Քննարկում

•  162 օր առաջ |  ջնջել (4) |  պատասխանել
   Xelk գրել է:
  Այ Գագիկ դու տխմար ես, ինչքան էլ փորձես ղելոք երևալ չի ստացվի որովհետև բացի տխմար լինելուց նաև տականք մարդ ես: Լավ կլինի ձայնդ կտրես Սերժի քամակում շնթռկես.
•  162 օր առաջ |  ջնջել (5) |  պատասխանել
   Xelk գրել է:
  Չփորձեք մարդկանց էշի տեղ դնել, էշը դու՛ք եք
  Հայաստանում վիճակն իրականում շատ պարզ է, պարզապես արհեստականորեն բարդացնում են բաբելոնում լեզվական ճարտարվերստական պրակտիկա անցած տղերքն ու աղջկերքը, որովհետև ձուկն այնտեղ հեշտ է բռնվում։ Սթոքհոլմյան խաղաղությունը չարաշահելով՝ թացը չորից բաժանելու փորձ անեմ, դուք դատեք։ Բացարձակապես չեմ վիրավորվի, եթե վերլուծությունս էշություն համարեք, որովհետև ես ինքս ունեմ յուրաքանչյուրիդ էշ համարելու ազատությունը։ Կարծում եմ նաև, որ դժբախտություն չի լինի մեծ, եթե իսկապես հերթական հիմարությունը դուրս տամ, բազում ախմախության մեջ մի հատ ավել, մի հատ պակաս, բայց եթե ճիշտ ու օգտակար մի բան կարող էի ասել ու չասեմ՝ գավառական անլիարժեքության բարդույթի պատճառով, հետո ինձ չեմ ների, ինձ ճանաչողները, ենթադրում եմ, նույնպես։ Հայաստանում մի տասը տոկոս ավազակ, մնացածիս թալանել են, հիմա ուզում են քաղաքակիրթ կյանքով ապրել, որովհետև ոռները «կոմֆորտին» սովորել է, մնացածիս կոչ են անում հաշտվել և նույպես քաղաքակիրթ սպասել լավ օրերին։ Ես էշ եմ համարում այս պնդումին չհամաձայնողներին վերոհիշյալ իրավունքիս համաձայն, ճանչում եմ էշերի ինձ ծեծելու, սպանելու իրավունքը, հիշեցնելով, որ ես ինքս ցանկացածին քացու տակ գցելու ազատությունն էլ ունեմ, ինչպես բոլորը և փողոցային ծեծկրտուքի ջերմ պաշտպան եմ ու սիրահար։ Մի քիչ ամաչում եմ տարիքիցս արդեն և ավելի մեծ սիրով կընդունեմ մենամարտի հրավեր՝ զենքի ընտրությունը թողնելով օպոնենտ էշին։ Ասել կուզե, հայ ռամի՛կ, դու, քո զավակը, քո թոռը ապրեք քաքի մեջ, ձեններդ կտրեք մի հիսուն տարի, ծոռդ վերջապես տեխնիկում կընդունվի, իսկ մենք տասը տոկոսս, մեր երեխաներից երեք սերունդ ձեզնից շարունակաբար կոխած միջոցներով, կկրթենք օրինակ Հարվարդում, մեր թշվառ անտերին այդքան անհրաժեշտ, ինդուստրիալ ֆեոդալների կաստան, որը հետագայում իշխելու է սերնդե սերունդ ձեր ձագերի վրա։ Դու՛, ռամիկ, որ ձենդ կտրես, երեսուն տարի հետո մի խուց էլ ձեռք կբերես, որ երեխաներիցդ մեկն իր կնոջ ու երեխաների հետ տեղափոխվի այնտեղ, մինչ մյուսը մնա հետդ, տասը հոգանոց ընտանիքով երկու սենյականոց բնակարանում։
  «Մեր պատասխանը Չեմբեռլենին», կամ «Կոզակները նամակ են գրում թուրքական սուլթանին» սիրելի ոճին հարազատ և ներկայիս հերթական սուլթանի շատ սիրելի, զրնգուն բարբառով, և Ղալաթ եք արա՜լ։
  Եթե դուք փորձեք պարտադրել ձեր այլանդակությունը, չգիտեմ, ով ոնց, բայց ես, որ հենց հիմա էլ սատկեմ, գալու եմ ձեր երազներում սերնդե սերունդ ու հալածեմ ձեզ խելագարացնող մղձավանջներով, որովհետև աղոթքներս եմ հղում ամենօրյա իմ հեթանոս քինախնդրության, ատելության, վրեժի և իմաստության աստվածներին ու անգամ կխելագարացնեմ ինքս ինձ՝ սեփական կամքովս, որ հանկարծ չվախենամ ձեզ հալածել։ Սա այն ելման դիրքն է, որի մասին ձեզ նախօրոք հայտնում է Հայքի քաղաքացին, հա՛մ այս կառավարությանը, հա՛մ գալիքներին։ Ելման դիրքս հայտնելուց հետո, ասում եմ - տեսնում եմ հնարավորություն ազգովին քայլ անելու, պետականություն ամրապնդելու։ Դրա համար պետք է ներողություն խնդրեն «վերեվները», հետո օպոզիցիան, հետո քաղաքացիս, գռեհիկ խոսքեր ասելու համար։ Վերջինը ես եմ ասելու, որովհետև ես քաղաքացին եմ՝ տերը, իսկ դուք՝ մի մասդ արդեն հայտարարել եք, մյուս մասդ սկսել եք հայտարարել, որ իմ ծառաներն եք։ Լսե՛ք, ուրեմն, ծառաներ - խոսում է քաղաքացին։
  Քանի դեռ վերջին գողացված լուման չի վերադարձել պետական գանձարան, քանի դատապարտված ու մեղա եկած չեն ավազակները, հաշտության կոչեր մի՛ արեք, որովհետև չի լինելու։ Երբեք չեք կարող «թալանվածներին» պարտադրել, որ մոռանան, ներեն, եթե ծնկաչոք, մղկտլով չապաշխարեք, մեղա չգաք և մարդկանց համար համոզիչ ձև չգտնեք հատուցելու կորցրածը։ Ով փորձի հակառակն ապացուցել ու հակառակ ինչ որ բան «բրդել», ասում եմ նախօրոք.
  - Չփորձե՛ք մարդկանց էշի տեղ դնել, էշը դու՛ք եք։
  Vahe Avetyan
•  162 օր առաջ |  ջնջել (5) |  պատասխանել
   Xelk գրել է:
  Քաղաքացիական անհնազանդություն
  Սիրելի պարոնայք և տիկնայք՝ ինքնանշանակ նախագահ, վարչապետ, կառավարություն, իր բոլոր մետաստազներով, անվտանգությամբ՝ ազգային և ապազգային վտանգներով, ինքնանշանակ խորհրդարան, ինքնանշանակ դատավոր, ոստիկան, ինքնանշանակ կաթողիկոս, մոլլա, կարդինալ, րաբբի, եպիսկոպոս, գողեր - գողականներ, կրթության և մշակույթի ինքնանշանակ կաճառներ.
  Ես՝ Հայք աշխարհի ինքնահայտարարած ու ինքնանշանակ քաղաքացիս հայտնում եմ քաղաքացիական անհնազանդությունս ձեր բանդիտական կազմավորումներին: Իմ երկրում միակ օրինական հաստատությունն այսօր քաղաքացին է՝ ես անձամբ, հիմնադրված Հայոց պատմության մեջ միակ օրինական ազգաժողովով և հայտարարությամբ ՝
  Անկախության Հռչակագրով
  Ես անձամբ, անհատականորեն եմ տերն ու տիրականը և ճանաչում եմ միայն անկախություն հռչակած իմ ցեղակիցների նույն իրավունքը անհատապես, յուրաքանչյուրինը անձամբ, սեփական ինքնիշխանությամբ, նախագահությամբ, դատով և տիրականությամբ։ Մնացյալ ամեն ինչ ֆարս է, անօրինական և արգահատելի։
  Հայաստանի հանրապետության քաղաքացի
  Vahe Avetyan
•  162 օր առաջ |  ջնջել (5) |  պատասխանել
   Xelk գրել է:
  Անամոթ մարդ Գագիկ կարդա ու տես թե ում արցունքների վրա ես կառուցել քո երեխաների բարեկեցությունը:
•  162 օր առաջ |  ջնջել (5) |  պատասխանել
   Xelk գրել է:
  Անամոթ մարդ Գագիկ կարդա ու տես թե ում արցունքների վրա ես կառուցել քո երեխաների բարեկեցությունը:
  Սվետլանայի 5 ամսական աղջիկը սովից մահացել է: Այդ ծանր դեպքից հետո այս ընտանիքում ոչինչ չի փոխվել՝ մնացած յոթ երեխաների կյանքն ինչ-որ կերպ ապահովագրելու համար:
  Բազմանդամ ընտանիքի անչափահաս երեխաներն ապրում են այնպես, ինչպես մահանալուց առաջ ապրում էր սովից մահացած Քրիստինեն, հետեւաբար յուրաքանչյուրն էլ հասկանում է, որ էս աշխարհում մարդկանց, մասնավորապես՝ իրենց ընտանիքի անդամներին սպառնում է սովից մահանալու վտանգը: Այս տանը բոլորը վախենում են: Սվետլանան ասում է` «Երեխաս սնունդ չունենալու պատճառով մահացավ, սովամահ եղավ: Ամուսինս 20 օր անշարժացավ, ոտքերը բռնվեցին, անկողնային էր: Ես էլ չէի հասցնում, էնքան էլ առողջ էր ծնվել երեխես, բայց սովից մահացավ: Շատ պատահական սկսեց խռխռացնել, հարեւան մանկաբույժը եկավ, տակաշոր ուզեց, ասեց` չխառնվեք իրար, բայց երեխեն մահանում ա: Շատ եմ վախենում, երբ տեսնում եմ, որ ալյուրի պարկը դատարկվում ա` վախից դողում եմ, ինձ թվում ա՝ էլի երեխա եմ կորցնելու: Սովից աննկարագրելի վախենում եմ: Տեսնո՞ւմ եք, պարկի միջի ալյուրը կամաց-կամաց դատարկվում ա, ու դրանից իմ վախը շատանում ա, գիշերները վախից չեմ քնում»: Յոթ երեխաների մայրը երեխաներին պաշտպանելու համար ամեն ինչի պատրաստ է ու հաճախ ինքնասիրությունը մի կողմ դնելով՝ Գեղարդից հաց է հավաքում, մատաղի արարողությունից մնացած փշրանքներն է տուն բերում: Ասում է` «Շատ ա եղել, որ ինձ ստորացրել, նվաստացրել են, բայց հասկանո՞ւմ եք՝ ես մայր եմ, չեմ դիմանում էդ ցավին, երբ երեխաս սոված ա... Եղել ա, որ տաճարից բան-ման եմ հավաքել, դաժե տերտերներն ինձ դուրս են վռնդել, բայց...»:
  Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղում անասնագոմի նման մի փոքրիկ հյուղակ կա, որտեղ ծայրահեղ ծանր պայմաններում ապրում են անչափահաս յոթ երեխաներ: Բետոնե սալիկներից չորս պատ կառուցած այս քառակուսու մեջ անգամ անասուններն իրենց հարմարավետ չէին զգա: Ներսում դրված են կոտրատված մի քանի մահճակալներ: Մանկահասակ երեխաների անորոշ հայացքները լուսանկարում եմ ու վերնագիր եմ դնում` «աղքատության հաղթահարման ռազմավարական ծրագրի պտուղները»: Ներսում սոսկալի ցուրտ է, դրա համար էլ երեխաներն իրենց դուրս են գցում, որ արեւի ջերմությունը մարմինները տաքացնի: Դուրսն էլ է սոսկալի, քանի որ այս ընտանիքին բաժին հասած բետոնապատ քառակուսին շրջապատված է ցեխակորույս բլուրներով: Հարցնում եմ` «Սա անասնագո՞մ է, թե՞ տուն»: Տան տղամարդը` Արտավազդն, ասում է, որ թոնրատուն է, այս «տունը» կառուցվել է իբրեւ հաց թխելու վայր, բայց քանի որ տուն չունեն ու հաց թխելու համար առանձնապես հնարավորություններ էլ չունեն` այդտեղ են ապրում: Արտավազդը Ղարաբաղյան պատերազմի մասնակիցներից է, 3-րդ կարգի հաշմանդամ է: Մի աչքի տեսողությունից զրկվել է, իսկ մյուս աչքի արցունքածորանը փակվել է ու գնալով մի աչքի տեսողությունն էլ է խավարում: 3-րդ կարգի հաշմանդամության համար 6800 դրամ կենսաթոշակ է ստանում, փաստաթղթերով համարվել է անաշխատունակ: Սվետլանան չի կարող աշխատել այն պարզ պատճառով, որ 7 երեխա եւ հիվանդ ամուսին է խնամում: 9 հոգանոց այս ընտանիքն ապրում է «Փարոսից» ստացած 50.000 դրամ նպաստով, որով ամսական մի քանի պարկ ալյուր են գնում: «Նպաստի գումարով ալյուր ենք առնում, ջուրն ու ալյուրը շաղախում եմ ու որպես հաց երեխաներին կերակրում եմ: Սեփականաշնորհած հող էլ չունենք, որ մի երկու բան ցանենք: Խանութներին էնքան պարտք ենք, որ վախենում եմ հիշել էդ ցուցակը»,- ասում է Սվետլանան՝ պատմելով, որ նախկինում` նկուղում, այնուհետեւ՝ մի փայտաշեն տնակում են ապրել, որից հետո քարերն իրար վրա դնելով, այս փոքրիկ հացատունն են կառուցել ու հանգրվանել: Հացատան խոնավության պատճառով 7-ամյա Արսենը, 4-ամյա Անին ու 2 տարեկան Մանուելը բրոնխիալ ասթմայով հիվանդ են: «Երեխեքս չեն լավանում, որովհետեւ էստեղ միշտ խոնավ ու ցուրտ ա, թոքախտի բուն ա: Ամբողջ տարին քրոնիկ հիվանդ են, ահավոր ցուրտ ա: Ձյան ժամանակ երեխեքս կծկվում, ցրտահարվում են, կռիշից հալվում, լցվում ա գլխներիս»,- ասում է բազմազավակ մայրը: Գարնան ամիսներին երեխաներն առավոտից գնում են ձնծաղիկ հավաքելու: Երեկոյան ձնծաղիկներն իրենց ձեռքով կապկպում ու 30 դրամով վաճառում են: Ծաղիկներից ստացված մի քանի հարյուր դրամով երեխաներն իրենց համար քաղցրավենիք չեն գնում, այլ գումարը հանձնում են ծնողներին, որ այդ օրը, շաղախած խմորից բացի, նաեւ տաք ճաշ ուտեն: Երեխաները ծնողներին խոստացել են զատիկի օրը ձնծաղիկներից ստացված գումարով ձու գնել, ներկել եւ տոնել այդ օրը: Ասում եմ` «Ախր էս ծանր պայմաններում, 7 երեխա...»: Սվետլանան, կարծես մեղանչելով՝ ասում է. «Վախենալով եմ ունեցել, բայց էնպես ա ստացվել, որ չեմ կարողացել հղիությունը դադարեցնել, գումար էին ուզում, որտեղի՞ց տայիգ»,- լաց լինելով պատմում է Սվետլանան ու արցունքները մաքրելուց հետո` հիշում է երեխաներին` մեկիկ-մեկիկ, ու ժպտում է` ասելով, որ իր երեխաների նման երեխաներ արժե շատ ունենալ: Սվետլանայի 7 երեխաներից 5-ը դպրոցական են ու հաճախ դպրոց չեն գնում շոր չունենալու պատճառով: 2-րդ դասարանցի Արսենն ուղիղ մեկ ամիս կոշիկ չունենալու պատճառով դպրոց չի գնացել, սակայն դա չի խանգարել, որ տղան հետագայում լավ գնահատականներ ստանա: Սվետլանան վստահեցնում է, որ երեխաները շատ լավ են սովորում, ու ափսոսում է, որ սոցիալական պայմանները լավ ուսում ստանալուն խոչընդոտում են: Մայրն ասում է` «Արյան գնով մի բան ստեղծում ենք: Մեկ-մեկ անճարությունից նստում, լաց եմ լինում, ասում են` մամա՛ ջան, մի՛ լացի, մենք արդեն մեծացել ենք, կօգնենք քեզ»:
  Սվետլանայի տղաները չեն երազում բջջային հեռախոսի, շքեղ տան ու զվարճանքների մասին: Տղաները երազում են բանակ գնալու, հայրենիքին ծառայելու մասին: Գայանեն երազում է իրավաբան դառնալ, որովհետեւ արդարություն է փնտրում: Պատրաստվում եմ հրաժեշտ տալ, երբ մոտենում է փոքրիկ Իլոնան, ով ամբողջ ընթացքում անընդհատ ձնծաղիկների փունջ էր կապկպում։ Մոտենում է, հրաժեշտ է տալիս ու ձնծաղիկի փունջ նվիրում:
  
•  162 օր առաջ |  ջնջել (5) |  պատասխանել
   MARD գրել է:
  Տղերք ,դուք ինչի եք ընդհանրապես կարդում սրանց գրածները:
  Պարզ չի ,որ սրանք անկարող են քիչ թե շատ խելոք բան գրել:
  Մի բանից եմ միայն զարմացած:
  Ես գիտեի ,որ հայ ազգի մեջ շատ կան տարբեր տեսակի սրիկաներ ու
  թափթփուկներ ,դե պատմականորեն ովքեր ասես խառնվել են,
  բայց որ այսքան ախմախ մարդիկ կան ,այն ել լրագրողական միջավայրում ,
  երբեք չեի կարող մտածել:
  Խոսքս միայն էս հոդված գրողի մասին չէ, ամբողջ իշխանական
  մամուլի լիքն է սրա նման հիմարների հոդվածներով:
  Եթե ղեկավարները էշ-էշ մի բան են դուրս տալիս ,էս անասունները,
  թութակի նման էդ էշությունները կրկնում են:
  Փոխանակ մտածելու ,մի խելոք բան ասելու:
  Բայց մտածելու համար ախր ուղեղ է պետք ,այ անուղեղ անասուններ:
  Ասա Ռոբերտն ու Սերժը ինչ ուղեղի տեր են ,որ սրանք ինչ լինեն:
  Հայվաններ ,դուք չեք հասկանում ,որ սա վերջի սկիզբն ա :
  Ժամանակին ասում էին, թե ղարաբաղցիները ավելի հեշտ կլուծեն հարցը:
  Տեսանք ոնց լուծեցին մի երկու էշ ղարաբաղցիները -տգետ ,
  ինքնահավան ու անուղեղ :
  Ու վաղը, երբ թուրքերը կհարձակվեն Ղարաբաղի վրա ,
  ով է դեմ կանգնելու?
  Դու, այ տգետ հոդվածագիր?
  Այն բանից հետ, երբ Ռոբերտն ՈՒ Սերժը սպանդ կազմակերպեցին
  հայ ժողովրդի գլխին ոչ մի հայ էլ չի կռվելու Ղարաբաղի համար:
  Թող Ռոբերտն ու Սերժը Հայաստանից թալանած միլիառդներով
  ռուսներ վարձեն և կռվեն ադրբեջանի դեմ:
  Իսկ մենք պարտավորենք մտածել մեր վաղվա օրվա մասին,
  Ռոբերթնրն ո Սերժերը կգնան , Հայ ժողովուրդը պիտիկառուցի
  արժանապատիվ հասարակություն:
  Եվ եթե պետ է ,այո ,պիտի հեղափոխություն էլ անի,որպեսզի ազատվի
  ազգը հարյուր տարի մեզ ետ տանող տխմառ տգետներից:
•  162 օր առաջ |  ջնջել (5) |  պատասխանել
   Aram գրել է:
  Գագիկ, ըստ քո գրած հոդվածի, այսօրվա Հայաստանը Բռնապետություն է, այո՞. Ախր , ասում եմ ,չէ՞,որ ձեր թերթը այսօրվա իշխանությունների ամենամեծ թշնամին է.