի դադարում վանկարկելուց, այլ միայն լիցքավորվում է, այն, որ չի խուսափում հոգնեցնելուց, այլ միայն վարակում, այն, որ պահը զգում է, իսկ ապագան` տեսնում:

• Արամ Ամատունի

• ՀԱՏԻԿԸ ՄԵՌԱՎ, ՈՒ` ՍԵՐՄԸ ԾԼԵՑ

  Արամ Ամատունի   5
  Ապրիլի 19-ին Մանկական զբոսայգում տեղի ունեցած հանրահավաքը, որ հրավիրել էր «Կանայք հանուն խաղաղության» կազմակերպությունը, ըստ էության կարեւոր մի հանգրվան էր այն հասարակական-քաղաքական խորքային գործընթացների ...

• ԱՐԱՄ ՍԱՐԳՍՅԱՆ. «ԱՅՍ ՄԵԾ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ՀԱՂԹԵԼՈՒ Է ՓՈՔՐ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻՆ»

  Էմմա Գաբրիելյան   11
  «Շարժման ամենամեծ ձեռքբերումը քաղաքացիական հասարակության ստեղծումն է» Փետրվարի 19-ի նախագահական ընտրություններից ուղիղ երկու ամիս անց, մարտի 1-ի ողբերգական դեպքերից հետո ապրիլի 19-ին Ալեքսանդր Մյասնիկյանի ...

• ԱՄՆ-Ը ՄԱՐՏԻ 1-Ի ԴԵՊՔԵՐԸ ՈՒՍՈՒՄՆԱՍԻՐԵԼՈՒ ԱՆԿԱԽ ՀԵՏԱՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԿՈՂՄՆԱԿԻՑ Է

  Էմմա Գաբրիելյան   2
  Ապրիլի 17-ին ԱՄՆ-ի Կոնգրեսի Հելսինկյան հանձնաժողովում կայացան Հայաստանում ստեղծված իրավիճակի վերաբերյալ լսումները, որին մասնակցել էին ԱՄՆ-ի փոխպետքարտուղարի օգնական, ԵԱՀԿ ՄԽ-ի ամերիկացի համանախագահ Մեթյու ...

• ԱԶԱՏ ԱՇԽԱՐՀՆ ԱՅՆ ՕՐԻՑ, ԵՐԲ ԲԱՆԱՁԵՒՆ ԸՆԴՈՒՆԵՑ...

  Արամ Ամատունի   3
  Դժվար է ասել, թե, օրինակ, ինչի հոտ կառնի Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովի բանաձեւից, որն ընդունվեց երկու օր առաջ` Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակի կապակցությամբ, ասենք` նախագահի նախկին թեկնածու ...

• «ՈՒԺԸ ՈՒՏԵԼՈՎ ՉԻ` ՈԳՈՎ Է»

  Կարինե Հարությունյան   
  Ազատության ոգու ներկայությունը Վանատուրում էր մինչեւ մարտի 1-ը ու է՝ հետո էլ: Վանատուրցիները հասցնում են ամեն ինչ. տան ու հողամասի գործ, հետո գնում են իրենց Ազատության հրապարակում հավաքի՝ պահանջելով ...

• ԼԱՎ, ԷՍ ՀԱՅԱՍՏԱՆՈՒՄ ՄԵՆԱԿ ՀՐԱԶԴԱՆԻ՞Ց ԵՆ ՄԱՐԴ ԲՌՆԵԼ: ՔԱՂԲԱՆՏԱՐԿՅԱԼ ՆԿԱՏԻ ՈՒՆԵՄ

  4
  Ինչ ուզում է ասեն` հրազդանցիներին հալալ է: Մարդիկ ունեն իրենց պահանջելիքը եւ պահանջում են: Առանց աջ ու ձախ նայելու: Առանց մենթերից ու մնացյալից վախենալու: Առանց ավազակային հարձակումներից ու առեւանգումներից ...

• ԱՐԱՄ ՍԱՐԳՍՅԱՆ. «ԱՅՍ ՄԵԾ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ՀԱՂԹԵԼՈՒ Է ՓՈՔՐ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻՆ»

  Էմմա Գաբրիելյան   
  «Շարժման ամենամեծ ձեռքբերումը քաղաքացիական հասարակության ստեղծումն է» Փետրվարի 19-ի նախագահական ընտրություններից ուղիղ երկու ամիս անց, մարտի 1-ի ողբերգական դեպքերից հետո ապրիլի 19-ին Ալեքսանդր Մյասնիկյանի ...

• ՎԱՐԴԱՆ ՕՍԿԱՆՅԱՆԻ ՀԵՔԻԱԹՆԵՐԻ ԱՇԽԱՐՀԸ

  Էմմա Ազատյան   

• ԲԱՑ ՆԱՄԱԿ ՀՀ ԳԼԽԱՎՈՐ ԴԱՏԱԽԱԶԻՆ

  

• ԱՐԱՄ ՍԱՐԳՍՅԱՆ. «ԱՅՍ ՄԵԾ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ՀԱՂԹԵԼՈՒ Է ՓՈՔՐ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻՆ»

  Էմմա Գաբրիելյան   

• «ԷՍՊԵ՞Ս ԵՆ ՀԱՅՐԵՆԻՔ ՍԻՐՈՒՄ, ՀԱ՞»

  Մարինա Բաղդագյուլյան   

• ԱՎԱԶԱԿԱՊԵՏԱԿԱՆ ԲԱՐՔԵՐ

  

• ԼԵՒՈՆ ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ. «ԱՅՍ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ՉԻ ՃԱՆԱՉՎԻ»

  

• ԱՐՏՈՆՎԱԾ ՀԱՆՐԱՀԱՎԱՔ` ՇԱԲԱԹ ՕՐԸ

  Մարինե Խառատյան   

• ԱՄԱՉԵԼՈՒ ՊԱՀԸ

  

• «ԺՈՂՈՎՈՒՐԴԸ ԱՅՍՊԻՍԻ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻՆ ՎՍՏԱՀԵԼՈՒ ՀԻՄՔԵՐ ՉՈՒՆԻ»

  Էմմա Գաբրիելյան   

• ՆԱՄԱԿ ՀԱՅԵՐԻՆ ԵՒ ՆՐԱՆՑ ՊԵՏԱԿԱՆ ԱՅՐԵՐԻՆ՝ ՄԻ ՖՐԱՆՍՈՒՀՈՒ ԿՈՂՄԻՑ

  Լուիզեթ Լամաղշ   

• 1874  Կ. Պոլսում մահացավ «Մեղու» թերթի խմբագիր, արևմտահայ հեղափոխական-դեմոկրատ Հարություն Սվաճյանը: (Ծնվ. 1831թ.-ին):
• 1918  Անդրկովկասյան սեյմը Անդրկովկասը հայտարարեց անկախ:
• 1921  Ալեքսանդրապոլի ազատագրողմը թուրքական զավթիչներից:
• 1934  Մահացավ Հայ հեղափոխական դաշնակցության տեսաբան և գաղափարախոս Միքայել Վարանդյանը: (Ծնվ. 1872 թ.):
• 1943  Երևան է ժամանում Ստալինգրադի պաշտպանության մասնակից 51-րդ գվարդիական դիվիզիայի (նախկին 76-րդ հայկական դիվիզիա) պատվիրակությունը:
• 1961  Մարտիրոս Սարյանին շնորհվում է Լենինյան մրցանակ:
• 1981  Նախագահ Ռեյգընը իր համար 4838 հռչակագրողմ մասնավորապես հայտարարել է. «Ինչպես Հայոց Եղեռնը նախկինում, Կամպուչիայի Եղեռնը դրանից հետո, այնպես էլ դրանց նման չափից շատ ուրիշ ժողովրդների չափից շատ հալածանքները ցեղասպանության դասեր են, որոնք երբեք չպետք են մոռացվեն»:
• 1997  ԱՄՆ-ի սենատի հայկական համախմբման դահլիճում նշվեց հայոց մեծ եղեռնի 82-րդ տարելիցը, որը կազմակերպել Էր սենատոր Ջեկ Ռիդի, և կոնգրեսականներ Ջո Նոլենբերգի, Մարտին Նիհընի, Դեյվիդ Բանիերի և Ջորջ Ռադանովիչի մասնակցությամբ ստեղծված հանձնախումբը:

• am
• ru
• en

ԼՈՒՐԵՐ ՀԱՅԱՍՏԱՆ

• Ա1+
• Ազատ Արցախ
• Ազգ
• Առավոտ
• Ազատություն
• ԱրմենիաՆաու
• Երկիր
• Հայոց Աշխարհ
• Չորրորդ Իշխանութ.
• Պանորամա
• Պանարմենիան
• Ժամանակ

ՕՆԼԱՅՆ ԼՈՒՐԵՐ

• Օնլայն Ռադիո

ԻՆՖՈՐՄԱՑԻԱ

• Եղանակ
• Դրամի Փոխարժեք
• Վիճակագրություն

ԻՄ ԱՐՄԹԱՈՒՆ

• Կայքի Առօրյան
• Ֆորում
• Քվեարկություն
• Լուրերի Էքսպորտ
• Կոդավորվորիչ նոր