Քննարկում

•  165 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   AA գրել է:
  to lav eeee
•  165 օր առաջ |  ջնջել (3) |  պատասխանել
   RAFFI գրել է:
  
  • AA
    to lav eeee
  
  INJN LAV E KRE VOR HASGANANK .
•  165 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   varuj գրել է:
  
  • AA
    to lav eeee
  իսկականից որ տօ լավ էէէէ
•  165 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   Aram գրել է:
  Artur Baxdasaryan@ shat lav giti, vor , ete inq@ minchev @ntrutyunnern aser, vor mianalu e Serj Sargsyanin,nuynisk 2% dzayn cher havaqi!
•  165 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   բեն գրել է:
  Ետ ում՞ են ուզում եշի տեղ դնեն ետ հոդվածով։ Ամբողջ աշխարհը գիտի, թե ինչ ա տեղի ունեցել, ուրեմն դուրս ա գալիս, որ իրանց են՞ ուզում եշի տեղ դնել։
•  165 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   ԱԿԴ գրել է:
  Հարգելի հոդվածագիրներ առաջարկում եմ որպես քաղաքական «հայրեր»անաչառ քաղաքական գնահատական տալ կատարված դեպքերին:
  Հետո նոր մտածել հաջորդ քաղաքական քայլ կատարելու մասին:
•  165 օր առաջ |  ջնջել (3) |  պատասխանել
   Նաիրի գրել է:
  Հայլուրը Հ1 որ եթերում է միայն հավերի համար, այս նյութի ճիշտ հակառակ կարծիքն է արտահայտել այսօր։
  ՊԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆ ՊԱՐՏՈՒԹՅԱՆ ԵՏԵՎԻՑ
  Հայ դիվանագիտությունը հերթական պարտությունն արձանագրեց, այս անգամ Միավորված Ազգերի Կազմակերպության Գլխավոր ասամբլեայի 62-րդ նստաշրջանում:
  «Դրությունը Ադրբեջանի օկուպացված տարածքներում» անունը կրող բանաձևին «կողմ» քվեարկեցին 39 երկրներ, «դեմ»` ընդամենը 7-ը: Հայաստանը հայտարարվեց օկուպանտ, նրանից պահանջվեց անհապաղ Ղարաբաղից դուրս բերել իր զորքերը:
  Այսօրինակ հանգուցալուծումից հետո մեկ ուրիշը հավանաբար լրջորեն կխորհեր, թե ինչպես ելք գտնել ստեղծված աննպաստ կացությունից: Բայց Հայաստանի իշխանություններին նման խորհրդածություններ պետք չեն: Սա ոչ առաջին ու ոչ էլ վերջին անհաջողությունն է` գրանցված արտաքին հարաբերություններում: Դրա փոխարեն շատ ավելի հեշտ է հերթական ձեռնածությամբ ներկայանալ սեփական ժողովրդին և թոզ փչել մարդկանց աչքերին, թե իբր կատարվածը ոչ միայն ձախողում չէր, այլև ավելին, խոշոր հաղթանակ միջազգային ասպարեզում:
  Իհարկե, հասկանալի է, որ պիտի մեծ ջանքեր պահանջվեն ինքնախաբեության այն աստիճանին հասնելու համար, որպեսզի ներշնչվես մի հավատով, թե իբր ՄԱԿ-ի անդամ 192 երկրներից ընդամենը 7-ի դեմ քվեարկելը կարևորագույն ձեռբերում է: Էլ չենք ասում, որ 7-ից մեկը Հայաստանն էր և ուրեմն եղածն ընդամենը 6-ն էր: Սակայն երազախաբության խրոնիկ դրսևորումներով տառապող իշխանությունները դա էլ կհաղթահարեն: ԱԳ նախարար Օսկանյանն, օրինակ, արդեն հասցրել է հայտարարել, որ իր համար ՄԱԿ-ի բանաձևերն ու որոշումները ոչինչ չարժեն և դրանց նշանակություն տալն անլրջություն է:
  Յուրաքանչյուր անգամ, երբ արտերկրում որևէ մեկը փորձում է Հայաստանի իշխանությունների պորտը տեղը դնել կամ իրերը կոչել իրենց անուններով, պաշտոնական Երևանը շտապում է որքան հնարավոր է արագ արժեզրկել այս կամ այն կազմակերպության, այս կամ այն քաղաքական գործչի տեսակետի ու որոշման կշիռը: Բայց եթե այդ նույն կազմակերպությունը պատրաստակամություն հայտնի աջակցել Հայաստանին կամ ֆինանսական օժանդակություն ցուցաբերել, ապա նույն վայրկյանին նա ավելին է, քան Տեր Աստվածը, նրա խոսքն ավելի ծանրակշիռ է, քան աստվածաշնչյան պատվիրանները: Հիշենք, թե սրանք ինչպես էին աշխարհով մեկ եղել, երբ Սերժ Սարգսյանին շնորհավորել էր Բահրեյնի թագավորը կամ Թունիսից Զեյն ալ- Աբիդին բեն Ալին, որը երևի իսկի քարտեզի վրա Հայաստանի տեղը չգիտեր: Իսկ երբ տասնյակ ու տասնյակ հեղինակավոր հաստատություններ, ազդեցիկ դիվանագետներ, միջազգային կառույցներ օր ու գիշեր «քլնգում» էին այդ նույն Սերժի կառավարությանը իր անմարդկային բռնարարքների ու ոտնահարումների համար, դրանք արդեն կասկածելի նպատակներով առաջնորդվողներ էին, որոնք համարձակվել էին միջամտել մեր ներքին գործերին: Եվ ՄԱԿ-ն էլ` նրանց թվում:
  Իսկ ադրբեջանցիների չարաբաստիկ բանաձն օր օրի նորանոր հմայքներ է ձեռք բերում: Մասնավորապես Երևանում մեծ խնդության առիթ դարձավ 100 երկրների ձեռնպահ քվեարկելը, ինչն ընդունվեց որպես բարեկամական դրսևորում: Ցանկալին իրականության տեղ ընդունելու հիվանդագին հակումն այնքան է խեղել տրամաբանությունը, որ նույնիսկ ժամանակի վատնում պիտի համարվի պարզագույն մի հարցադրումը` եթե այդ երկրները պաշտպանում էին Հայաստանին, ինչու՞ ուղղակի դեմ չքվեարկեցին բանաձևին: Չէ՞ որ ձեռնպահ մնալն այս պարագայում ավելի շուտ տեղավորվում է այն պատկերացման շրջանակում, ըստ որի լռությունը համաձայնության կամ անտարբերության նշան է. «Գնացեք դուք ձեր Ղարաբաղի հետ, ձեր եղունգով ձեր գլուխը քորեք…»:
  Բայց` չէ: Չես համոզի: Ինչպես որ չես պակասեցնի ուրախությունն առ այն, թե ինչ հրաշքով դեմ քվեարկեցին կորած-մոլորած Ալժիրն ու Վանուատուն: Չես բացատրի, որ Մինսկի խմբում համանախագահող երկրները ոչ այնքան Հայաստանի սիրույն, որքան սեփական հեղինակությունը փրկելու համար միացան նրան, այլապես գրոշի արժեք չէր ունենալու այդ խմբի տասնամյա աշխատանքը: Իսկ եթե նրանց աչքերն իսկապես սառչում էին մեզ համար, այդ դեպքում հնարամիտ Օսկանյանն ինչպե՞ս կբարեհաճի բացատրել, թե, ասենք, նույն Ռուսաստանն այդ ինչ պատճառներով Ղարաբաղին չհրավիրեց Մոսկվա` մասնակցելու ԱՊՀ տարածքի հակամարտություններին նվիրված խորհրդարանական քննարկումներին: Էլ ու՞ր մնաց դարավոր բարեկամ ու ռուսների ֆորպոստ Հայաստանը: Կամ չլինի՞ մենք արդեն ԱՊՀ-ից դուրս ենք ու վրաներս խաբար չկա…
  Ահա և քեզ արտաքին քաղաքականության հաջողություն:
  Ցավալի է տեսնել սեփական երկրի սայթաքումներն ու վայրէջքները: Ցավալի է հատկապես այն դեպքում, երբ գիտես, որ մեղավորը ոչ թե օտարն է, այլ երկրիդ ապաշնորհ իշխանությունները, որոնք առյուծ են կտրում միայն սեփական պատերի ներսում, իսկ հենց «բակ են դուրս գալիս», դառնում են անճարակ ու ստրկամիտ: Եվ եթե պահն է խոսելու Հայաստանի վարկի մասին, ապա տեղին կլինի հիշեցնել, որ կարիք չկա ոտնատակ ընկած սեփական վարկը շփոթել երկրի հեղինակության հետ ու փաթաթել մեր վզին:
  Նրանք գիտեին, թե իրենց մասին ինչ էին մտածում հայաստանցիները: Հիմա իմացան նաև, թե ինչ արժեն արտասահմանցիների համար: Գոնե վերջին 2 շաբաթում ամեն բան լիուլի ասվեց: Մնաց, որ այս իշխանություններին համաշխարհային որէ բնապահպանական կազմակերպություն դիտողություն անի առ այն, թե իրենց ներկայությունը որքան վտանգավոր է ընդհանուր մթնոլորտի համար:
  Չկասկածեք, դրա ականատեսն էլ կլինենք
•  165 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   Aram գրել է:
  Արթուրը շատ անբարոյական վարվեց իր ընտրողների հետ, նա պարզապես խաբեց նրանց , քանի որ շատ լավ գիտեր, որ ինքը երբեք չէր ստանա քվեների այդ տոկոսը, եթե ընտրողներն իմանային նրա խարդախ գործարքի մասին. Եվ այսօր, բոլորովին էլ տեղին չէ խոսել տասնյոթ տոկոսի մասին. ՀՅԴ-ն ավելի ազնիվ գտնվեց.
•  165 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   ԱԿԴ գրել է:
  
  • Նաիրի
    ՊԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆ ՊԱՐՏՈՒԹՅԱՆ ԵՏԵՎԻՑ
    Հայ դիվանագիտությունը հերթական պարտությունն արձանագրեց, այս անգամ Միավորված Ազգերի Կազմակերպության Գլխավոր ասամբլեայի 62-րդ նստաշրջանում:
    «Դրությունը Ադրբեջանի օկուպացված տարածքներում» անունը կրող բանաձևին «կողմ» քվեարկեցին 39 երկրներ, «դեմ»` ընդամենը 7-ը:..........
    Իսկ եթե նրանց աչքերն իսկապես սառչում էին մեզ համար, այդ դեպքում հնարամիտ Օսկանյանն ինչպե՞ս կբարեհաճի բացատրել, թե, ասենք, նույն Ռուսաստանն այդ ինչ պատճառներով Ղարաբաղին չհրավիրեց Մոսկվա` մասնակցելու ԱՊՀ տարածքի հակամարտություններին նվիրված խորհրդարանական քննարկումներին: Էլ ու՞ր մնաց դարավոր բարեկամ ու ռուսների ֆորպոստ Հայաստանը:
    Ցավալի է տեսնել սեփական երկրի սայթաքումներն ու վայրէջքները: Ցավալի է հատկապես այն դեպքում, երբ գիտես, որ մեղավորը ոչ թե օտարն է, այլ երկրիդ ապաշնորհ իշխանությունները, որոնք առյուծ են կտրում միայն սեփական պատերի ներսում, իսկ հենց «բակ են դուրս գալիս», դառնում են անճարակ ու ստրկամիտ........
  
  Կրճատումները արել եմ քիչ կրկնվելու և շեշտելու այն իչ որ հետաքրքիր է :
  Փաստ առաջին Ադրբեջանը ունի 38 կողմնակից մենք 6:
  Փաստ երկրորդ Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականությունը ճկուն է և ընդունելի հանրության կողմից:
  Փաստ երրորդ Ռուսաստանը խաղում է երկու հակամարտող կողմերի դեմ հավասար և նրա ելակետն է սեփական շահը մենք Ադրբեջանից հետո ենք:
  Փաստ չորորդ մեր արտաքին գործերի նախարարը հանգստի կարիք ունի:
  Եւ այսպես կարելի է անվերջ շարունակել ,ես կիսում եմ Նաիրիի անհանգստությունը և հայտնում եմ իմ դժգոհությունը ապաշնորհ արտաքին վարած բաղաքականության համար:
  
  
•  165 օր առաջ |  ջնջել (5) |  պատասխանել
   Gago գրել է:
  ժողովորդ ջան լըսել եք՞, ասում են թէ խփելու են անռաջ Ռոբերտին հետու Լեվոնին...մենք ել Սեռժին չենք ուզում ՞ բա հիմա ինչեք անելու՞ այ ժողովորդ
  
•  165 օր առաջ |  ջնջել (3) |  պատասխանել
   Հակոբ գրել է:
  .
  Մուզկամանդ բարլուսներ: Մի հատ առաջարկ ունեմ կապված էֆեկտիվ պայքարի հետ:
  Կարելիյա տարածել ամբողջ Հայաստանում, որ սրանից հետո, քանի դեռ Հայաստանում չի հաստատվել դեմոկրատական կառավարություն և քանի դեռ մարդիկ վստահություն չունեն իրենց ապորինի մեղադրանքներ ներկայացնելու մեջ, ապա բոլոր ցույցերը, հանրահավաքները, երթերը, միտինգները և նման կարգի այլ բողոքի դրսևորումները անցկացնել ԴԻՄԱԿԱՎՈՐՎԱԾ:
  Կարծում եմ որ այս քայլը կունենա դրական շատ կողմեր, պայքարը էֆեկտիվացնելու մեջ.
  1.ԱԱԾ աշխատակիցները հետագայում չեն կարող մարդկանց տեղին անտեղին մեղադրել «չարտոնված ցույցերի մասնակցելու» մեջ:
  2.Միջազգային հանրությանը ավելի հասկանալի կլինի որ մեր երկրում ազատություն չկա, և որ մարդիկ դիմակավորվում են վստահություն չունենալով արդարության հանդեպ:
  3.Շատ շատերը միգուցե կուզենաին մասնակցել նախորդ ցույցերին, բայց վախ են ունեցել աշխատանքից հեռացվելու վտանգի և ձերբակալումների հետ կապված:
  4.Կարծում եմ որ մեր վերնախավը այդքան էլ փչացած չէ(Ի վերջո Հայ են), և նրանցից շատերը համոզված լինելով որ չեն ճանաչվի, նույնպես կմասնակցեն պայքարին:
  5.Հաջողության դեպքում (որին չեմ կասկածում), կլինենք աշխարհում առաջին ազգը, որը իրականացրեց «Դիմակավորված հեղափոխություն», (ուրիշների մոտ գունավոր, մեր մոտ դիմակավորված):
  6.Քանի որ փչացած կառավարությանը վերջնական հարված հասցնողը նույնպես կլինի դիմակավորված, ապա ամեն մեկս կարող է պարծենալ, որ դա ինքն է եղել (չէ որ մեր ազգը շատ է սիրում պարծենալ):)
  .
  Բայց ... բայց ... բայց ..., բայց էս բոլոր պլյուսների հետ մեկտեղ, կա երկու մինուս, .......
  1.Որտեղի՞ց մեր ժողովրդին 3 միլիոն հատ դիմակ: Ժողովուրդ ջան ամեն մեկդ մի ձևի պտի պատրաստվեք սեփական ուժերով: Դիմակները կարող են լիմել տարբեր, դա միայն կօգնի ընդհանուր գործին:
  2.Հիմա Նառկոշը երևի այս տողերը կարդալուց հետո մտածում է, թե՞ Ղարաբաղի իր բարեկամներից ու՞մ է տալու դիմակներ ներմուծելու մենաշնորհը: