Քննարկում

•  136 օր առաջ |  ջնջել (1) |  պատասխանել
   karen գրել է:
  Արա ես չեմ հասկանում էս լրագիրը Հայաստանումա հրատարակվում թե Ադրբեջանում,հայեր են աշխատում թե թուրքեր:Իմ արև եթե հայերեն չտպվեր ինձ կթվար թե ազերիների թերթնա:
•  136 օր առաջ |  ջնջել (2) |  պատասխանել
   'Tog kar neti na ov anmeg e' գրել է:
  
  • Տիգրան Ղանալանյան
    Հայաստանին պատկանու է Մուսա լեռից մինչև Կասպից ծով, Թբիլիսիից միչև Իրաքի սահմանները ընկած տարածքները ամբողջության։ Այն հայերը, որ ժխտում են դա ազգի դավաճաններ են և պետք է արժանանան համապատասխան վերաբերմունքի։ Հայաստանը երբեք չի կարող հրաժարվել իր հողերից՝ դա կնշանակի մեր 5000-ամյա պատմության անփառունակ ու նոխկալի ավարտը, որը անշուշտ տեղի չի ունենա և կմնա թուրքերի, ադրբեջանցիների, ՀՀՇ-ականների երազանքը։ Մենք հենց այսորվաից պետք է բարձրացնենք և՛ Նախիջևանի, և՛ Դաշտային Արցախի, և՛ Ջավախքի, և՛ բնականաբար Արևմտյան Հայաստանի, ըստ որում Կիլիկիայով և ամպայման Փոքր Հայքի տարածքներով, քանզի Հայաստանը դա միայն Մեծ Հայքը չէ։ Այսօր ադրբեջանցիները հայտարարում են, որ ՀՀ-ն պատմական Ադրբեջանի մասն է, իսկ մենք արդյոք պետք է հանդուրժենք նմանօրինակ հայտարարությունները։ Ոչ մենք հենց այս օրվանից պետք է բարձրաձայնենք, որ ԼՂՀ-ն ու ազատագրված տարածքները Արցախի մի մասն են միայն մենք Արցախը պահանջելով պետք է նկատի ունենանք նվազագույնը Ղարաբաղի խանության տարածքը։Բոլոր հայկական հողերը ի վերջո ՄԻԱՎՈՐՎԵԼՈՒ են ԱԶԱՏ և ԱՆԿԱԽ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ կազմու հարցը միայն ժամանակն է։ Պետք է որոշել ժամանակացույցը, թե երբ ենք ետ առնելու Արցախը, Նախիջևանը, Արևմտյան Հայաստանն ու Ջավախքը և ամպայման նաև Պատմական Հայաստանի այն տարածքները Պարսկաստանից։
  
  Astzo kamkov.
  Haier, apashxarezek,
  sgazek zer megkere,
  heru mnazek kegtot gorzeriz,
  gtarat egek-
  mnazaze Astvaz kani!
•  136 օր առաջ |  ջնջել (5) |  պատասխանել
   ԱԿԴ գրել է:
  Քանի դեռ Հայկական դիվանագիտությունը չի դուրս եկել ռուսական «կաբլուկի» տակից բան դուրս չի գա :
  Ժամանակն է հասկանալ որ հայկական հարցի լուծման գլխավոր խանգարող էլեմենտը ռուսաս տանն է իր պատմական շահերով հանդերձ:
  Ոչ մի երկիր չի կարող շրջանցել այս փաստը այդ թվում ամերիկան:
•  136 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   SAV գրել է:
  
  • ԱԿԴ
    Քանի դեռ Հայկական դիվանագիտությունը չի դուրս եկել ռուսական «կաբլուկի» տակից բան դուրս չի գա :Ժամանակն է հասկանալ որ հայկական հարցի լուծման գլխավոր խանգարող էլեմենտը ռուսաս տանն է իր պատմական շահերով հանդերձ:
    Ոչ մի երկիր չի կարող շրջանցել այս փաստը այդ թվում ամերիկան:
  
  Լիովին համաձայն եմ ձեզ հետ. ԿԵՑՑԵՔ.
•  136 օր առաջ |  ջնջել (3) |  պատասխանել
   avanesian Arto գրել է:
  
  • Տիգրան Ղանալանյան
    Հայաստանին պատկանու է Մուսա լեռից մինչև Կասպից ծով, Թբիլիսիից միչև Իրաքի սահմանները ընկած տարածքները ամբողջության։ Այն հայերը, որ ժխտում են դա ազգի դավաճաններ են և պետք է արժանանան համապատասխան վերաբերմունքի։ Հայաստանը երբեք չի կարող հրաժարվել իր հողերից՝ դա կնշանակի մեր 5000-ամյա պատմության անփառունակ ու նոխկալի ավարտը, որը անշուշտ տեղի չի ունենա և կմնա թուրքերի, ադրբեջանցիների, ՀՀՇ-ականների երազանքը։ Մենք հենց այսորվաից պետք է բարձրացնենք և՛ Նախիջևանի, և՛ Դաշտային Արցախի, և՛ Ջավախքի, և՛ բնականաբար Արևմտյան Հայաստանի, ըստ որում Կիլիկիայով և ամպայման Փոքր Հայքի տարածքներով, քանզի Հայաստանը դա միայն Մեծ Հայքը չէ։ Այսօր ադրբեջանցիները հայտարարում են, որ ՀՀ-ն պատմական Ադրբեջանի մասն է, իսկ մենք արդյոք պետք է հանդուրժենք նմանօրինակ հայտարարությունները։ Ոչ մենք հենց այս օրվանից պետք է բարձրաձայնենք, որ ԼՂՀ-ն ու ազատագրված տարածքները Արցախի մի մասն են միայն մենք Արցախը պահանջելով պետք է նկատի ունենանք նվազագույնը Ղարաբաղի խանության տարածքը։Բոլոր հայկական հողերը ի վերջո ՄԻԱՎՈՐՎԵԼՈՒ են ԱԶԱՏ և ԱՆԿԱԽ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ կազմու հարցը միայն ժամանակն է։ Պետք է որոշել ժամանակացույցը, թե երբ ենք ետ առնելու Արցախը, Նախիջևանը, Արևմտյան Հայաստանն ու Ջավախքը և ամպայման նաև Պատմական Հայաստանի այն տարածքները Պարսկաստանից։
  
  
•  136 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   AD գրել է:
  
  • ԱԿԴ
    Քանի դեռ Հայկական դիվանագիտությունը չի դուրս եկել ռուսական «կաբլուկի» տակից բան դուրս չի գա :Ժամանակն է հասկանալ որ հայկական հարցի լուծման գլխավոր խանգարող էլեմենտը ռուսաս տանն է իր պատմական շահերով հանդերձ:
    Ոչ մի երկիր չի կարող շրջանցել այս փաստը այդ թվում ամերիկան:
  
  Դուրս գալու դեպքում ուրիշ կաբլուկի տակ պիտի մտնի. Հայաստանի նման փոքր երկրները քաղաքական քաշ չունեն միջազգային ասպարեզում. Պիտի համագործակցեն մեծ տերությունների հետ. Տվյալ դեպքում Ռուսաստանից բացի ուրիշ այլընտրանք չկա.
•  136 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   akospa գրել է:
  Ոչ ոք իրավունք չունի ժողովրդի անունից գնալ Հայաստանի պատմական տարացքներից
  հրաժարվելու փաստաթղթի վավերացման գաղափարին անգամ,վորովհետեվ դա կլինի
  դավաճանություն ազգի հանդեպ, անարգանք 1,5 միլիոն նահատակների հանդեպ և
  ընդհանրապես 1 միլիոն բռնագաղթվածների, ցցի հանված կանաց, հազարավոր երեխաների արյան և որ ամենասարսափելին է հայ ազգի դարավոր հույսի խորտակման
  հանդեպ:
  Շատ պետություններ արդեն իսկ ընդունել են հայոց ցեղասպանությունը կնդունեն նաեվ
  մնացածները: Պետք է պայքարել կորցրածը ետ բերելու համար թե չե կկորցնենք նաեվ
  եղածը:
  Թուրքիան ամեն ինչի համար պետք է վճարի 100 տոկոսով և պետք է վերադարձնի
  Հայաստանից գրավված տարացքները:
  Թուրքիայի հետ բանակցություններ վարել կարելի է միայն այս պայմաններով:
  Անալոգը նույնն է Ադրբեջանի նկատմամբ:
  Սա իմ անձնական կարծիքն է,առաջարկում եմ քննարկել:
•  136 օր առաջ |  ջնջել (5) |  պատասխանել
   DAV գրել է:
  
  • akospa
    Ոչ ոք իրավունք չունի ժողովրդի անունից գնալ Հայաստանի պատմական տարացքներիցհրաժարվելու փաստաթղթի վավերացման գաղափարին անգամ,վորովհետեվ դա կլինի
    դավաճանություն ազգի հանդեպ, անարգանք 1,5 միլիոն նահատակների հանդեպ և
    ընդհանրապես 1 միլիոն բռնագաղթվածների, ցցի հանված կանաց, հազարավոր երեխաների արյան և որ ամենասարսափելին է հայ ազգի դարավոր հույսի խորտակման
    հանդեպ:
    Շատ պետություններ արդեն իսկ ընդունել են հայոց ցեղասպանությունը կնդունեն նաեվ
    մնացածները: Պետք է պայքարել կորցրածը ետ բերելու համար թե չե կկորցնենք նաեվ
    եղածը:
    Թուրքիան ամեն ինչի համար պետք է վճարի 100 տոկոսով և պետք է վերադարձնի
    Հայաստանից գրավված տարացքները:
    Թուրքիայի հետ բանակցություններ վարել կարելի է միայն այս պայմաններով:
    Անալոգը նույնն է Ադրբեջանի նկատմամբ:
    Սա իմ անձնական կարծիքն է,առաջարկում եմ քննարկել:
  
  ՊԱՐԶՎՈՒՄԱ ՍԵՌԺՆ ՈՒ ՌՕԲԻԿԸ՝ «ՈՒՆԵՆ»
  
•  136 օր առաջ |  ջնջել (5) |  պատասխանել
   ԱԿԴ գրել է:
  
  • AD
    Դուրս գալու դեպքում ուրիշ կաբլուկի տակ պիտի մտնի. Հայաստանի նման փոքր երկրները քաղաքական քաշ չունեն միջազգային ասպարեզում. Պիտի համագործակցեն մեծ տերությունների հետ. Տվյալ դեպքում Ռուսաստանից բացի ուրիշ այլընտրանք չկա.
  
  Խոսքը չի գնում չհամագործակցելուն ,հարկագոր է հասկանալ մի բան այն ինչ պահանջում ենք մեմք ավելի շատ վտանգում է ռուսական անվտանգությունը քան թուրքական:
  Իսկ ստրուկ մեռնելու համար հարկավոր չէ «կաբլուկ »փոխել
•  136 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   Vahan NY ORIGINAL գրել է:
  
  • Տիգրան Ղանալանյան
    Հայաստանին պատկանու է Մուսա լեռից մինչև Կասպից ծով, Թբիլիսիից միչև Իրաքի սահմանները ընկած տարածքները ամբողջության։ Այն հայերը, որ ժխտում են դա ազգի դավաճաններ են և պետք է արժանանան համապատասխան վերաբերմունքի։ Հայաստանը երբեք չի կարող հրաժարվել իր հողերից՝ դա կնշանակի մեր 5000-ամյա պատմության անփառունակ ու նոխկալի ավարտը, որը անշուշտ տեղի չի ունենա և կմնա թուրքերի, ադրբեջանցիների, ՀՀՇ-ականների երազանքը։ Մենք հենց այսորվաից պետք է բարձրացնենք և՛ Նախիջևանի, և՛ Դաշտային Արցախի, և՛ Ջավախքի, և՛ բնականաբար Արևմտյան Հայաստանի, ըստ որում Կիլիկիայով և ամպայման Փոքր Հայքի տարածքներով, քանզի Հայաստանը դա միայն Մեծ Հայքը չէ։ Այսօր ադրբեջանցիները հայտարարում են, որ ՀՀ-ն պատմական Ադրբեջանի մասն է, իսկ մենք արդյոք պետք է հանդուրժենք նմանօրինակ հայտարարությունները։ Ոչ մենք հենց այս օրվանից պետք է բարձրաձայնենք, որ ԼՂՀ-ն ու ազատագրված տարածքները Արցախի մի մասն են միայն մենք Արցախը պահանջելով պետք է նկատի ունենանք նվազագույնը Ղարաբաղի խանության տարածքը։Բոլոր հայկական հողերը ի վերջո ՄԻԱՎՈՐՎԵԼՈՒ են ԱԶԱՏ և ԱՆԿԱԽ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ կազմու հարցը միայն ժամանակն է։ Պետք է որոշել ժամանակացույցը, թե երբ ենք ետ առնելու Արցախը, Նախիջևանը, Արևմտյան Հայաստանն ու Ջավախքը և ամպայման նաև Պատմական Հայաստանի այն տարածքները Պարսկաստանից։
  
  
•  136 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   ՀԱԿՈԲ ԲԱԴԱԼՅԱՆ գրել է:
  
  • Տիգրան Ղանալանյան
    Հայաստանին պատկանու է Մուսա լեռից մինչև Կասպից ծով, Թբիլիսիից միչև Իրաքի սահմանները ընկած տարածքները ամբողջության։ Այն հայերը, որ ժխտում են դա ազգի դավաճաններ են և պետք է արժանանան համապատասխան վերաբերմունքի։ Հայաստանը երբեք չի կարող հրաժարվել իր հողերից՝ դա կնշանակի մեր 5000-ամյա պատմության անփառունակ ու նոխկալի ավարտը, որը անշուշտ տեղի չի ունենա և կմնա թուրքերի, ադրբեջանցիների, ՀՀՇ-ականների երազանքը։ Մենք հենց այսորվաից պետք է բարձրացնենք և՛ Նախիջևանի, և՛ Դաշտային Արցախի, և՛ Ջավախքի, և՛ բնականաբար Արևմտյան Հայաստանի, ըստ որում Կիլիկիայով և ամպայման Փոքր Հայքի տարածքներով, քանզի Հայաստանը դա միայն Մեծ Հայքը չէ։ Այսօր ադրբեջանցիները հայտարարում են, որ ՀՀ-ն պատմական Ադրբեջանի մասն է, իսկ մենք արդյոք պետք է հանդուրժենք նմանօրինակ հայտարարությունները։ Ոչ մենք հենց այս օրվանից պետք է բարձրաձայնենք, որ ԼՂՀ-ն ու ազատագրված տարածքները Արցախի մի մասն են միայն մենք Արցախը պահանջելով պետք է նկատի ունենանք նվազագույնը Ղարաբաղի խանության տարածքը։Բոլոր հայկական հողերը ի վերջո ՄԻԱՎՈՐՎԵԼՈՒ են ԱԶԱՏ և ԱՆԿԱԽ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ կազմու հարցը միայն ժամանակն է։ Պետք է որոշել ժամանակացույցը, թե երբ ենք ետ առնելու Արցախը, Նախիջևանը, Արևմտյան Հայաստանն ու Ջավախքը և ամպայման նաև Պատմական Հայաստանի այն տարածքները Պարսկաստանից։
  
  ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԱՐՏԱՔԻՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ԴԱՐՁԵԼ Է ԱՎԵԼՈՐԴ
  
  Սերժ Սարգսյանն ասում է, որ մենք չպետք է մեր դաշնակից երկրներից պահանջենք կամ ակնկալենք, որ նրանք լավ հարաբերություն չունենան այն երկրների հետ, որոնց հետ մենք բարեկամ չենք: Նրա խոսքը Ռուսաստանի մասին է, որի նախագահը օրերս Բաքվում Իլհամ Ալիեւի հետ ստորագրեց մի հռչակագիր, որտեղ անընդունելի համարեց միջազգայնորեն ընդունված սահմանների բռնի փոփոխությունը: Այլ կերպ ասած, Ռուսաստանը ճանաչեց Ադրբեջանի տարածքային ամբողջությունը: Այդ փաստը Հայաստանի հասարակական-քաղաքական շատ շրջանակներ դիտեցին որպես Հայաստանի հանդեպ Ռուսաստանի մեղմ ասած արհամարhանքի նշան, քանի որ մեր ռազմավարական դաշնակիցը փաստացի մեր թշնամու, կամ մեղմ ասած հակառակորդի հետ ստորագրում է մի փաստաթուղթ, որը հակասում է մեր շահին: Եվ ահա Հայաստանի նախագահն ի պատասխան այդ մոտեցման, հայաստանյան այդ ընկալման, բացատրում է, որ չենք կարող եւ չպետք է պահանջենք, որ մեր բարեկամ Ռուսաստանը լավ հարաբերություն չունենա մեր հակառակորդ Ադրբեջանի հետ:
  Իհարկե չենք կարող: Չենք կարող թե բարոյական, թե ֆիզիկական տեսանկյունից: Ֆիզիկական տեսանկյունից մենք չկարողացանք անգամ Ռուսաստանից որեւէ բան պահանջել, երբ այդ երկրում մեկը մյուսի հետեւից սկսեցին ազգայնականների զոհ դառնալ հայերը, իսկ մարդասպանները սկսեցին դատարաններում արդարացվել: Բարոյական առումով մենք իհարկե չենք կարող Ռուսաստանին ասել, որ Ադրբեջանի հետ բարեկամություն չանի: Սակայն այլ է բարեկամությունը, այլ է, երբ այդ բարեկամության շրջանակում տեղավորվում են ձեւակերպումներ, որոնք նախանշում են, որ բարեկամությունը տեղի է ունենում Հայաստանի շահի հաշվին: Սերժ Սարգսյանն ինքն էլ ասում է, որ պարզապես մտահոգիչ է, եթե մեր բարեկամի եւ հակառակորդի լավ հարաբերությունը լինում է Հայաստանի հաշվին: Կոնկրետ հռչակագրի դեպքում ակնհայտ է, որ Ռուսաստանը Ադրբեջանի հետ փորձում է բարեկամանալ հենց Հայաստանի շահի հաշվին: Եթե այսօր Ռուսաստանը ադրբեջանական գազը գնելու, կամ ընդհանրապես Կովկասում էներգետիկ զգալի պաշարների տեր այդ երկրի հետ այլ կարգի լավ հարաբերություն հաստատելու համար Հայաստանի շահը զիջում է միայն խոսքով, այսինքն միայն հայտարարությունների տեսքով, ապա ով կարող է երաշխավորել, որ վաղն այդ զիջումները չեն հասնի գործնական հարթության:
  Ավելին, դրանք փաստացի արդեն իսկ ունեցել են գործնական դրսեւորումներ: Բավական է հիշել, թե ԵԽԽՎ-ում քանի անգամ է Ռուսաստանի պատվիրակությունը կողմ քվեարկել ոչ հայանպաստ, երբեմն էլ ադրբեջանամետ փաստաթղթերին ու նախաձեռնություններին: Դա մեզ մոտ հաճախ բացատրվել է նրանով, որ Ռուսաստանն ինքն իր ներսում էլ ունի անջատական տրամադրությունների տեր վարչական միավորներ, հանրապետություններ, ինքնավարություններ, եւ դրա համար էլ ինքնաբերաբար տեղի է ունենում Ադրբեջանի եւ Ռուսաստանի շահերի համընկնում այդ կապակցությամբ միջազգային քննարկումների ժամանակ: Գուցե դա այդպես է եւ այդ հանգամանքը դեր ունի Ռուսաստանի դիրքորոշման մեջ: Սակայն կա մի հետաքրքիր հանգամանք, որ Ռուսաստանը շահերի գրեթե նույն համընկնումն ունենալով Վրաստանի հետ, Աբխազիայի եւ Հարավային Օսիայի հարցերում այդքան էլ չի դավանում տարածքային ամբողջության սկզբունքին: Հետեւաբար խնդիրը միայն այն չէ, կամ առաջին հերթին այն չէ, որ Ռուսաստանի կազմում էլ կան անջատական վտանգներ: Մոսկվան այսօր բավական ուժեղ է դրանք կանխելու կամ մարելու համար: Եվ բացի այդ, Կոսովոյի օրինակը ցույց տվեց, որ վերջին հաշվով, “բա դու” կամ “բա մենք” արտահայտությունները միջազգային քաղաքականության պրակտիկայում այդքան էլ արհեստավարժության նշան չեն: Հետեւաբար, երբ Մոսկվան ընդունում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջությունը, հազիվ թե դա պայմանավորված լինի իր ներքին ամբողջության մտահոգությամբ: Նաեւ քիչ հավանական է, որ դա մի հայտարարություն է, որ պետությունների ղեկավարները չեն կարող չանել, ինչպես նկատում է Սերժ Սարգսյանը: Եթե մենք առաջնորդվում ենք “չեն կարող չանել” մոտեցումով, ապա դիվանագիտությունը, արտաքին քաղաքականությունը այստեղ դառնում է ավելորդ: Մյուս կողմից, սակայն, կոնկրետ Ռուսաստանի պարագայում, Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունը փաստացի վաղուց է դարձել ավելորդ, եւ թերեւս կարելի է հայ-ռուսական հարաբերությունն ընդամենը տեղափոխել էկոնոմիկայի նախարարության տիրույթ, քանի որ բացի այս կամ այն հանքը, ձեռնարկությունը կամ ոլորտը տալ-առնելուց, Հայաստանն ու Ռուսաստանը կարծես թե որեւէ այլ հարաբերություն չունեն: Թեեւ Սերժ Սարգսյանն ասում է, որ օրինակ եթե համեմատենք Մեդվեդեւի հետ իր բանակցության արդյունքը հանդիսացող փաստաթուղթը, ապա Ալիեւ-Մեդվեդեւ փաստաթղթի համեմատ դրա տարբերությունն ահռելի է: Միգուցե, բայց օրինակ այդ փաստաթղթի մեջ Ռուսաստանն օրինակ որեւէ բան չի ասում ազգերի ինքնորոշման մասին, թեեւ Սերժ Սարգսյանը հայտարարում է, թե պետությունների ղեկավարները չեն կարող տարածքային ամբողջության սկզբունքը չճանաչել, ինչպես որ չեն կարող չճանաչել նաեւ ազգերի ինքնորոշման սկզբունքը: Պարզվում է, որ լավ էլ կարող են:
•  136 օր առաջ |  ջնջել (5) |  պատասխանել
   ԺԻՐՈ գրել է:
  
  • Տիգրան Ղանալանյան
    Հայաստանին պատկանու է Մուսա լեռից մինչև Կասպից ծով, Թբիլիսիից միչև Իրաքի սահմանները ընկած տարածքները ամբողջության։ Այն հայերը, որ ժխտում են դա ազգի դավաճաններ են և պետք է արժանանան համապատասխան վերաբերմունքի։ Հայաստանը երբեք չի կարող հրաժարվել իր հողերից՝ դա կնշանակի մեր 5000-ամյա պատմության անփառունակ ու նոխկալի ավարտը, որը անշուշտ տեղի չի ունենա և կմնա թուրքերի, ադրբեջանցիների, ՀՀՇ-ականների երազանքը։ Մենք հենց այսորվաից պետք է բարձրացնենք և՛ Նախիջևանի, և՛ Դաշտային Արցախի, և՛ Ջավախքի, և՛ բնականաբար Արևմտյան Հայաստանի, ըստ որում Կիլիկիայով և ամպայման Փոքր Հայքի տարածքներով, քանզի Հայաստանը դա միայն Մեծ Հայքը չէ։ Այսօր ադրբեջանցիները հայտարարում են, որ ՀՀ-ն պատմական Ադրբեջանի մասն է, իսկ մենք արդյոք պետք է հանդուրժենք նմանօրինակ հայտարարությունները։ Ոչ մենք հենց այս օրվանից պետք է բարձրաձայնենք, որ ԼՂՀ-ն ու ազատագրված տարածքները Արցախի մի մասն են միայն մենք Արցախը պահանջելով պետք է նկատի ունենանք նվազագույնը Ղարաբաղի խանության տարածքը։Բոլոր հայկական հողերը ի վերջո ՄԻԱՎՈՐՎԵԼՈՒ են ԱԶԱՏ և ԱՆԿԱԽ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ կազմու հարցը միայն ժամանակն է։ Պետք է որոշել ժամանակացույցը, թե երբ ենք ետ առնելու Արցախը, Նախիջևանը, Արևմտյան Հայաստանն ու Ջավախքը և ամպայման նաև Պատմական Հայաստանի այն տարածքները Պարսկաստանից։
  
  Լավ ասիր, լից մի հատ էլ խմենք:
  Իսկ եթե ավելի լուրջ՝ քո գրածը իսկականից բաժակաճառի պես մի բան է, եթե ռեալ ճանապարհներ չես առաջարկում:
  Յուրաքանչյուր հայի մեջ՝ մուրացկանից մինչեւ նախագահ, այդ միտքը պետք է լինի: Բոլորս ամեն վայրկյան պետք է համոզված լինենք, որ դրանք ՄԵՐ տարածքներն են, մեր հայրենիքը, մեր հողը, եւ ուշ թե շուտ, միանալու են Հայաստանին: Բայց նախագահը, կառավարությունը ՊԱՐՏԱՎՈՐ են ավելի իրատեսական քաղաքականություն վարել, որպեսզի երկիրը հզորանա: ՄԵՆՔ ՊԵՏՔ Է ԱՌԱՋԻՆ ՀԵՐԹԻՆ ՀԶՈՐ ՀԱՅԱՍՏԱՆ ունենանք, որ կարողանանք այդ խնդիրները լուծել՝ առաջին իսկ հարմար առիթով, այսինքը, երբ աշխարհը նորից խառնվի իրար, լինեն խոշոր պատերազմներ եւ սահմանների նոր բաժանում: Իսկ մինչեւ այդ պահը, մեր հզորանալու առաջին պայմաններից է բաց սահմանները եւ ազատ տնտեսական հարաբերությունը բոլոր մյուս երկրների հետ: