40 replies to this topic

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Մեկ մեկ տարբեր ֆորումներում հետաքրքիր կարծիքներ եմ տեսնում և այս մեկը, կարևորության պատճառով, լրիվությամբ տեղադրում եմ, որպեսզի բոլոր հուդայի կամ եհովայի և կամ էլ Լևոնի վկաները կարդան այն և զարգանան և կամ էլ չորանան...
-----------------------------------

ԱՐՏԱՔԻՆ ԱԶԴԵՑՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

Ըստ Ա. Վարպետյանի «Առաջավոր Ասիայում հայրիշխության հաստատումով և Միջագետքի սեմիտացումով ծնվեց աշխարհայեցողական մի հակամարտություն, որը ծավալվեց քաղաքակրթության հետագա ընթացքում և տարբեր ոլորտներում շարունակվում է մինչև այսօր: Սկզբում այն արտահայտվում էր լուսնի և արևապաշտության ձևերում, իսկ ավելի ուշ ընդունեց հստակ պայքարի ձև արիական և եբրայական քաղաքակրթություների միչև: Պայքարն ուղեկցվում էր ինտրիգներով, հատկապես հոգևոր ոլորտում: Օրինակներից մեկը հին կտակարանն է, որտեղ կեղծված են Առաջավոր Ասիայի գրեթե բոլոր ժողովուրդների դիցաբանական սյուժեները, և այդ ամենը դարեր շարունակ մարդկությանը ներկայացվում է որպես հրեական սկզբնաղբույր»:
Քրիստոսի կերպարը հետագա դարերում այնպես ծառայեց, որ ժողովուրդների ծագումաբանությունը աղավաղվեր և կեղծվեր, և բիբլիական այն պնդումները, թե արիացիները եկվորներ են արմատացան պատմագիտության մեջ ու գոյատևեցին մինչև մեր օրերը: Պատահական չէ, որ մինչև այժմ Երուսաղեմի թանգարանում, պատկերավոր ասած` յոթ փակի տակ են պահում 1948-ին հայտնաբերված, այսպես կոչված` «Մեռյալ ծովի ձեռագրերը» և աշխարհի գիտնականները զրկված են դրանք ուսումնասիրելու հնարավորությունից: Կասկածից դուրս է, որ դրանք պարունակում են շատ կարևոր տեղեկություններ, որոնք կարող են լույս սփռել բիբլիական շատ ու շատ տեղեկությունների իսկական ծագման վրա և դրանով իսկ գցել նրանց մինչ այժմ ունեցած քաղաքական արժեքը: Բարեբախտաբար, 20-րդ դարի երկրորդ կեսում նոր հայտնագործությունները և լուրջ գիտական ուսումնասիրությունները թույլ տվեցին ճշտել, որ արիացիները հայկական բարձրավանդակի տեղաբնիկներ են, որ նրանք պատմության բեմահարթակ են եկել ավելի վաղ, քան սեմիտները, և որ հայերն արիացիների հետնորդներն են: Էդմոն Խուրշուդյանը իր «Ասիական իմաստություն» գրքում գրում է. «Հայ ազգի կազմավորման, ազգային բնավորության ու կերպարի ձևավորման հիմքում դրված են արիական սկզբունքները, որոնք նրա օրհասական պահերին ոգի են տվել և արարչական ուժ, իսկ նրա թուլացման պատճառը եղել է օտար ազդեցությունների ներթափանցումը: Սակայն այդ ազդեցությունները որոշ չափով խաթարելով ազգային կերպարը չեն կարողացել խաթարել հայերի արիական ոգեղեն հիմքերը, որոնք պահպանվում են ենթագիտակցության ոլորտում»: Այժմ դժվար չէ հասկանալ, թե ինչու էին հայերն ու Հայաստանը քրիստոնեության տարածումով հրեական ծրագրի համար դառնում գլխավոր թիրախ: Դիմակազերծվելու վտանգը դրանից էր գալու, ուստի պետք էր ոչնչացնել այն ամենը, ինչ կարող էր հիշեցնել արիականը:
Առաջին առաքյալները հաջողություն չունեցան. հայ ժողովուրդը մերժեց նրանց: Սակայն համառ էր «օտարի ազդեցությունը», որը գտավ նրան, ով հայ ժողովրդի պատմության մեջ կատարեց առաջին եղեռնը: Դեռ ավելին, նրան հետագայում հաջողվեց հորջոջվել լուսավորիչ: Այսինքն նա կարողացավ ներշնչել, որ` ով հայ ժողովուրդ, Քրիստոսից է քո սկիզբը, նրանից առաջ դու ոչինչ էիր, Քրիստոսն է այսօր քո ներկան, քո հույսն ու քո ապագան:
Խորենացին իր «Հայոց Պատմության» մեջ մի տեղ, գուցե անկախ իրենից մեղանչելով մի ճշմարտությամ դեմ և դրանով իսկ հաստատում է մեկ այլ դառը ճշմարտություն. «Ապա ուրեմն մեզ ամենիս հայտնի է մեր թագավորների ու մյուս նախնիքների տխմարությունը դեպի գիտությունը և բանական հոգու անկախությունը: Որովհետև թեպետ մենք փոքր ածու ենք ու թվով շատ սահմանափակ ու զորությամբ թույլ ու շատ անգամ օտար թագավորների կողմից նվաճված, բայց և այնպես, մեր երկրում էլ գրելու և հիշատակելու արժանի շատ սխրագործություններ են կատարվել, որ նրանցից ոչ ոք հոգ չտարավ գրի առնելու»: Մի քանի տող հետո ամփոփվում է. «Բայց ինձ թվում է, որ ինչպես այժմ , այնպես էլ հին հայերի մոտ, սեր չի եղել դեպի գիտությունը և բանավոր երգերը»: Խորենացու այս խոսքերը խորհրդածելու տեղիք են տալիս: Նա չի նկատել այն հանգամանքը, որ այդպիսի տաղանդավոր մտածողների փաղանգ, որպիսիք իր ուսուցիչներն էին, ինքն ու իր հայտնի ժամանակակիցները, չէր կարող ծնվել ամայի տեղում: Այդ փաղանգը կարող էր ծնվել միայն մշակութային համարժեք, համաչափելի նախաաստիճանից: Իսկ այն, որ այդ նախաաստիճանը վկայող փաստերը բացակայել են Խորենացու օրոք, խոսվում է ոչ թե նրանց չգոյության, այլ ոչնչացման մասին: Իսկ դա Գրիգոր Պարթևացու ձեռքի գործն էր, և որի հենց այդ նպատակով ուղարկված լինելը այլևս կասկածանք չպետք է հարուցի: Ինչ վերաբերում դեպի գիտությունը եղած սիրո բացակայությանը, ապա դա հենց նոր գաղափարախոսության արդեն երկու հարյուր տարվա հետևանքն էր, հենց այն, ինչը նախատեսել ու ծրագրել էին Սիոնի քրմերը:
Իհարկե, այստեղ մի հարց է ծնվում. եթե այդ ամենը ճիշտ է, ապա ինչպե՞ս եղավ, որ քրիստոնեությունը այդքան ժողովուրդներ ու տարածքներ նվաճեց: Ակնհայտ դարձնելու համար Քրիստոսի ոչ միայն կերպարը, այլ այն կերտելու նպատակը, համեմատեք նրան մեր նահապետ Հայկի հետ:
Քրիստոսի կերպարը խիստ համառոտ կարելի է նկարագրել այսպես.
Արիական բարոյախոսություն, որ անկասկած մեծ արժանիք է:
Փախուստ երկրայինից, ձգտում դեպի երկնայինը, իսկական առաքինությունը երկնքում է, երկրային սահմաններից դուրս
Մի փորձիր փոխել իրավիճակը, մի հակաճառիր ու մի պայքարիր, այլ լոկ աղոթիր, հուսա, սպասիր, Տիրոջ ձեռքով կբացվեն երկինք կանչող դռները:
Արիական ակունքի ծնունդ Հայկի կերպարը.
Ազնվություն, ազատասիրություն, մարդասիրություն, աշխատասիրություն, հայրենասիրություն:
Արքայությունը երկրում պիտի լինի. այդ արքայության մայրը հողն է, իսկ հայրը` արեգակը:
Դու պետք է պաշտես քո կեցությունը, քո հայրենիքը, քեզ ծնող հողը:
Կարելի՞ է արդյոք, Հայկի գաղափարախոսությամբ զինված մարդուն հաղթել: Ո՛չ, նրան կարելի է լոկ ոչնչացնել: Քրիստոսի գաղափարախոսությամբ կարելի է մարդուն բթացնել, մթագնել նրա գիտակցությունը և ապա վարվել ուզածի նման:
Քրիստոսի ժամանակներում աշխարհն ապրում էր մի խոր ճգնաժամ: Ստրուկների ըմբոստացումը ցնցել էր ամբողջ անտիկ աշխարհը: ՈՒժով այլևս դժվար էր պահել քաղցածներին, տկլորներին ու ընդհանրապես շահագործվող զանգվածին: Ահա այսպիսի պարագայում տիրողների համար Քրիստոսի քարոզչությունը մեծ մանանա էր: Շատ դիպուկ էր ֆրանսիացի պատմաբան Շառլ էնշլենը. «Քրիստոսը հաղթեց, որովհետև պարտվեց Սպարտակը»: Այստեղ հարկ է պատասխանել նաև այն հարցին¸ թե ինչո՞ւ մեզ մոտ արիականության ոգին գիտակցականից անցավ ենթագիտակցական ոլորտ: Սարուխանը հայերիս մասին բանաստեղծական այսպիսի հրաշալի տող ունի. «Դառն օրերի հետ լուռ լեզու գտած մարդիկ էինք հեզ»: Ավելի դիպուկ ու համոզիչ չի ասվի:
Սա էր քրիստոնեության տարածման հզոր պատճառը:
Քրիստոնեության ուսմունք դառնալու գործին զուգընթաց ծնվեց հոգևորականություն կոչվող խավը¸ որն աստիճանաբար փոխվելով սոցիալականի¸ պետք է զբաղվեր իր շահերի պահպանությամբ: Ժողովուրդն այդտեղ բանող մարմին էր: Սակայն այդ խավն էլ լավ էր յուրացրել Պետրոս կոչվածի շատ ճիշտ խոսքերը. «Եվ եթե ճյուղերից ոմանք ջարդվել էին և դու¸ որ վայրի ձթենի էիր, պատվաստվեցիր նրանց տեղը և հաղորդ եղար ձիթենու արմատին ու հյութին¸ ապա մի պարծենա ճյուղերի դեմ¸ իսկ թե պարծենաս` հիշիր¸ որ ոչ թե դու ես պահում արմատին, այլ արմատը քեզ»: (Թուղթ Պողոսի գլ. ԺԱ, 17, 18): Այսինքն հոգևոր դասը լավ էր հասկանում , որ որքան էլ ժողովուրդը բանող լինի, նրա անհետացման հետ կանհետանա և ինքը:
Այսպիսով, Բիբլիան, որ նախատեսված էր ազգերին կազմալուծելու, նրանց հոգևոր և աշխարհիկ կառավարիչների ձեռքում վերածվեց հզոր միջոցի նույն ժողովուրդների վրա իշխելու պետականություն պահելու համար: Այս հանգամանքը հավանաբար դուրս էր մնացել Սիոնի քրմերի ուշադրությունից: Ցավոք, հայ ժողովրդի կյանքում պետականությունը պահել չհաջողվեց:
Քրիստոնեության արագ տարածումը աշխարհին սպսռնոււմ էր կրոնական առումով այն վերածել մի հսկա միաբևեռ համայնքի: Դա աշխարհի համար ևս կարող էր կործանարար լինել, քանզի այդ կրոնը արդեն մաքրատեսք չէր: Բանն այն էր, որ հոգևորականություն կոչվող ՍՈՑԻԱԼԱԿԱՆ ԽԱՎԻ առկայության դեպքում ոչ մի կրոն երաշխավորված չէ իր ակունքների աղավաղումից: Շատ դարեր հետո ֆրանսիացի Վոլտերը կգրի. «Քրիստոնեությունը մարդկության վրա նստեց տասնյոթ միլիոն զոհ: Եվ այդ ամենը հանուն զոհվածների բարօրության և Տիրոջ փառքի»: Մի խոցող սարկազմ, դառն իրողություն: Բնությունն ինքնակարգավորվող համակարգ է. և պետք է անպայման ստեղծեր հակակշիռը: Մեկ այլ կրոնի ծնունդը անկասելի էր: Այն կոչվեց իսլամ: Այստեղ արժե հիշել Բոգդանովի կրկնակի կառավարման մեխանիզմի մասին: Այս նոր կրոնինն էլ էր վիճակված գրվել փոքրատառերով. թեկուզ հենց այն պատճառով, թե նույն աստվածը ինչո՞ւ պիտի երկու կրոն ստեղծեր: Իսկ փոքրատառերով էին այն պատճառով, որ այդ երկուսն էլ անկարող եղան դիմադրելու հենց իրենց սահմանած վերին բարքերը իրենց ընդերքում չարաշահելուն. երևույթ, որը շարունակվում է մինչև այսօր: Հետևությունն այն է, որ այս երկուսի գալիք բախումը սպասելի է: Բայց իրար դեմ պայքարի կելնեն ոչ թե Քրիստոսը ու Մուհամեդը, ոչ թե այդ երկու ընկալումները, այլ այն ուժերը, որոնք մշտապես բռնաբարել են այդ ակունքները: Այսօր դրանցից մեկը միշտ ստվերում գործող մասոնն է, մյուսը` վրեժխնդրության ծարավից արբած, ահաբեկչության ուղին ժառանգած իսլամիստը: Հնարավո՞ր է, որ մարդկությանը հաջողվի դրանց մի փոքր զսպել. ցույց կտա ժամանակը:
Ես փորձեցի տալ պատմության հոլովությում մեզ վերաբերվող մի քանի արտաքին ազդեցությունների խիստ համառոտ և ամենաընդհանուր գծերով նկարագիրը: Իհարկե, յուրաքանչյուր որոշակի դեպքում դրանք արտահայտվում են ժամանակով և պայմաններով, թելադրված որոշակի ձևերով: Մեր երիտասարդ հանրապետությանը բազում այդպիսի փորձություններ են սպասվում: Իսկ արդեն անցած փորձությունները ցույց են տալիս, որ այդ ընդհանուր նկարագրի իմացությունն օգտակար է և անհրաժեշտ, իսկ չիմացությունը կամ անտեսումը հղի են անցանկալի հետևանքներերով: Այս առումով մեծ են մեր ներկա առաջնորդների անելիքները: Նախ և առաջ պետք է համակարգել ծառացած խնդիրների բազմությունը, բացահայտել նրանց կարևորագույնների և առաջնահերթների արմատները: Սրանից հետո այն համոզվածությունը կունենանք դրանց արդյունավետ լուծման հեռանկարում: Սակայն այժմ քաղաքական դաշտում ծավալված պայքարում ոչ մի նման բան չի նկատվում: Իշխանությունները զբաղված են ազգային հարստությունները թալանելով կամ էլ օտարներին վաճառելով: Իսկ ընդդիմությունն էլ բռնելով կոշտ ու հիմնականում անպտուղ քննադատության դրոշի կոթը, պատրանք է ստեղծում, թե պայքարում է: Զարմանք ու զայրույթ է հարուցում նաև հոգևորականների անփույթ կեցվածքը: Ինչու՞ չի հնչում մեր հայրապետների մեծազոր ձայնը, որ նրանց ասեր. «Այս ի՞նչ եք անում, այ անօրեններ, դուք ժողովրդին կործանման եք տանում, այ սատանաներ»: Դրա փոխարեն նրանք բազմել են գահավորակներին և միջնադարյան թմբիրի միջից, ներկայիս մարդու մտքին ու հոգուն ոչինչ չտվող քարոզ են կարդում` համարելով իրենց պարտքը ավարտված: «Քրիստոսն ասանկ ըսավ, Քրիստոսը անանկ ըսավ, ասանկ ըրավ, անանկ ըրավ»: Այսօր մարդատյաց Եհովա աստծու վկաների օր-օրի ակտիվացող գործունեությունն այրում է մեր հոգևոր հայրերի ոտքերը և նրանք շարունակում են մնալ անտարբեր ու կրավորական: Պատճառը այն է, որ նրանց ուսուցիչը, Նիցշեի խոսքերով ասած, գրելով արյամբ ու առակներով, սովորեցրել է լոկ անգիր անել. սպանել է նրանց ստեղծագործելու կարողությունը: Միշտ լինելով լոկ կաղապարված բութ դատողության շրջայակապ գերի` հոգևոր խավը իր քարոզչությամբ հասարակական մտածողությունը ուժող խցկել է մի վտանգավոր կաղապարի մեջ, ըստ որի մենք մի ազգ ենք` ծնված ոչ թե մարդավայել ապրելու համար, այլ միայն տառապանքներ կուլ տալու համար և ինքնազոհման նենգախոսությանը նվիրվելու մեր անօրինակ ընդունակությամբ աշխարհին զարմացնելու համար: Քանի անգամ այդ ընդունակությունը մեզ հանել է Գողգոթա, և այդ դեպքում վերջին պահին մեզ մահից փրկել է ենթագիտակցության ոլորտ արտաքսված, բայց հավատարիմ Արիկան Ոգին: Արդեն պահն է, որ հասկանանք, որ չկա աստծուց ներշնչված և ոչ մի «Բիբլիա»: Որևէ ժողովրդի մոտ «Բիբլիա» բառը չի թարգմանվել ու հարազատացվել: Աստվածաշունչը շատ է լուսակիր, նաև հանճարեղ և բոլորովին էլ պատահական չէ, որ այն հայերի ուղեղն է ծնել, այդ բառի իմաստն ու էությունը արիական են: Ոչ միայն հայ մարդը, մարդկությունն ամբողջ չեն գրել իրենց Աստվածաշունչը: Քանի մարդկության կյանքում գործում են այսքան կրոններ, նրանցից ոչ մեկը չի կարող հավակնել բացարձակ ճշմարտության: Իսկ եթե չկա այդ ճշմարտությունը, ապա չի կարող լինել և բացարձակության շունչը:
Շատ կափսոսեի, եթե ընթերցողը եզրակացներ, թե իմ ասածն էլ լոկ ժխտական է: Քրիստոնեական բարոյագիտությունը մեր ազգային արիական էւթյան մի մասն էլ է: Մերը չէ դրա ստրկական հնազանդության և ստրուկի հոգեբանության փոխակերպող միայն շապիկը: Ֆիզիկայում կա երկու այսպիսի հասկացողություն` լույս և բևեռացված լույս: Լույսը Արևի սովորական լույսն է, որը, եթե խիստ պարզեցված ասենք, ունի երկու բաղադրիչ` էլեկտրական և մագնիսական: Բևեռացված լույսն այն է, որից պատկերավոր ասած «խլել» են դրանցից մեկը, ասենք` մագնիսականը: Բևեռացված լույսը մի այլ կերպ ասած դալուկ է, նիհար: Քրիստոնեությունը նման է դրան: Այն անջատված է ամբողջից և զրկված մյուս բաղադրամասից: Ուստի մենք մեզ ոչ թե հայ քրիստոնյա պետք է անվանենք, այլ ՀԱՅ: Մեր խնդիրը պետք է լինի հետ վերադարձնել ժամանակի հոլովույթում կորցրած բաղադրամասը: Կա այսպիսի հին իմաստություն` եղի՛ր ճշտախոս, և, նույն ժամանակ լավ նետաձիգ: Հայոց դարձը կկայանա այն ժամանակ, երբ մենք նորից տիրապետենք այդ երկու արիական առաքինություններին: Ահա թե ինչու մեր հոգևոր հայրերը պարտավոր են գրել ազգային նոր հոգևոր դասագիրք, սնվելով ոչ թե օտար բիբլիական, այլ մեր արիական կենսաղբյուրներից: Այնպիսի դասգիրքը, որը հոգևոր կենարան ջրով կսնուցանի իր ժողովրդին և միաժամանակ կդիմակայի արտաքին դավին: Նա օդի ու ջրի պես այսօր պետք է մեզ, բայց, ցավոք, չկա:
Եվ ի լրումն ու հաստատումը շարադրածի, ուզում եմ խոսքս ավարտել «Մեհեկան» հանդեսի 1914 թվի հունվարյան համարում զետեղված Դ. Վարուժանի, Կ. Զարյանի, Հ. Քուֆեճյանի, Գ. Բարսեղյանի «Մեր հանգանակը» հոդվածից վերցրած մեջբերումով. «Հայ Հոգին իմացական տիեզերքին մեջ տարր մըն է, որուն յայտնութիւնը պիտի զարմացնէ խորհող մարդկութիւնը: Պարզել այդ հոգին` էական պարտաւորութիւնն է ամեն հայ արուեստագետի: Կ’սենք. Արտաքին գօրծոններ-ստացական սովորութիւններ, օտարոտի ազդեցութիւններ, զգացմանց խոտորում եւ ձեւազեղծում-տիրած են անոր, բայց չեն կրցած ձուլել զԱյն:
Մենք կ’ընշմարենք զԱյն, հայ Հոգին, անոր ճաճանչներուն կայծկլտալը գողթնեան եւ միջնադարեան փանդիռներու լարերուն վրայ, եւ իմաստին խորը մեր ժողովրդական աւանդավեպերուն փայլումն զանակներ մեր ցեղային հանճարին: Կը զգանք մենե իւրաքանչիւրին թաքնված է Ան եւ, առհաւութեան շունչին թելադրումներեն միշտ կենդանի, պիտի բարբառի անմիջապես, որ գտնէ իր ազատագրութիւնը: Ազատագրենք զԱյն, Հայ Հոգին, պաքարելով նոյն իսկ ինքզինքնուս դեմ, բոլոր կապանքներէն ու բռնութիւններէն այլազգի ազդեցութիւններու:
Կը հաւատանք, Հայ Հոգին Լոյսն է, Ոյժն է, Կեանքն է, մարմնաւորված անդրիական շքեղութեանը մեջ արիական ցեղին, որուն կը պատկանինք»:

Արմեն Սարգսյան,
Տեխ. Գիտությունների թեկնածու
http://armsoul.com/i...hp?topic=1397.0

----------------------------------------------------

Ինչպես տեսնում եք, նենգ դավադրությունները Արորդիների ցեղի նկատմամբ Վիշապազուների ցեղի գործակալների միջոցով, նորություններ չեն և ունեն հազարամյակների պատմություն։

Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը
Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը
Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը
Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը

Հոպար
hopar@armeniantheory.com
http://www.armeniantheory.com

[ՆԱՎԱՎԱՐ]

"Խոսքի այս բացարձակ ազատության պայմաններում, ես դեռ չեմ տեսել, որ հրապարակայնորեն որևէ մեկը հայհոյի Քրիստոնեական սրբությունները. անգամ Մուսուլմանները ծայրագույն հարգանք ունեն դեպի Հիսուս Քրիստոսի Անձը և Իր Սրբուհի Մայրը.
Այդպիսի հայհոյանքներ կան գրված ՄԻԱՅՆ ջհուդների սատանայական Թալմուդում

..Թալմուդի մեջ սահմռկեցուցիչ տողեր կգտնես Օրհնյալ Աստվածամոր և մեր Տեր Հիսւոս Քրիստոսի մասին, որ Հրեա Դեվի վիժվածքները միշտ կարդում են իրենց Սինագոգներում..

Մի քանի տարի առաջ լսեցի, որ Լօս Անջելեսի մի Սինագոգում մի հայի կողմից թարգմանվել է հայկական համայնքի թերթից մի հատված, ուր ամենաահավոր հայհոյանքներն է գրված եղել Մեր Տիրոջ և Սրբուհի Մոր մասին.

Ջհուդները լավ քեֆ են արել այդ առիթով.

այս առնետների ոհմակը հոգևոր հող ե ստեղծում՝
խեղանդամելու մեր ազգի Հերոսական ոգին, որ գալիս է ճշմարիտ Քրիստոնեական հավատքից.
այս անմեռոն պիղծ նեօ-աթեիստները նոր մի Ստալինյան շրջան են ուզում բացել Հայ Ժողւվրդի համար, այս անգամ- թրքային ապականությունը և կործանիչ ուժերը՝ ներսից.


դու ավելի գարշելի էս, քան խոզի փսխանքը. քո Եզդիական գավառական անգրագետությամբ փորձում է այստեղ ներկայացնել մտայնություններ , որ վաղուց շահարկնամ մեջ են դրել համաշխարհային մասոնները՝ Հեգելի Պանթեիզմը նոր ազգային հեթանոս հավատալիքների լույսի տակ.

Հիշեք, որ բոլոր ազգերի մեջ աշխատում են այս ՛կրեպտո-հրեաները՛ -ծպտյալ հրեաներ- որ հատուկ առաջանդրանք են կատարում քայքայելու ազգը ներսից;

Հայերին ասելով թե նրանց Քրիստոնեական սուրբ կրոնը ՛Ջհուդական է՛ - նույնը ասում են մուսուլնաններին- կամաց-կամաց նպատակը ՄԵԿ կրոն ստեղծելն է անբողջ աշխարհում.
և երբ Սողոմոնի Տաճարը պատրաստ լինի և Հակաքրիստոսը նստի այնտեղ- նա նույն ինքը՝ հեթանոսական Յուպիտեր-Զևսը-Արամազդը- Զլատուստրան- նույն ինքը այլ խոսքով՝ Լուսիֆերը -պիտի ստիպի բոլորին երկրպագել իրեն.

Աստված ողորմեա մեր բազմաչարչար ժողովրդին.
………………….
Հայախոս Դև..
Ես իմ Տերունական Աղոթքով,
Դու քո Հերունական Մատրայով-
տեսնենք՝ ով- ում.....""



"

(Ani)

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Մեկ-մեկ տարբեր ֆորումներում և կայքէջերում հետաքրքիր տեսաերիզներ եմ տեսնում և այս մեկը, կարևորության պատճառով, տեղադրում եմ, որպեսզի բոլոր հուդայի կամ եհովայի և կամ էլ Լևոնի վկաները դիտեն այն և ուշքի գան և կամ էլ չորանան...
----------------------------------------------------

Ո՞վ է պատվիրում քաոս և ու՞մ է այն ձեռնատու

----------------------------------------------------
Ինչպես տեսնում եք, նենգ դավադրությունները Արորդիների ցեղի նկատմամբ Վիշապազուների ցեղի գործակալների միջոցով, նորություններ չեն և ունեն հազարամյակների պատմություն։

Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը
Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը
Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը
Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը

Հոպար
hopar@armeniantheory.com
http://www.armeniantheory.com

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Մեկ-մեկ տարբեր ֆորումներում և կայքէջերում հետաքրքիր տեսաերիզներ եմ տեսնում և ահա դրանցից մի քանիսը, իրենց կարևորության պատճառով, ես տեղադրում այստեղ, որպեսզի իմ ցեղակիցները հասկանան թե ինչը ինչից հետո է գալիս, իսկ միևնույն ժամանակ բոլոր հուդայի կամ եհովայի և կամ էլ Լևոնի վկաները դիտելով դրանք իմանան որ բացահայտված են և անհետանան մեր կյանքից ...
-----------------------------------------

Վիշապազունների Ցեղի Արձանագրությունները և Ծրագրերը

• - Առաջին մաս
  
• - Երկրորդ մաս
  
• - Երրորդ մաս
  
• - Չորրորդ մաս
  
• - Հինգերրորդ մաս

-----------------------------------------

Կարդալ Վիշապազունների Ցեղի Արձանագրությունները և Ծրագրերը

• Ռուսերեն
  
• Անգլերեն

----------------------------------------------------
Ինչպես տեսնում եք, նենգ դավադրությունները Արորդիների ցեղի նկատմամբ Վիշապազուների ցեղի կողմից, նորություններ չեն և ունեն հազարամյակների պատմություն։


Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը
Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը
Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը
Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը


Հոպար
hopar@armeniantheory.com
http://www.armeniantheory.com

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Նենգ դավադրությունները Արորդիների ցեղի նկատմամբ
և Վիշապազուների ցեղի գործակալների դարավոր
քայքայիչ գործունեությունները Հայաստանում նորություններ չեն։

<====================================>

Այլասերնե՞ր թե՞ Այլազգիներ
( Արմեն Ավետիսյան, 24 Հուլիսի 2010 - «Լուսանցք » )

Հայկական տեսանկյուն

Այսօր Հայաստանում, ըստ պաշտոնական տվյալների, բնակվում են ավելի քան 98% հայեր: Եվ մենք բնականորեն հպարտանում ենք մեր օրինակելի միատարրությամբ: Այսպիսի միատարր պետություն այլեւս չկա աշխարհում: Այստեղ հաստատ 1-ին տեղում ենք: Եվ ամեն ինչ արտաքուստ հրաշալի է թվում, որովհետեւ մեզ մեր հայրենիքում ղեկավարում են մեր ազգակիցները, եւ մեր հոգսերն ու նպատակներն այդպիսով ընդհանուր են: Գոնե պարզ բանականությունն է պահանջում այդպես մտածել... Նաեւ՝ օտարի աչքերով նայած տրամաբանությունը։ Սակայն, իրականությունն այլ է, ու շատ դաժան մեզ՝ մեր հայրենիքում ապրող (բացարձակ մեծամասնական) հայերիս համար: Առնվազն, վերջին մի քանի հարյուրամյակներում, Հայաստանում ավելի հաճախ մեզ այլազգիներն են ղեկավարում (նաեւ` խառնածիններ), քան՝ զտարյուն հայերը:

Եվ սա ոչ թե հզոր գերտերությունների հատուկ գերջանքերի հետեւանքով է, այլ՝ մեզանում վաղուց իրենց ազգանվան մեջ «յան» վերջածանցը որդեգրած այլազգիների՝ մեր ներսից դավադրությունների կազմակերպման ու մեր անիմաստ հանդուրժողականության պատճառով, իհարկե, դրսի համապատասխան ուժերի նպատակային օժանդակությամբ (նրանք այս հանգամանքն օրինաչափորեն օգտագործում են ի շահ իրենց):

Արդեն վաղուց ակնհայտ փաստերը հիմնավորում են, որ սա ցնորամտություն չէ, այլ՝ սա հերքողներն են փորձում մեզ ցնորամիտ ներկայացնել` «շովինիստ, ռասիստ, ֆաշիստ-նացիստ» եւ այլ անվանումներով պիտակավորելով, որպեսզի պարբերաբար վախեցնեն ու բթացնեն հանրությանը՝ զրկելով վերազարթոնքի հնարավորությունից եւ իրականությանը բաց աչքերով նայելու հրամայականից: Հին ու փորձված ձեւ է, ու անտեղյակ զանգվածի վրա մեծ ազդեցություն է գործում...

Մենք հայ ազգայնականներ ենք (միշտ ասել ենք՝ ոչ ազգայնամոլներ) ու մեզ համար Արարիչ-Տիեզերքից հետո Հայությունն ու Հայաստանն են որ կան, եւ մեզ ոչ մի պիտակ կամ դիմակավորված ոսոխ չի կարող կանգնեցնել, ստիպել ինչ-որ սին արժեքների համար լռել: Սա` ի գիտություն եւ՛ մերոնց, եւ՛ թշնամյաց:

Ներկայումս Հայաստանի բարձր ղեկավար շրջանակներում իրենց ազգերի ու երկրների շահերն են պաշտպանում «յան»-ի տակ թաքնված հրեաներ, քրդեր-եզդիներ, ասորիներ, ռուսներ, արաբներ, պարսիկներ, հույներ, թուրքեր-ադրբեջանցիներ, վրացիներ եւ այլք: Խոսքը մեր պատմության ընթացքում կատարված հարկադիր այլասերումների, գենախեղումների մասին չէ, այլ՝ կազմակերպված նպատակային ազգափոխության: Հայտնի են նաեւ «կոլեկտիվ» հայափոխության դեպքեր, եւ ոչ միայն Հայաստանի տարածքում... Սա դաժան հեքիաթ չէ, այլ՝ դառը եւ վտանգավոր իրականություն, ու բացի քաղաքական խնդիր լինելուց, հայության տվյալ խառնածին զանգվածին գենետիկ շեղման՝ երկվության է ենթարկում՝ առնվազն 1200-1300 տարի: Սույն խնդրին, այստեղ իհարկե չենք անդրադառնա (չնայած գենետիկ ինքնամաքրման խնդիրը արծարծել ենք նաեւ «Լուսանցք»-ում )...

Իսկ ահա, ուշադիր նայեք, թե ո՛վ է հատկապես հաճույքով քանդում Հայաստանի տնտեսությունը եւ Հայությանը մասնատում, թշնամիների գովքն անում, Հայ Գենը, Լեզուն, Մշակույթը, Բարոյականությունն ու Էությունը խեղում, Ինքնությունն ապականում, հայ ազգայնականությանը (այդպիսով՝ ազգի ու պետության ինքնապաշտպանությանն ու անվտանգությանը) դիմագրավում, եւ շատ շուտ կհասկանաք, թե ով՝ ով է: Կմնա ճշտել նրա ոչ հեռու անցյալը, նախնիներին, եւ ամեն ինչ ավելի քան պարզ կդառնա... Սա ազգային անվտանգության լուրջ խնդիր է:

Մենք արդեն վաղուց, ամբողջապես բացել ենք քաղաքական փակագծերը եւ ուղղակիորեն հայտարարել, որ հայության ներկայիս երեւացող թշնամու (թուրք-ադրբեջանցիների) կողքին մենք ունեցել եւ ունենք չերեւացող, առավել խորամանկ ու դաժան թշնամուն՝ ջհուդա-մասոնությանը, որն էլ իր «սիոնիզմ»-ով (նաեւ՝ գաղտնի կառույցներով) հովանավորում ու նպատակամղում է «պանթուրքիզմ»-ը եւ այլ «...իզմեր» ու կրոններ: Իսկ որ «թուրքիզմ-պանթուրքիզմ»-ը գործում է հատկապես հայության դեմ, պարզից էլ պարզ է, չնայած՝ ջհուդա-մասո-նությունն էլ իր խնդիրներն ունի Հայաստանի ու Հայության հետ...

Ներկայացնենք որոշ դրվագներ, ոչ հեռու անցյալում արծարծված, որը կրկին ու կրկին ստիպում է ահազանգել. - Սթափվի՛ր, հայություն, դա՛ս առ վերջապես քո հարուստ պատմությունից...

Այս ներքոգրյալ կոչը բաց նամակի ձեւով հրատարակվել է ֆրանսիական «Le Mond» օրաթերթում, որը թարգմանել է գրող եւ խմբագիր Անդրանիկ Արարատը, եւ այն տպագրվել է նաեւ Դամասկոսի «Զարթոնք» օրաթերթում (1987թ., սեպտեմբերի 18-ի թողարկում):

<====================================>

Բաց նամակ հայերուն
«Մեր ապագան անել չէ: Մեր բոլոր ձգտումները, այսինքն մեր խորունկ ցանկութիւնը տեսնելու վերականգնուած արդարութիւն մը իր խարիսխներուն վրայ՝ անցեալի ճանաչումով եւ անկէ ուղղակի բխելիք հետեւանքներով՝ առասպել չեն: Այս ուղղութեամբ ձեռնարկուած տարբեր գործունէութիւններ յաճախ վերջացած են ձախողութեամբ: Մնայուն, հաստատուն լուծումի մը մարմնաւորումին ակնկալութեան յոյսերը, առաւել կամ նուազ չափով վրիպած են: Հրեայ ժողովուրդին ճակատագիրը չափով մը բաղդատելի է մերինին: Մօտ 2000 տարիէ ի վեր սփռուած, ան իր հողը վերագտաւ 1948թ.-ին, եւ հետեւաբար իր ինքնութիւնը կրնայ արտայայտել ազատօրեն:
Հայե՛ր, այսօր մեր դիմաց կը ներկայանայ ընտրանք մը. այն է՝ միանալ Իսրայելի՛ն. եւ կամ զայն մերժե՛լ:
Երկու լուծումներ կարելի են.
- Կա՛մ ճանչնալ հրեայ ժողովուրդին՝ իր վերահաստատուած եւ վերամիաւորուած ըլլալու իրաւունքը. ու հետեւաբար՝ ընթանալ անոր ետեւէն. այդպիսով մեր ժողովուրդին համար ընտրած կ՛ըլլանք վերականգնումի եւ միասնութեան ուղին:
- Կա՛մ կռնակ դարձնել Իսրայելին եւ ամէն կարգի այլ միջոցներով լուծումներ գտնել, ինչ որ պիտի նշանակէր առաւել կամ նուազ պայմանաժամով մահ մը ապահովել:
Եթե մենք հաւատքի ենք եկած, մենք, այն ազգը, որ առաջինը ընդունեցավ Աւետարանը, ատիկա հրեայ ժողովուրդին շնորհիւ է որ վերականգնումն ու միասնութիւնը հնարաւոր կրնան դառնալ, այն չափով որ մենք կ՛ընդունինք հեղինակութեան այն առաջնակարգ դիրքը, զոր այդ ժողովուրդը վաստկած է մեր օրերուն:
Որպես առաջին քրիսնոնեայ ազգ, ի՞նչ ըրած ենք մենք մեզի վիճակուած պատասխանատւութենէն: Հատուցեցի՞նք այն պարտաւորութիւնն ու պատասխանատուութիւնները, - զորս Աստուած մեզի պատուիրած էր: Ո՛չ: Ընդհակառակը, մեր հայրերը մխրճուեցան սրբապղծութեան մեջ, լքելով Աւետարանի առաջին ճշմարտութիւնը եւ չգործադրելով ինչ-որ Աստուած իրենցմէ կը պահանջէր: Փոխանակ հրեայ ժողովուրդին տալու այն ինչ որ իրեն իրաւունքն է այս օրերուս, մենք կը նախանձինք անոր:
Հրաժարինք մեր սրբապղծութենէն: Հրաժարինք մեր նախանձէն: Հրաժարինք մեր խարդախութենէն եւ մեր նիւթապաշտութենէն. որովհետեւ անոնք պատճառ կ՛ըլլան որ մեր ժողովուրդը Աստուծոյ դատաստանին ենթարկուի: Չոտնակոխենք հրեայ ժողովուրդին արդար իրաւունքները: Ընդունինք անոր դիրքը: Մխիթարենք զայն եւ մենք պիտի մխիթարւինք: Ընթանա՛նք անոր ետեւէն եւ մենք պիտի գտնենք կեանքի ուղին:

ՀՈւՐ ընկերակցութեան անունով՝ Լոյիք Օհանեան»

<====================================>

Ահա այսպես, ո՛չ ավել, ո՛չ պակաս: Երբ մերոնք կամ մերոնց քարոզում են ջհուդի կեղծ ընտրյալության մասին, դա շա՜տ ճշմարիտ եւ մարդասիրական է դիտվում, նաեւ՝ շռայլորեն վարձատրվում է, իսկ, երբ՝ Արարչական Հայ Ազգի ու Մարդկության Փրկության Օրրան՝ Հայկական Լեռնաշխարհի Ընտրյալության հարցն է հայտնվում համաշխարհային օրակարգում, դա ազգայնամոլություն, կեղծարարություն է դիտվում...

Ինչեւէ, վերոշարադրյալ եւ նմանատիպ այլ կոչերի մասին հայությանը մշտապես զգուշացրել են (դրանք ամեն տարի տարբեր ձեւերով են տպագրվում, հատկապես հայի ազգանուններով), եւ սա էլ նորություն չէր, պարզապես հիմա այս մեկն ենք արձանագրում, նշելով, որ կարող էին բերվել ուրիշ օրինակներ եւս:

Հետաքրքրական է նաեւ գաղտնի պահվող հետեւյալ դեպքը, որը մամուլում ձեւակերպված է այսպես. «Բարձրաստիճան զինուորական հայու մը կողմէ գրուած զգայացու՛նց նախատեսութիւն մը Սովետական Հայաստանի մասին», որի հիշատակումը կա դեռեւս 1962թ., ու այդ ժամանակ (իհարկե դրանից առաջ էլ) նույնպես խոսվել է նման կոչերի լույս աշխարհ գալու եւ հակահայկական, դավադիր քայլերի մասին:

Ի՞նչ է ասում «միջազգային դեմք դարձած՝ հեղինակավոր այդ հայը», որն անդամ է եղել «միջազգային գաղտնի կազմակերպութեան», «ավելի քան 50 տարի եղած է մասոնական, նաեւ՝ սիոնական, եւ տարիներով գործակցած է այդ կազմակերպութեան հետ (հետագային՝ դարձած է հակասիոնիստ)», «40 տարիներ գործօն մեկ անդամը եղած է՝ Անգլիական Գաղտնի Սպասարկութեան, ու նաեւ Ֆրանսիական 2-րդ Գրասենյակէն ներս: Կարեւոր տեղ եւ դեր ստանձնած է երկուքին մեջ ալ՝ իբրեւ բժշկապետ եւ որպես քաղաքական գործիչ: Իսկ համաշխարհային Ա. պատերազմի տարիներուն (1914-1918 թթ.) արդէն գնդապետ էր, որպիսին էլ ճանչցուած էր օտար շրջանակներու մեջ»: Մինչեւ մահկանացուն կնքելը (1972թ. աշնանը՝ 93 տարեկանում մահացավ անհայտ թունավորումից, երբ սկսեց զբաղվել ազգային հարցերով), այդ խորհրդավոր հայը հաճախ էր նամակներ ստանում Փարիզից, Լոնդոնից եւ Վաշինգտոնից՝ «գնդապետ Քեշիշյան Բեյ» մակդիրով: Ահա, թե ինչ է ասում տասնյակ տարիների հարուստ փորձառությամբ այդ Հայը, որը փափագում էր, որ «մեր կարճատես ղեկավարներն ու կուսակցական գործիչները օտար գործակալութեանց հավատարիմ գործակատարները չդառնան», որոնք հաճախ Հայ Դատի եւ ազգային այլ խնդիրների լուծման ճանապարհին խճճվում են տարաբնույթ որոգայթների մեջ, որից այլեւս չեն կարողանում դուրս գալ, եւ... դառնում են մասոնական օթյակների գերին՝ ծառայելով օտարի շահերին...

- «Մեր կուսակցական ղեկավարները քաղաքական հեռատեսութիւն չե՛ն ունեցած անցեալին, եւ չունին այսօ՛ր իսկ: Չեն կրցած ճանչնալ Հայութեան թշնամին: Տարուած են անձնական շահերէն: Իրենց աթո՛ռը պահելու, իրենց դի՛րքը ամրացնելու մասին կը մտածեն: Դիվանագիտութեան եւ քաղաքական հեռատեսութեան պակասը թե՛ արտասահմանի մեջ, եւ թե՛ Հայաստանի մեջ: Հո՛ն ալ, Հայաստանի մեջ ալ նո՛յնն է պատկերը: Անտարբեր են, կը քնանա՛ն: Այսօր հազարաւոր հրեայ մանուկներ Հայաստանի դպրոցներու մեջ հայերէն կը սորվին: Ասո՛նք - ասո՞նք... ապագայ Հայու-թեան լրտեսնե՛րը պիտի ըլլան: Հայաստանի ներքին թշնամիները - խռովարարնե՛ր պիտի ըլլան ներսէն: Հայաստանի կառավարութեան պատասխանատու մարդիկը գիտե՞ն ասիկա: Չե՛մ կարծեր: Քունի մեջ են: Կը քնանա՛ն. մինչդեռ մեր թշնամին արթու՛ն է միշտ, եւ գործի՛ վրայ է ...»:

- «Կա՛յ հրէական ծրագիր մը, որ պիտի իրականանա՛յ: Եւ կամ, աւելի ճիշդը՝ պիտի հետապնդուի անոր իրագործումը, ամէ՛ն գնով: Թէեւ կրնայ հանդիպիլ արգելքներու եւ դժուարութիւներու: Ես մոտե՛ն տեղեակ եմ անոր: Կ՛ուզէի ըզգուշացնել Դաշնակցական կարգ մը ղեկավարները, որոնց քայլերուն եւ գործունէութեան հետեւող մը եղած եմ, սա անցնող 30-40 տարիներուն: Կ՛ուզէի զգուշացնել զանոնք կրակի հետ խաղալէ: Չէի կրնար վստահիլ սակայն, ո՛եւէ մէկուն անկեղծութեան: Կրնայի մատնուիլ: Ուստի մնացած եմ լու՜ռ, եւ զու՛սպ ...»:

- «Օր մը, կրնամ ես մահանալ յանկարծ: Եւ կրնան իմ յուշերս ալ անհետանալ: Բայց կ՛ուզեմ որ կարեւոր այդ Գաղտնիքը փոխանցուի՝ կուսակցական պատասխանատու քանի մը ղեկավարներուն: Թերեւս անոնցմէ մէ՛կը, կամ միւ՛սը սթափի-զգաստանա՛յ, եւ սթափեցնէ իր ընկերները: Ըսի թէ՝ կա՛յ հրէական ծրագիր մը, որ յղացուած է 1930-ական թուականներուն: Ատեն մը անտեսուեցաւ այս ծրագիրը: 1947թ.-ին կրկին արծարծուեցաւ եւ այս անգամ հետապնդուեցաւ անոր գործադրութիւնը: Այս ծրագրին համաձայն, համաթրքական ո՛յժ մը պիտի ստեղծուի Մերձաւոր Արեւելքի սահմաններուն մեջ՝ Թուրքիոյ եւ Ատրպէյճանի միացումով, եւ Իրանի (Պարսկաստանի) գործակցութեամբ. հակադրուելու համար արաբական հսկայ աշխարհին, սանձելու համար արաբական շարժումը դէպի Իսրայել: Փանթուրանիզմի ծրագի՛րն է, որ պիտի իրագործուի: Կը սպասուի դէպքերու զարգացումին: Եւ հեռու չէ այն օրը, որ պիտի գործադրուի այս ծրագիրը: Բայց անոր իրագործման ճամբուն վրայ մեծ արգելք մըն է Հայաստանի գոյութիւնը: Խա՛ղ մը պիտի խաղցուի իր գլխուն - Հայութեա՛ն գլխուն, որպես զի մէջտեղէն վերցնեն զինքը... Մօտ ապագա-յին Ռուսիոյ մէջ պիտի պատահին քաղաքական վերիվայրումներ, պիտի կատարուին հիմնական փոփոխութիւններ: Պետական սիսթեմը պիտի փոխուի եւ նո՛ր մարդիկ պիտի գան մէջտեղ: Հայաստանի մէջ ալ պիտի կատարուին այդ փոփոխութիւնները, եւ նոր դէմքեր - մանաւանդ երիտասարդութի՛ւնը - անկախութիւն պիտի պահանջեն: Եւ պիտի առաջարկեն անջատուի՛լ Ռուսիայէն, ազա՜տ եւ անկա՛խ պետութիւն դառնալու համար: Ընդդիմացողներ պիտի ըլլան անշուշտ, աւելի տարեց մարդիկ եւ պետական պատասխանատու անձեր, որոնք թոյլ պիտի չտա՛ն, որ Հայերը Ռուսիաէն անջատուին: Անկախութիւն պահանջողներուն ձայնը երթալով պիտի զօրանա՛յ: Եւ դուրսէն - արտասահմանէն կարգ մը պետութիւններ պիտի օգնեն՝ գաղտնաբար: Հայերը իրար պիտի իյնան, եւ բաւական արիւ՜ն պիտի հոսի... Բայց վերջապէս, անկախութեան կողմնակիցները պիտի յաջողին երկրին ղեկը ձեռքն առնել եւ անջատուիլ Ռուսիայէն: Պիտի դառնան ազա՜տ եւ անկա՛խ պետութիւն: Բայց այս Անկախութիւնը, իրենց վե՛րջը պիտի բերէ: Անկախ Հայաստան հողային հարց պիտի ունենայ Ատրպեյճանի եւ Թուրքիոյ հետ: Ատրպեյճան եւ Թուրքիա միասնաբար պիտի խեղդեն Հայաստանը... Ահա՛, այսպէ՛ս պիտի վերջանայ Հայաստանի եւ Հայութեան հարցը, եւ պատմութեան պիտի անցնի այլեւս, վերջնականապես...»:

- «Սակայն, որ՛քան էլ մեզի պարտադրուա՛ծ ըլլայ ենթարկուիլ մութ անկիւններէն եկած հրահանգներուն, որոնք կործանարար են մեր Ազգին եւ Հայրենիքին համար. բայց մեր Հավաքակա՛ն Ընդդիմութիւնը կրնա՛յ ունենալ իր բարերար դերը, եւ տալ արդիւ՛նքը... Դուրսէն պիտի գրգռեն մեզ, որ ռուսերուն դե՛մ ելլենք: Պետք չէ խաբուինք, եւ իյնանք թակարդը: Մեր պետական, նաեւ կուսակցական ղեկավարները պէտք է շատ խոհեմ եւ զգուշաւոր ըլլան, չտարուելու համար դուրսէն եկած ամէն հրահանգներուն, որոնք կրնան աղետաբեր ըլլալ մեր ազգին համար: Այս դաւը նիւթուած է յատկապէս՝ Մեծ Եղեռնէն վերապրո՛ղ Հայերուն դեմ, զանոնք ալ բնաջնջելու նպատակով. որպէս զի դադրին պոռալէ եւ հրապարակը աղմկելէ՝ Հայկական Դատին անունով: Եւ որպէս զի Թուրքիոյ ազդեցութեան գօտին աւելի ծաւալի եւ զօրանայ՝ Մերձաւոր Արեւելքի երկիրներու մէջ...»:

<====================================>

Ահա այսպես, սերնդե սերունդ, փոխադարձ անվստահությամբ պարուրված, չենք ասում Բացարձակ Ճշմարտությունը միմյանց, որը վերածվում է կործանարար «ջայլամի քաղաքականության», եւ ստացվում է` բոլորը մեր մասին ամեն ինչ գիտեն, նաեւ՝ մեր առավելություններն ու թերությունները, բացի՝ մեզանից: Համայն Հայությունն այս մասին պարտադիր պետք է իմանա եւ համակարգված ընդդիմանա, որովհետեւ այսպես են կանխվում զանգվածային օրհասները, Ազգի գլխին կախված մահացու վտանգները: Հիշեցնենք նաեւ, որ 2000թ. մարտի 30-ին, Անգլիայի Լորդերի պալատի անդամ, բարոնուհի Քերոլայն Քոքսը Հայ ժողովրդին ուղղած «Բաց նամակ»-ում նույնպես զգուշացրեց ծրագրավորված երկրորդ ցեղասպանության, Հայոց պետականության հնարավոր կործանման, Արցախի անկախության վտանգման մասին: Եվ ահա այն ընթացքի մեջ է: Իսկ գիտակցու՞մ ենք արդյոք մենք սա: Մեր անկախ պետականության առաջին իսկ օրից դրսի եւ ներսի թշնամիները մեզ պարտադրում են թուրքա-սիրական եւ անպատճառ հակառուսական արտաքին քաղաքականություն, որը հրեաց փեսա (եւ նման այլ փեսաների, ասենք՝ ՀՀ 1-ին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյան) «ՀՀ վարչապետ Սիմոն Վրացյանի՝ 1920-էն ի վեր հետապնդած երազն է... Թուրքերուն հետ եղբայրացած՝ հակառուս Հայաստանը...»: Ահա նաեւ վերջին ժամանակներս Ռուսաստանում (նաեւ՝ այլ երկրներում) հակահայկական տրամադրությունների եւ դրսեւորումների պատճառահետեւանքային կապը, որը զտարյուն ռուսներն էլ դեռ չեն գիտակցում, կամ էլ նրանց նույնպես չեն թողնում, որ գիտակցեն... եւ ոչ միայն ռուսները չեն գիտակցում դեռեւս:
Իհարկե, ամեն ինչ դեռ կորած չէ, թեեւ սակավաթիվ, բայց ունենք արդար, զգոն եւ իմաստուն ղեկավարներ, ազգային գործիչներ, սակայն, նրանց ձայները հնարավորինս խլացվում են, նրանց գործելու մեծ ասպարեզ չի տրվում, նրանց ոչնչացնում են... ուստի գերագույն ճիգերի գնով, ազգովի պիտի կարողանանք զանազանել ճշմարիտը կեղծից՝ ապազգային ու հակահայ պատնեշը փլուզելու համար:
Ուրեմն` յուրաքանչյուր Զտարյուն Հայ, պետական այր, քաղաքական ու ազգային գործիչ պարտավոր է բացահայտ խոսել ազգի հետ, կանգնել ազգի կողքին՝ թշնամուն դեմ հանդիման` Հայ-Արիական Ասպետի կեցվածքով, թիկունքից հարվածողներին եւ օտարների կողմից ամեն կերպ իշխանական վերնախավում պահվող, պոռոտախոս կեղծ ազգասերներին, աղանդավորականներին, համասեռականներին ու այլ սանձարձակ ծախու մոլագարներին զանազանելու, վնասազերծելու համար:

Դե ինչ, հուդազուններին ու նրանց մանկլավիկներին, գաղտնի մասոնական ու եվրահամասեռաաղանդամոլագարներին մի լավ հոխորտալու նոր թեմա տվեցինք:
Բայց թող բոլորն իմանան. մենք հաղթե՛լ ենք ամենազոր ժամանակին եւ անմահ ազգ ենք, իսկ հայի առաքելությունը տիեզերքում անկասելի՛ է... Սկսվել է տիեզերական գարունը, իր դերի մեջ է մտել նաեւ երկրային գարունը, եւ հայ-արիացին գենետիկ վերազարթոնքի մեջ է...

Եվ վերջաբանի փոխարեն ասենք, որ հայ ազգայնականը երբեք չի գործում որպես հակա որեւէ մեկի կամ ինչ-որ բանի: Նա ապրում է հանուն Հայի ու Հայաստանի եւ հայ է՝ առանց մակդիրի (կլինի՝ համայնավար, դաշնակցական, քրիստոնյա, ռուսամետ կամ արեւմտամետ, հակաթուրք, հրեա չսիրող եւ այլն):
Հականերով գործում են նրանք, ովքեր դեմ են Հայության ու Հայաստանի շահերին, ովքեր ապրում են դավադրություններով ու նենգություններով, ազգին թալանելով, այլերի սեփականության եւ ունեցվածքի հաշվին տզրուկի նման սնվելով: Մենք պարզապես բնականորեն ապրում ենք մեր Ազգի ու Պետության հոգսերով, առաքելությամբ, ավանդական ազգային ու առաքինի համամարդկային արժեքներով, Տիեզերական Արարչադիր Օրենքներին համապատասխան էությամբ ու կացութաձեւով... Ով մեզ դեմ է՝ դեմ է ԱՐԱՐՉԱԿԱՆԻՆ:
Մենք՝ տեր մեր առաքելությանը՝ արարում ենք, եւ ոչ՝ ավերում: Արթնացի՛ր, հա՛յ մարդ, արթնացի՛ր ու ճանաչի՛ր ներքին եւ արտաքին թշնամիներիդ, որոնք նույնատիպ են՝ մեկը մեկից դաժան...

Քայլի՛ր քո՛ արահետով, ո՜վ հայորդի, եթե մյուսը նույնիսկ թագավորական ճանապարհ է:
Քայլի՛ր առանց կասկածելու, շրջվելու եւ վախենալու:

Հաղթանակը մե՛րն է, եւ այն կնքվելու է բոլոր Հայկական Աշխարհներում՝ վերից-վար՝ տիեզերական եւ երկրային: Այսպես լինելու է նաեւ Հայ Աստվածների Կամքով...

Հետեւենք միա՛յն Հայ Գենին...


Արմեն Ավետիսյան - Հայ Արիական միաբանության առաջնորդ

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Նենգ Դավադրությունները Արորդիների Ցեղի Նկատմամբ Շարունակվում են

Լրահոսքից.

1. Իսրայելի նախկին նախագահ Մոշե Կացավին դատապարտել են 7 տարվա ազատազրկման՝ բռնաբարության համար (http://news.am/arm/news/52274.html)
«Իսրայելի նախկին նախագահ Մոշե Կացավը այսօր` դեկտեմբերի 30-ին Թել-Ավիվի շրջանային դատարանի վճռով մեղավոր է ճանաչվել երկու բռնաբարություն մեջ, ինչպես նաեւ պաշտոնական դիրքը շահագործելով ստիպել է սեքսով զբաղվել աշխատակիցներից մեկին: ...Մոշե Կացավը 64 տարեկան է եւ ունի 5 երեխա:»
2. Ուկրաինայի նախկին նախագահ Լեոնիդ Կուչմայի դեմ քրեական գործ է հարուցվել սպանության մեղադրանքով ... (http://www.armtown.c...20110323/24493/)
«Հաստատվել է, որ Ուկրաինայի նախկին նախագահ Լեոնիդ Դանիլովիչ Կուչմայի նկատմամբ իսկապես հարուցվել է քրեական գործ։ Նա կասկածվում է լրագրող Գեորգի Գոնգաձեի սպանությանը և նրա նկատմամբ անօրինական գործողություններին մասնակցություն ունենալու մեջ...»
3. Իտալիայի վարչապետը կկանգնի դատարանի առաջ... (http://www.armtown.c...20110216/89660/)
«Իտալիայի վարչապետ Սիլվիո Բերլուսկոնին մեղադրվում է անչափահաս մարմնավաճառի սեքս ծառայությունից օգտվելու, նաեւ պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելու մեջ. Բերլուսկոնին գործի էր դրել իր դիրքն ու կապերն ու օգնել էր անչափահասին դուրս գալ բանտից, որտեղ նա հայտնվել էր գողություն կատարելու մեղադրանքով... »

====================================

Այս լուրերը կարդալուց հետո մտածում ես , եթե Իսրայելում և Ուկրաինայում Օրենքը կարող է քրեական գործ հարուցել իրենց նախկին նախագահների նկատմամբ և պատժել ազատազրկմամբ (7 տարի), առանց մտածելու իրենց երկրի և նախկին նախագահների հեղինակության մասին, ապա ինչո՞ւ նույն բանը չեն կարող անել Հայաստանի իշխանությունները ավազակապետ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի նկատմամբ։
Չէ որ Մոսադի գործակալ և Հայաստանի առաջին նախագահ ԼՏՊ-ն և Եբրայածին անձերից կազմված իր ավազակախումբը, տարիներ շարունակ կատարել են պետական և քրեական հանցագործություններ, որոնք ի մի հավաքելու դեպքում բազում քրեական հատորներ կգրավեն։ Ուրեմն ինչո՞ւ Հայաստանի խորհրդարանը չի կազմում մի հատուկ հանձնաժողով, որը միայն կզբաղվի նախկին ավազակապետ ԼՏՊ-ի և իր ավազակախմբի քրեական գործունեության հետաքննմամբ։ Ահա այդպիսի խորհրդանական հանձնաժողովի կազմվելուց հետո, կտեսնեք թե ինչպես ավազակապետ ԼՏՊ-ն և իր ավազակախումբը Հայաստանում Սիոնիստական Կոնգրեսը ղեկավարելու փոխարեն այնպես կանհետանան Հայաստանից, որ Ինտերպոլն անգամ չի կարողանա նրանց գտնել։ (Վանոյի ականջը կանչի. շուտով ավազակ ընկերներդ կգան քո մոտ - Իսրայել)
Ինչպես Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանը ազդարարեց արտաքին թշնամուն. «Ես վստահ եմ, որ եթե հանկարծ գա ժամը, մենք կարողանալու ենք ոչ թե կրկնել այն, ինչ տեղի ունեցավ 1992-94 թվականներին, այլեւ վերջնականապես խնդիրը լուծելու ենք, վերջնականապես հարցը փակվելու է: …Եթե պահը գա, եթե մեզ պարտադրեն, ապա այս անգամ մեր հարվածը պետք է լինի կործանարար եւ վերջինը»: Ապա այդպիաի վերջնական և կործանարար հարված պետք է տրվի նաև ավելի վտանգավոր և անտեսանելի ներքին թշնամիներին՝ հանձինս Մոսադի գործակալ ԼՏՊ-ին և Հայաստանի Սիոնիստական Կոնգրեսի պարագլուխներին։
(Շարունակելի)

Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը

Հոպար

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Հարգելի Ցեղակիցներ,

Խնդրում եմ ուշադիր դիտեք հետևյալ տեսաերիզները, որպեսզի թարմացնեք Ձեր հիշողությունները ավազակապետ ԼՏՊ-ի և իր Եբրայածին ավազակախմբի կատարած պետական և քրեական հանցագործությունների վերաբերյալ։ Նաև այն մասին որ ավազակապետ ԼՏՊ-ն և ՀՀՇ-ի մյուս պարագլուխները Մոսադի գործակալներ էին։

ա)
բ)
գ) http://www.youtube.com/watch?v=LUH1SeLf7Ns
դ) http://www.youtube.com/watch?v=-8p3YuARmgA
ե) http://www.youtube.com/watch?v=XVAah0_Q6DQ
զ) http://www.youtube.com/watch?v=8USfMH-CvdE


Ազգային վրեժը անժամանցելի պահանջ է։

Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Արժե կարդալ Արա Խաչատուրյանի հոդվածը «ԼՏՊ-ի պատրանքները...» (Անգլերեն)
http://asbarez.com/94728/ter-petrosian’s...randeur-persist
Մեջբերում ենք կարևոր մասերը։
"It’s no wonder that his followers were quick to come to his rescue, when a Heritage Party leader this week said Ter-Petrosian was responsible for the March 1 deaths, since he had the power to quell the unrest, yet he chose to retire to his residence while the angry masses clashed with police."
"History will brand him as the first president of the newly independent Armenia. It will judge him for the stain he brought to Armenia by initiating the current culture of pillaging the national wealth and disregard toward dissent and opposing points of view. He will be remembered for rushing to a hasty resolution to the Karabakh conflict and for forsaking all principles in the name of establishing relations with Turkey. He will also be forever responsible for embracing, perpetuating and encouraging the criminal underworld that has taken root in Armenia, some of whose most notorious players are still wanted by international law enforcement agencies."
------------------------------------
Ինչո՞ւ Հայաստանի դատախազը քրեական գործ չի հարուցում ավազակապետ ԼՏՊ-ի և իր ներկայիս ավազակախմբի նկատմամբ, որոնց միակ նպատակն է կործանել Հայկական Պետականությունը և հանձնել այն Սիոնիստների ողորմածությանը։
Ինչո՞ւ թողնել որ 2008թ. Մարտի 1-ի արյունոտ շաբաթը կրկնվի և դառնա որպես 2011թ. Ապրիլի 8-ի արյունոտ ուրբաթ։

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Սկզբնաղբյուր - http://nordwave.net/...-division/?p=14
------------------------------------

The “bloody saturday” in armenian history
Posted by admin

Mar 17, 2009


Plot Against Armenia
February 27 2009

In March 1st of last year, an event took place which endangered the Armenian National state. This danger came from Zionists and Freemasons with Levon Ter-Petrosyan as there main agent. The fact is that the well planned and organized revolution from Western central intelligence under the code name “Revolution of Song and Dance” became a failure. But unfortunately there were many innocent deaths.
March 1st 2008 will be remembered as the "Bloody Saturday” in Armenian history. Every single Armenian must realize Levon Ter-Petrosyan and his Zionist wife (Lyudmila Ter-Petrosyan) as a National threat to the future of Armenia and that will carry out the Zionist and Pan-Turkish agenda.
All Armenians around the world, especially Armenian Nationalist organizations must take action and demand that the people responsible for the crimes carried out on March 1st 2008 be brought to justice, namely Levon Ter-Petrosyan and Lyudmila Ter-Petrosyan.
This year of March 1st 2009 the sleeping Zionist forces will most likely awaken and make another attempt to overthrow the National government of Armenia in the upcoming days. Consequently it is the rightful duty of all Armenian Nationalist groups to put an end to this Zionist threat. We have no right to be silent and play neutral anymore because…

There comes a fatal time in every Nations existence,
where silence becomes the same as cowardice
and neutrality the same as betrayal.

It’s during times like this where it becomes obvious as to who’s who and which side they are on.

So let’s sign this petition and put an end to
Traitor Levon Ter-Petrosyan.

http://www.petitiono...n/petition.html

“All that is necessary for evil to triumph is that good men do nothing.”
- Edmund Burke

Long Live Armenia!

Haik Nazaryan
haik@hossank.com

http://www.hossank.com

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Ո՞վ Կազմակերպեց Հոկտեմբերի 27-ը
(Ազգային անվտանգության սպայի վերլուծությունը)

Դիտեցեք այս տեսաերիզները, որպեսզի տեղեկացված լինեք թե ո՞վ և ովքե՞ր ծրագրավորեցին, կազմակերպեցին և իրագործեցին 1999թ. Հոկտեմբերի 27-ի սպանդը։ Առավել ևս, որպեսզի մենք հասկանանք, որ նույն Մոսսադը ծրագրավորեց 2008 թ. Մարտի մեկի պետական հեղաշրջման փորձը Հայաստանում, նորից օգտագործելով իրենց գործակալ ԼՏՊ-ին և վերջիվերջո գիտակցենք թե ու՞մ պետք է պատասխանատվության ենթարկել Մարտի մեկի արյունոտ շաբաթի համար։ Մեզ քավության նոխազներ պետք չեն։ Հայաստանի պետական հանցագործները վաղուց հայտնի են և քննչական մարմիններին մնում է պարզապես իրագործել Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանի հանձնարարականները և պատժել Մարտի մեկի պետական հեղաշրջումը ֆինանսավորող և ծրագրավորող կազմակերպություններին և անհատներին։

Այստեղ տեղին է արտահայտել վաղուց ձևավորված իմ կարծիքը. քանի որ Ռոբերտ Քոչարյանը երկու անգամ Հայաստանը փրկեց Սիոնիստական պետական հեղաշրջումից, ապա այդ ծառայությունների համար նա արժանի է պարգևատրվելու Հայաստանի Հանրապետության ամենաբարձր պարգևներով։։




------------------------------------
(Առաջին տեսաերիզի գրառումը - http://www.louysworld.com/2009/01/19/)

Ես Հայաստանի ազգային անվտանգության համակարգի սպա եմ, արդեն հինգ տարի նախկին սպա, չնայած մեր մասին ասում են նախկին չենք լինում: Այժմ ընտանիքիս հետ ապրում եմ Եվրոպայում, բայց իմ մասին պատմելու համար չեմ ստեղծել այս դիվիդին, սա իմ վերլուծությունն է, ուզում եմ ներկայացնել իմ տեղեկությունների վրա հիմնված մտքերս Հայստանում կատարված որոշ իրադարձությունների մասին: 1991 թվականին, երբ վերջնականապես տեղափոխվեցի Հայաստան, մեր հիմնարկը միամիտ անտեղյակների գրասենյակի էր նմանվում, ոչ ոք բացի նախքին ու ներկա ղեկավարից ու մի բաժնի պետից չգիտեին, թե երկրում ի՞նչ է կատարվում, այսինքն գիտեին, որ Ղարաբաղյան շարժումը հաղթել է, բայց չգիտեին, թե ովքե՞ր էին այդ շարժման ղեկավարները, իսկ նրանցից երեքը շատ լավ հայտնի էին միութենական ԿԳԲ-ին: 99 անձանց անձնական դոսիեները տեղափոխվեցին Մոսկվա: Այդ երեքից մեկի մասին ես լսել էի մի քանի տարի առաջ, երբ աշխատում էի Իսրաելում: Մեզ տեղյակ պահեցին, որ Հայաստանից ոմն՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյան, իր կնոջ ու անչափահաս որդու հետ դիմել էր Իսրաել բնակության տեղափոխվելու համար: Չնայած նրա կնոջ անուն ազգանունն էր Լյուդմիլա Տեր –Պետրոսյան, նա եղել էր Լենինգրադի հրեական համայնքի անդամ, իսկ մոր քեռին ղեկավարել է Ռուսաստանի հրեական համայնքը, ընտանիքը մի-քանի անգամ մերժում էր ստացել, իսկ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի առջև պայման էր դրվել՝ կամ նա պետք է համագործակցեր պետական անվտանգության հետ կամ էլ խնդիրներ կունենար: Լևոն Տեր-Պետրոսյանը որոշել էր համագործակցել: Անցան տարիներ եվ հաջորդ անգամ՝ 1988-ին լսեցինք նրա անունը, որ նա միտինգների է մասնակցում ու ելույթ է ունենում: Խորհրդային միությունը այդ ժամանակ թուլացած էր, բայց այնքան թույլ չէր որ մեր հիմնարկը կորցներ վերահսկողությունը իրավիճակի վրա ու քանի որ ես միության նեքին հարցերով չէի զբաղվում, կոլեգաներից հետաքրքրվեցի, թե դա այն նույն Տեր-Պետրոսյանը չէ՞, պարզվեց այո՛: Ինձ սկսեցին հաճախ ուղարկել Հայաստան իրավիճակների մասին պատկերացում ճշգրտելու համար: Ես նույնիսկ մասնակցում էի միտինգներին ու նաև փորձում էի հասկանալ, թե իրականում ի՞նչ է տեղի ունենում: Որ հայ ժողովրդի պայքարն արդար էր, որևէ կասկած չունեի և դա գրված էր իմ զեկուցագրերում, բայց ո՞րն էր Լևոն Տեր-Պետրոսյանի դերը, դեռ պետք է ճշտեի: 1988-ի ամռանը իմ ամենաերկար գործուղումն էր և ստացվեց ամենա արդյունավետը: Միտինգներից մեկից հետո, երբ Ղարաբաղ կոմիտեի անդամները մոտակա սրճարանում սուրճ էին խմում, տեսա իմ հին ծանոթներից մեկին, նա Թելավիվի մեր դեսպանատան պահպանության պահակախմբից էր, իհարկե նաև Մոսսադի գործակալ, նա դիմացի մայթին էր՝ տաքսու մեջ նստած: Տեխնիկական մասը բաց թողնելով մի մեջբերում անեմ երկու օր անց գրված իմ զեկուցագրից. «Հայաստանում Մոսսադն է աշխատում, նրանք ուզում են, որ ժողովրդին ղեկավարի Լևոն Տեր-Պետրոսյանը: Մոսսադը կարծում է, որ այդ դեպքում հնարավոր կլինի կառավարել ժողովրդական շարժումը:» 1988-ին ես ինքս էլ չէի հասկանում, թե հրեաների ինչին է պետք Ղարաբաղի հարցին ուղղակի խառնվելը, ամեն ինչ հասկանալի դարձավ որոշ ժամանակ անց: Լևոն Տեր-Պետրոսյանը պարանոցի ինչ-որ հիվանդություն ուներ, առանց որևէ խնդրի նա Ֆրանսիական վիզա ստացավ, բուժման համար փողեր հայտնվեցին: Լևոն Տեր-Պետրոսյանին հետևելու համար մեր սպաներն էլ մեկնեցին Ֆրանսիա ու մեկ շաբաթում ամեն ինչ պարզեցին: Իսրաելի հատուկ ծառայությունը՝ Մոսսադը, ոչ իր խաղն էր խաղում ոչ էլ Թուրքիայի: Նրանց հանձնարարությունը իջեցրել էր Բրիթիշ Փեթրոլիումը: Անգլիայի հրեաների ձեռքում հայտնվել էր 1985-ին Գարբաչովի հանձնարարությամբ Կասպիցի համալիր երկրաբանական փարձաքննության եզրակացությունը,այն նավթի և գազի հաստատված պաշարն էր՝ Ղազախստանում, Ադրբեջանում և Թուրքմենստանում: Հրեաներին պետք չէր նավթի ճանապարհին խնդիրներ ունենալ, դրա համար էլ նրանք ամեն ինչ արեցին, որպեսզի Հայաստանում իշխանության գար Լևոն Տեր-Պետրոսյանը: Այդ մասին գիտեին մոսկովյան ԿԳԲ-են ու մի քանի հոգի էլ Հայաստանում: Առանց մանրամասների այդ պատմությունը տպվեց նաև հայկական մամուլում, կարծում եմ հասկացաք, թե ու՞մ հրամանով գնդակահարվեց պետանվտանգության նախկին պետ՝ Մարիուս Յուզբաշյանը: 1994-ին Անգլիացիների ջանքերով ստորագրվեց նավթային կոնցեսյում ստեղծելու պայմանագիրը, որը Ադրբեջանցիներին մեծ օգուտներ էր խոստանում, եթե կառուցվեր ապահով նավթատար խողովակ: Ապահովության համար անհրաժեշտ էր շտապ կարգավորել Ղարաբաղի հարցը: Այս հարցում վճռական դերը տրվում էր Լևոն Տեր-Պետրոսյանին: Ռեալ յոթ-ութ տարի էր պետք խողովակը կառուցելու համար, և Տեր-Պետրոսյանին ոչ-ոք չէր շտապեցնում, բայց նա լուրջ խնդիր ունեցավ 1996-ի ընտրություններին: Մոտավորապես մեկ տարի պահանջվեց, որպիսզի երկրորդ անգամ ընտրված Լևոն Տեր-Պետրոսյանը ուժեղանա և կարողանա իր խոսքն անցկացնել խաղաղություն կնքելու հարցում: Հրեաները հենց այդ ժամանակն էլ նախատեսել էին, բայց նորից խնդիր առաջացավ: 1998-ի սկզբում Հայաստանում (անարյուն) հեղաշրջում իրականացվեց Վազգեն Սարգսյանի եվ Ռոբերտ Քոչարյանի գլխավորությամբ, այդ ժամանակ նավթային արքաները պարզ տեսան, որ հարցը չի լուծվելու: Ռոբերտ Քոչարյանը նախագահ էր, պարզ էր նրանից հետո նախագահ էր դառնալու Վազգեն Սարգսյանը, իսկ Ադրբեջանցիները պահանջում էին, որ Ղարաբաղը ստանան եվ նավթային եկամուտները: Հրեաների առաջ նույն խնդիրն էր, որը նրանք լուծում էին 70-ական թվականներին, երբ ֆիզիկապես ոչնչացնում էին Արաֆաթի կողմնակիցներին: Կոնկրետ Արաֆաթին նրանք ձեռք չտվեցին, որովհետև դա անօգուտ էր, կարևոր մարդիկ նրանք էին, որոնք ջոկատներին հրամաններ էին արձակում, նույն ձևով Հայաստանում՝ անիմաստ էր սպանել Ռոբերտ Քոչարյանին, որովհետև իրական ուժը Վազգեն Սարգսյանն էր, փաստորեն իր ուժեղը լինելու պատճառով էր Վազգեն Սարգսյանը նավթի մագնատների կողմից դատապարտվել մահվան: Առանց Վազգեն Սարգսյանի Քոչարյանին հեշտ էր հեռացնել, նորից կլինեին արտահերթ ընտրություններ եվ կնտրվեր Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, արդեն խանգարող ոչինչ չէր մնա, եթե ֆիզիկական հաշվեհարդարի գործը Մոսսադը վերձներ իր վրա, հաստատ կաներ պրոֆեսիոնալ ու առանց հետքեր թողնելու, բայց հրեաները սխալվեցին շատ վստահելով Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, Տեր-Պետրոսյանը Վանոյին, Վանոն էլ իր բանդայի պարագլուխ Արմեն Տեր-Սահակյանին: Դեռ մինջև հեղաշրջումը՝ 1998-ի հունվարին Տեր-Սահակյանը հարբած վիճակում սպառնացել էր, որ շուտով իրենք Վազգենի հարցերը կլուծեն: Հենց նույն օրն էլ Տեր-Սահակյանը ձերբակալվեց, Վանո Սիրադեղյանը պատգամավորական անձեռնամխելիություն ուներ նրան հնարավոր չեր ձերբակալել, մինջև խորհրդարանը համաձայնություն կտար, Վանոն հայտարարեց, որ շուտով Վազգենից միայն կամուֆլյաժը կմնա: Վազգեն Սարգսյանին սպանելու գործը հանձնարարվեց Նաիրի Հունանյանին, որն իրենց համար օտար մարդ չէր: 1998-ի հոկտեմբերի 27-ից դեռ մի-քանի տարի առաջ նրան ընդունում էին նախագահի աշխատակազմում, որտեղ նրան հյուրընկալում էին մամուլի քարտուղար՝ Լևոն Զուրաբյանը եվ խորհրդական Վահագն Խաչատրյանը: Ինչպես սպանել, Նաիրի Հունանյանին սովորեցրին Թուրքիայում, իսկ արդեն հոկտեմբերի 27-ի նախորդ շրջանում Նաիրի Հունանյանը ակտիվ շփումներ ունեցավ չորորդ իշխանության թերթի խմբագիր Շողեր Մաթևոսյանի եվ ՀՀՇ վարչության անդամ Արամ Մանուկյանի հետ: Այդ բոլոր մանրամասնությունները կան քրեական գործի նյութերում: Մնացածը դուք տեսել եք ու գիտեք, ես կարող եմ ավելացնել իմ իմացածը, հենց հոկտեմբերի 27-ին Վանո Սիրադեղյանը իր համար պահեստային տարբերակ էր պատրաստել այն դեպքի համար, եթե մտահաղացումը տապալվեր: Սպանությունից հետո նա մտել էր Ֆրանսիայի դեսպանատուն, ասե՛լ էր, որ դա դաշնակներն են կազմակերպել, հնարավոր է իրենց էլ սպանեն և քաղաքական ապաստան էր խնդրել, ֆրանսիացիները մերժել էին: Ի՞նչու ընտրվեց հենց հոկտեմբերի 27-ը, որովհետեվ այդ օրը Երևանում ԱՄՆ-ի պետ քարտուղարության բարձրաստիճան պաշտոնյա՝ Ստրոբ Թալբոթը պետք է բանակցություններ վարեր Ղարաբաղի հարցով եվ հոկտեմբերի 27-ի կազմակերպիչները մտածել էին, որ դա լավ առիթ է հանցագործության հետաքննությունը կեղծ հետքերով տանելու համար, քանի որ հայտնի էր, որ Վազգեն Սարգսյանը վայելում է Ռուսաստանի քաղաքական ու ռազմական վերնախավի աջակցությունը: Դրանից բացի ևս մի շատ կարևոր բան եմ ուզում պատմել, երևի բոլորտ գիտեք, որ հոկտեմբերի 27-ի երեկոյան պաշտպանության նախարարությունում բազմամարդ հավաք էր, բացի նախարարության ղեկավարներից, գեներալներից ու Վազգեն Սարգսյանի ընկերներից, այնտեղ կարողացել էին մտնել նաև բոլոր թվարկածս մարդիկ, որոնք պարբերաբար հանդիպում էին Նաիրի Հունանյանի հետ, նրանց թվում էր Վանո Սիրադեղյանը: Բոլորդ գիտեք նաև, որ ուշ երեկոյան մի-քանի հոգիանոց պատվիրակություն գնաց նախագահի նստավայր, Ռոբերտ Քոչարյանի հետ հանդիպելու և պահանջներ ներկայացնելու համար, այս մասին ժամանակին շատ է գրվել ու խոսվել, բայց մի կարևոր բան կա, որ մինչև այժմ գաղտնի է եղել: Խոսակցության մի պահին Վահան Շիրխանյանը հանել է մի թուղթ կառավարության նոր կազմի տարբերակով, որտեղ ինքը պետք է վարչապետ լիներ և նրա հետ բոլոր եկածները անակնկալի էին եկել, ոչ-ոք այդ ցուցակի մասին նախապես չգիտեր: ՀՀՇ-ի ղեկավարությունը միայն, ամենամերձավորներին էր վստահել իր ահաբեկչության գործողության բոլոր մանրամսները, իսկ այդ սխեմայի ամենակարևոր կետը, պետք է սկսվեր գիշերվա ժամը մեկից հետո:
Շիրխանյանն ու Վանոն գեներալներին պետք է համոզեին, որ անհրաժեշտ է սկսել ԱԺ-ի դահլիճի գրոհը, Նաիրին ու իր խմբի անդհամները պետք է անպայման սպանվեին, իսկ Վազգեն Սարգսյանի թաղման հաջորդ օրը Ռոբերտ Քոչարյանը բանակի ճնշման տակ պետք է հրաժարական տար նախագահի պաշտոնին: Պլանը տապալվեց միայն այն պատճառով, որ Քոչարյանը նրանց բոլորից խորամանկ դուրս եկավ, նա հասկացավ, թե ի՞նչու էին ուզում գրոհով վերձնել դահլիճը, եվ այնպես արեց, որ գրոհը չլինի եվ Նաիրի Հունանյանը չսպանվի: Ահա այսպիսինն էր Հայաստանի պատմության ամենախոշոր հանցագործության պատմությունը: Հոկտեմբերի 27-ը միայն մեկ խնդիր ուներ լուծելու, կրկին իշխանության բերեր Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, որպեսզի նա իրականացնի հրեաների նավթային պլանները:

Հ. Ա.

------------------------------------
Հ.Գ. - 2008թ. Մարտի 1-ը նույնպես մեկ խնդիր ուներ լուծելու, կրկին իշխանության բերել Լևոն Տեր-Պետրոսյանին և ՀՀՇ (Հայախոս Հրեաների Շարժում) ավազակախմբին, որպեսզի նա իրականացնի հրեաների նավթային պլանները:

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Հայկական տարբեր օրաթերթերի քննարկում բաժիններում և տարբեր ֆորումներում շատ կարևոր փաստերի և հետաքրքիր կարծիքներ ենք հանդիպում, որոնց իսկությունը պարզելու դեպքում Հայաստանի Արդարադատության Նախարարությունը կարող է երկարաժամկետ ազատազրկման դատապարտել ԼՏՊ-ին և իր մերձավոր կուսակիցներին...
Ստորև բերված ականատեսի վկայությունը պարզում է Հայաստանի ալան-թալանի բուն հեղինակներին։
-----------------------------------
«Ոհմակի Գզվրտման Արդյունքում Կամ Ո՞վ է Լևոն Տեր-Պետրոսյանը»

Հեղինակ - Ամալյա Եդիգարյան

Սկզբնաղբյուր - http://www.louysworld.com/2008/12/11/

Թալան առաջին.
Գաղտնիք չէ, որ մեզ պատուհասած աղետի օրերին, և ոչ միայն օրերին, ամիսներ շարունակ այնքան օգնություն Հայաստան եկավ (սննդամթերքից մինչև ծանր տեխնիկա, տարադրամ), որ թվում էր՝ ոչ միայն աղետի գոտին կվերականգնվի, այլև մի նոր Հայաստան կկառուցվի: 10 օրվա ընթացքում 900 վերամբարձ կռունկ մեր երկիր մտավ: Գուցեև այդպես էլ լիներ, եթե իշխանության եկած ՀՀՇ ուժերը աչք դրած չլինեին այդ «ավարին»: Վիշտ ու ցավ տեսած հազարավոր անօթևան մարդկանց ոսկորը բարակեց, հավատը մարեց ժամանակի ալան-թալանից: Ու որպեսզի այդ «իշխանիկներն» անհարկի մեղադրանքի համար իրենց պատեպատ չտան, ընդամենը մի քանի դրվագ հիշենք այդ ալան-թալանի քրոնիկոնից:
Ինչպես արդեն գլխի ընկաք, հուշարարի դերում Խաչիկ Ստամբոլցյանն է, մարդ, ով այդ «բիրդան աղաների» հետ իշխանության եկավ՝ Ատոմակայանը, Նաիրիտը, Եղվարդի ջրամբարը փակելու պահանջով, սակայն կես ճանապարհից հեռացավ թիմակիցներից՝ տեսնելով երկիրը թալանելու նրանց մարմաջը…
Մարդասիրական օգնությունից զատ՝ անթիվ անհամար դրամական հաշիվներ բացվեցին ամենուր: Մոսկվայում հավատարմագրված շատ երկրների դեսպանատներ իրենց բանկային հաշիվներն ունեին: Աղետի գոտու հանձնաժողովի նախագահ Խաչիկ Ստամբոլցյանը, որ այդ օրերին ջանում էր այդ հաշիվները կենտրոնացնել, փնտրտուքի արդյունքում պարզեց, որ ֆինանսների նախարար Ջանիկ Ջանոյանի սեփական բանկի հաշվեհամարին է փոխանցվել 200 միլիոն ավստրիական շիլինգ: Տարիներ շարունակ նա հանգիստ խղճով օգտագործել է այդ գումարը: Տերն ով էր, բոլորը թալանում էին, նա էլ պիտի թալաներ, ո՞ւմից էր պակաս: Ստամբոլցյանի բացահայտումից հետո միայն ակնհայտ դարձավ, որ 1 միլիոն շիլինգը իբր փոխանցվել է Սիրիա՝ հացահատիկ ներկրելու համար: Բայց վերջնական արդյունքում այդպես էլ անհայտ մնաց և′ հացահատիկի, և′ 1 միլիոնի ճակատագիրը:
Դա՝ փոխնախագահ և վարչապետ Գագիկ Հարությունյանի ղեկավարման ժամանակներն էր, որին հաջորդեց Խոսրով Հարությունյանը:

Թալան երկրորդ.
«Գթություն» բարեգործական հիմնադրամի տնօրենն այսօրվա պես հիշում է, թե ինչպես Խոսրով Հարությունյանի պաշտոնավարման ժամանակ, արդեն «ժամանակավոր» անվան տակ, մեծ թվով տեխնիկա՝ բուլդոզերներ, էքսկավատորներ, ուղարկեցին Միջին Ասիա: Մեզ ոչ անհայտ շինարար Սենիկի աչքը լույս: Աղետը մեր երկրին էր պատուհասել, մենք էլ ուրիշին էինք լավություն անում: Քանի դեռ շատ ուշ չէ, գուցե հիմա մեր իրավապահները հստակեցնեն, թե դրանցից քանի՞սը Հայաստան վերադարձավ…
Իսկ մինչ այդ, Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, իսկ Ստամբոլցյանի բնորոշմամբ՝ անտեր Պետրոսյանը, ռուս շինարարներին Հայաստանից «քշելու» ներքին հրաման էր տվել: Թե ինչո՞ւ, արդեն պարզ էր՝ եղած տեխնիկան, շինանյութը «լավ գնով» աճուրդի հանելու, քանի որ պահանջարկ ներկայացնողն էլ արդեն գտնվել ու իր ոտքով Հայաստան էր եկել:

Թալան երրորդ.
Եկավ փոխվարչապետ Չիֆթալարյանի թալանի ժամանակը: Դժվար է ասել՝ եկել ու անմիջապես էր հարմարվել այդ կարգավիճակին, թե՞ հենց հատուկ այդ նպատակի համար էր Ուկրաինայից ժամանել: Նրա թուլությունն էլ վերամբարձ կռունկներն ու բեռնատար ավտոմեքենաներն էին, որոնք նորոգման անվան տակ Ռուսաստան էր ուղարկում: Երբ 6-7 ամիս անց Ստամբոլցյանը համոզվում է, որ այդ «նորոգումից» որևէ մեքենա չի վերադարձել, նույն հասցեով մարդ է ուղարկում: Եվ ի՞նչ է պարզվում, որ այդ հասցեում ոչ գործարան, ոչ էլ մի արհեստանոց կա: Նորոգումը՝ թալանը կոծկելու քողածածկույթ էր ընդամենը: Եվ թող մեկի մտքովն անցնի, որ այս գործում հանրապետության նախագահի մատը խառը չէ: Չիֆթալարյանին Ազգային ժողով կանչելու ու հաշվետվություն ներկայացնելու Ստամբոլցյանի բոլոր ջանքերը երկար ժամանակ սպարդյուն են անցնում: Կամ հիվանդանում էր, կամ էլ` գործուղման մեկնում: Փոխարենը՝ Ստամբոլցյանն արժանացավ Տեր-Պետրոսյանի. «Տո դու ի՞նչ քրիստոնյա ես, որտե՞ղ է քո ներման հոգին» կշտամբանքին:
Երբ պարզվեց որ աղետի գոտու գումարներից 7 միլիոն դոլարը Ռուսաստանի «Վնեշէկոնոմբանկում» է, Ստամբոլցյանը ու յոթ պատգամավոր պահանջեցին գումարը Հայաստան վերադարձնել: Մնացած բոլոր պատգամավորները, այդ թվում նաև աղետի գոտուց եկածները, դեմ եղան: Ստամբոլցյանի հավաստիացմամբ, այդ գումարի ճակատագիրն այդպես էլ անհայտ մնաց: Այդ ամենից հետո նա հայտարարում է, որ սա չարերի հավաք է, ու վայր դնում պատգամավորական մանդատը: Խոստանում է վերադառնալ այն ժամանակ, երբ աղետի գոտու ալան-թալանի, կաշառակերության, Չիֆթալարյանին պատասխանատվության կանչելու իր դիմում-բողոքին՝ ուղղված Կարապետ Ռուբինյանին, ընթացք կտրվի… Իսկ այդ գործը ողջ փաստաթղթերով, նախագահական պալատից այդպես էլ ոստիկանություն չհասավ: Մինչև օրս էլ անհայտ է այդ գործի ճակատագիրը:

Թալան չորրորդ.
Ի հայտ էր եկել մի փաստաթուղթ, ըստ որի՝ Լոռու մարզի մի գյուղում դպրոց են շահագործման հանձել: Բայց դպրոցի շենքի հիմքը նույնիսկ փորված չէր: Կառույցի ինքնարժեքը 3 միլիոն ռուբլի էր կազմում: Եվ այդ չկառուցված դպրոցի պատրվակով Երևանի և Սպիտակի բանկերից 3-ական միլիոն ռուբլի գումար է դուրս գրվել: Պարզ հաշվարկով՝ չկառուցված դպրոցի համար 6 միլիոն ռուբլի է դուրս գրվել: Այսպես թաքուն յուրացրին նաև Արաբական Միացյալ Էմիրություններից ուղարկված մեկ բեռնանավ սուրճը, թե ի՞նչ արին, մինչև օրս գաղտնիք մնաց:
Երբ տեսան, որ Ստամբոլցյանի բերանը փակել չեն կարողանում, սկսեցին բամբասել, նրան վերագրել քաղաքի խանութների, դեղատների մի մասի սեփականությունը: Պարզվում է՝ ողջ Հայաստանում մի գող է եղել՝ դա Ստամբոլցյանն էր: Իսկ վերջինիս համոզմամբ էլ երկրի իրական գողերը առաջին հերթին Լևոն Տեր-Պետրոսյանն էր, Կենտրոնական բանկի նախագահ Բագրատ Ասատրյանը, արդեն վարչապետ Հրանտ Բագրատյանը և նախագահի ու սատանայի սպասավոր Տեր-Հուսիկ Լազարյանը: Վերջինի առաքելությունն առավել պատասխանատու էր: Նրա ձեռքով էին բոլոր կաշառքները տերերին հասցվում:

Թալան հինգերորդ.
Հրաչյա Քոչարի փողոցում «Արմավ» բանկ կար, որը երեք տարի աշխատել է չգրանցված` առանց հարկ վճարելու: Պարզվեց, որ անօրինական դաշտում երեք տարի աշխատող բանկը երբեք օրինական գործառույթ չի իրականացնի: Հիմա արդեն միայն Աստծուն ու մեկ էլ այդ բանկի իրական ու ձևական տերերին է հայտնի, թե ինչ «սև գործարքներ» են իրականացվել: Երբ գաղտնիքը ջրի երես դուրս եկավ, ձևական տերերից երկուսը անարգել փախան երկրից: Խաչիկ Ստամբոլցյանի գործընկեր Արմենը, Վանո Սիրադեղյանի և Շողեր Մաթևոսյանի հեռախոսազրույցը լսելով, կարողանում է բանկիրներին Երևան վերադարձնել ու նստեցնել Սովետաշենի բանտում: Բայց կարճ ժամանակ անց՝ մեկը Ֆրանսիայում, մյուսն էլ Ավստրալիայում է հայտնվում: Իսկ երբ վարչության նիստում Ստամբոլցյանը աղմուկ է բարձրացնում դեպքի առիթով, Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, իրեն հատուկ դիվանագիտական խորամանկությամբ, գրպանից հանում է մի թուղթ ու հայտարարում. «Գիտեք, ես Խաչիկին շատ եմ սիրում, նա է ինձ խնդրել` տղաների խափանման միջոցը փոխել»: Նախագահի այս սուտը տարակուսելու տեղիք է տալիս, սուտ, որովհետև իրականում բլանկի վրա ոչ թե Խաչիկի, այլ Շողերի ու նրա նմանների ստորագրություններն են եղել: Այդ շոուից հետո դժվար չէ կռահել բանկի իրական տիրոջ անունը` ԼՏՊ:

Թալան և սպանություններ.
Երկաթգծի տնօրեն Համբարձում Ղանդիլյանի սպանությունը նույնպես Լևոն նախագահի ձեռքի գործն է համարում Խաչիկ Ստամբոլցյանը: Դա՝ նրանց թալանը կոծկելու միակ միջոցն էր: Աղետի գոտուն հասցեագրված օգնության մեծ մասը հանրապետություն էր մտնում Բաքու-Նախիջևան երկաթգծով: Ադրբեջանով անցնելիս, որոշ մասը, իրականում, թալանվում էր: Երբ Երևան էր հասնում, արդեն հայաստանյան թալանչիները գրում էին, որ գնացքը եկել է ամբողջությամբ թալանված: Այդ առիթով Ղանդիլյանը նրանց ասել է. «Ես հրեշտակ չեմ: Այսքան տարի երկաթգծում աշխատում եմ և ամեն ինչ գիտեմ: Եթե ադրբեջանցիները երկու տնակ են թալանել, դուք էլ երկուսը թալանեք: Այսքան թալան չի կարելի: Ես կխոսեմ ձեր դեմ: Այդ նիստից հետո Ղանդիլյանին սպանեցին, և գիտեք որտե՞ղ, Խանջյան փողոցում՝ «Գթություն» բարեգործականի գրասենյակի մոտ, մի փամփուշտն էլ նույնիսկ իմ գրասենյակ էր ընկել: Այդպես վարվեցին, որպեսզի մեղքն ամբողջությամբ իմ վրա գցեն, բայց բախտներն այնքանով չբերեց, որ այդ օրը ես քաղաքում չէի»,- ասում է Խաչիկն ու անդրադառնում արդեն մարտի 1-ի դեպքերին: Նա հավաստիացնում է, որ Լևոնը մասոն է և հատուկ ծրագիր է կատարում` հայրենիքի մասին չմտածելով: Նա տեսավ, որ երկիրը լավ, թե վատ, առաջ է գնում, դրսի ուժերի թելադրանքով եկավ երկիրը կործանելու, և դա այսօր անում է` մեր ժողովրդի վատ հիշողությունից օգտվելով: Նրան ֆինանսավորում է մասոնական խոշոր մագնատ Սորոսը: Լևոնի ցուցարարների 90 տոկոսը վարձատրվում էր: Սորոսը մասոն է, և հայ ժողովրդի թշնամին, նրանց պետք էր քաղաքական բաժանում, և դրան հասան: Իսկ քաղաքական, գաղափարական կռիվն առանց արյան չի լինում: Լևոնը դա արեց, այդ արյունը նրա վրա է ծանրացած, համոզված է Խաչիկ Ստամբոլցյանը:

------------------------------------
Հ.Գ.
Ինչպես տեսնում ենք ականատես և կարևոր վկա Խաչիկ Ստամբոլցյանը մեզ պատմում է ԼՏՊ-ի օրոք կատարված Հայաստանի ալան-թալանի ժամանակագրությունը։
Կա պետական հանցագործության փաստը և կա այդ գործի կարևոր վկան՝ Խաչիկ Ստամբոլցյանը։
Այդ դեպքում ինչո՞ւ Հայաստանի դատախազը քրեական գործ չի հարուցում ավազակապետ ԼՏՊ-ի և իր ներկայիս ավազակախմբի նկատմամբ, որոնց միակ նպատակն է եղել թալանել և կործանել Հայկական Պետականությունը և հանձնել այն Սիոնիստների ողորմածությանը։
Ինչո՞ւ թողնել որ 2008թ. Մարտի 1-ի արյունոտ շաբաթը նորից կրկնվի։

[Կեցցե՛ Հայաստան]

«Բաց Նամակ Լևոն Տեր Պետրոսյանին»

Սկզբնաղբյուր - http://www.louysworld.com/2010/11/03

Պարոն ԼՏՊ այս նամակը գուցե և չգրեի, քանզի այն հարցերի, որոնք որ հնչելու են նամակում, պատասխանները վաղուց ունեմ: Բայց. այնուամենայնիվ որոշեցի գրել. գրել հանուն այն երիտասարդների որոնք իրենց ազնիվ պայքարի էներգիան ծախսում են արնախում վամպիրի վերակենդանացման համար:Գրում եմ, որպես սթափության կոչ այն բազմաթիվ երիտասարդների որոնք քայլում են սխալ ճանապարհով, որպես մարդ, որը մտահոգ է իր հասակակից ընկերների ճակատագրով: Երբ նայում եմ լևոնակնների հակապետական հանրահավաքների ժամանակ ներկա երիտասարդներին երկակի զգացումներ եմ ապրում: Սիրտս լցվում է ուրախությամբ, քանզի ունենք պայքարող ու նպատակային երիտասարդություն, իսկ հոգիս ցասումով, քանզի նրանք գնում են գառան մորթի հագած գայլերի հետևից: ուզում եմ կոչ անել երիտասարդությանը որ հեռու մնան ԼՏՊ-ից ու լևոնականներից, որոնք արևմտյան փողերով սնվող ու երկիր քանդելու ժողովուրդ կոտորելու, ազգ ու պետություն ոչնչացնելու ծրագիր իրականացնող քաղաքական մաֆիոզներ են որոնց համար երիտասարդությունն ընդամենն իրենց կլանային շահերը սպասարկող լակեյներ են… ուզում եմ ասել երիտասարդներին,-մեղք եք հեռու մնացեք եդ մերօրյա երիտթուրքերից… Պարոն Տեր-պետրոսյան վերջին հանրահավաքի ժամանակ դուք վրդովված խոսում էիք այն մասին, որ մոսկովյան բուլվարային մի թերթ ներկայացրել է ՀՀ որոշ իշխանավորների պատկանող ունեցվածքի մասին տեղեկատվություն ու հարցնում էիր, թե որտեղի՞ց նրանց այդքան ունեցվածք: Պարոն ԼՏՊ իհարկե քննադատելի է այդ ամենը եթե իրականություն է, բայց կուզենայի հարցնել, եթե դուք զարմացած եք, որ այսօրվա Հայաստանում, երբ մեկ անձի ամսեկան միջին եկամուտը կազմում է մոտավորապես 55 հազար դրամ, իսկ բնակչության յոթանասուն տոկոսը ամսեկան 120 հազար դրամի մոտ եկամուտ է ստանում, իշխանավորը կարող է ունենալ 100 մլն դրամ, ապա ինչպե՞ս կարող էիք դուք այն ժամանակ երբ ՀՀ-ում միջին աշխատավարձը 4200 դրամ էր իսկ թոշակը 3600 դրամ ըստ այն ժամանակ միացյալ նահանգներում հրապարակվող ռուսալեզու <<В новом светье>> պարբերականի տվյալների ունենալ 150 միլիոն դոլլար զուտ ֆինանսկան կապիտալ և այն էլ մեկ վերնաշապիկով նախագահ դառնալուց ընդամենը 6-7 տարի անց: Դուք, որ խոսում եք քաղաքական բանտարկյալների առկյության անթույլատրելիությունից, քանի՞ երիտասարդ ու ազգային մարդկանց ուղարկեցիր բանտերն ու ֆիզիկապես ոչնչացրեցիր միայն այն բանի համար, որ համարձակություն էին ունեցել չկիսել քո կարծիքն այն մասին, որ հայրենասիրությունը կեղծ կատեգորիա է, որ կարել է << ունենալ փոքր բայց զարգացող, քան երկու երեք միլիոն պահանջատեր ունեցող ու թշնամիներով շրջապատված պետություն>>: Դուք, որ այսօր մեղադրում եք ոստիկանությանը իշխանությունը պաշպանելու և երկրի սահմանադրական կարգը պահպանելու համար, չե՞ք հիշում թե ո՞վ հրաման տվեց ոստիկանությանը կրակել Ձեր լավագույն ընկեր Լիպարիտյանի վրա, ու՞մ հրամանով 96թ. Ընտրված նախագահ Վազգեն Մանուկյանի կողմանկիցներին ջարդեցին ու սպանեցին ՀՀ Նախագահի թիկնազորի ներկայացուցիչներն ու որոշ ոստիկաններ: Դուք, որ խոսում եք քաղաքական սպանություններից, չգիտե՞ք արդյոք թե ու՞մ հրամանով սպանվեցին Գեղազնիկ Միքայելյանն ու Համբարձում Ղանդիլյանը, Հովհաննես Սուքիասյանն ու Հենրիկ Խաչատրյանը, Մարիուս Յուզբաշյանն ու Վարդգես Պետրոսյանը, Արմեն Առաքելյանն ու Վահրամ Խոռխոռունին, բազմաթիվ այլ հայորդիներ ում անունները ամբողջությամբ գրելու համար մի ամբողջ մամուլ պետք կլինի: Դուք, որ այսօր խոսում եք սոցիալական վիճակի, գների բարձրացման մասին չե՞ք հիշում արդյոք թե ու՞մ ավազակապետության տարիներին էին, որ մի երկրում որտեղ թոշակը 3600 դրամ էր ջրի վարձավճարը մեկ անձի համար սահմանված էր 420 դրամ իսկ մեկ կիլոգրամանոց հացը, որը լավագույն դեպքում 700 գրամ էր, արժեր 230 դրամ, ում ավազակապետության տարիներին էր ժողովուրդը խարխափում խավարում ու իր ձեռքով իր տնկած բերքատու ծառը կտրում վառում, իսկ երկրի իշխանավորները հոսանքը ծախում էին հարևան երկրների վրա և ստացած գումարներով սոված ժողովրդի աչքի առաջ լրբանում просто Մարիաների հետ: Դուք, որ խոսում եք քաղաքական հաշվեհարդարներից, հիշո՞ւմ եք թե ո՞ւմ իշխանության տարիներին ու ո՞ւմ թիմից էին ու են <<Առագաստ>> սրճարանում Աղվան Վարդանյանին այլ կուսակցության ներկայացուցիչ լինելու ու ՀՀՇ-ական որոշ տականքների տեսակետները չկիսելու համար ծեծող Արարատ Զուրաբյանը, Վահագն Հայոցյանը և Անդրանիկ Հովակիմյանը, աչքաչափով <<մի 800 մարդ պետք ա սպանվի>> ասողներն ու նրանց հետ բաժակ խփողները: եթե չեք հիշում` հիշեցնեմ. Այդ ամենն ու ոչ միայն կատարվել է ձեր ավազակապետության տարիներին պարոն ԼՏՊ: Դուք որ ժողովրդին իջեցրեցիք սոցիալական սանդղակի ամենավերջին աստիճանից էլ ցածր մակարդակի, ստեղծեցիք սոված, թշվառ ու անտեր մի հասարակություն, որին դուք խորհուրդ էիք տալիս պարտք վերցնել հարևանից, իմանալով հանդերձ ,որ երկրում քեզանից ու քո մաֆիայից դուրս ոչ մեկն էլ փող չուներ, որ պարտքով տար, իսկ քո “Որձ կով” վարչապետն էլ մարդկային չտեսնված դիետա էր հնարում մի ամբողջ ժողովրդի համար նրան խորհուրդ տալով ուտել օրական մի ձու: Եթե հաշվենք այդ տարիների ձեր ազգակործան քաղաքականության արդյունքում չծնված, ծնված ու չապրած, արտագաղթաց մարդկանց թիվը ապա կկազմի մոտավորապես 1 մլն-ից ավել: Մի քանի տարում դու ու քո շրջապատը ոչնչացրել եք մոտավորապես նույնքան հայ ինչքան 1886-1921 թթ թուքական իշխանություններ, դուք մի նոր կարմիր սուլթան էիք ժողովրդիս համար ու հիմա ինչի՞ց եք խոսում ու ի՞նչ բարոյական իրավունքով: Ձեր երբեմնի զինակից ընկերները անգամ չկարողացան հանդուրժել Ձեզ ու Ձեր անարդարությունները: Երկիրը քանդելուց, տնտեսությունը կազմալուծելուց հետո անցաք երկրի անվտանգության համակարգին, ոչնչացրիք ԱԱՊՎ-ն, որից հետո Ձեր զինակից Խաչիկ Ստամբոլցյանը հայտարարեց.<Ղարաբաղ> կոմիտեի ստեղծումից անմիջապես հետո, այնտեղ կային ՊԱԿ-ի գործակալներ` Լևոն Տեր-Պետթոսյան, Ալեքսան Հակոբյան, Աշոտ Մանուչարյան…> և այլն: Ձեր մեկ այլ ընկեր հայտարարեց, որ ինքը պատրաստ է ապացուցել, որ ” Լևոնը մարդասպան է, Լևոնի հրամանով պահակները կրակել են Դատախազ Գրիգորյանի, Ղանդիլյանի, Յուզբաշյանի վրա” :Դեռևս 1994թ հունիսին Համբարձում Գալստյանը հայտարարեց <<Ես համարում եմ որ հանրապետության գլխավոր չարիքը հանրապետության Նախագահ Լևոն տեր պետրոսյանն է>>:Իսկ դու ինքդ քո վերջին հարցազրույցում ասեցիր << Ես գնացի, որովհետև եթե մնայի, ավելի վատ կլիներ>>, միակ ճշմարիտ արտահայտությունը քո ամբողջ քաղաքական կարիերայի ընթացքում, Ու հիմա ի՞նչ ես ուզում , ու՞մ ես ուզում խաբել, ինչի՞ ես ուզում հասնել, ինչի՞ ես ժողովրդիս կոտորում, ինչո՞ւ մարտի մեկին եդքան մարդու գլուխ կերար, ուզացդ ի՞նչ է….ինչի՞ համար ես ուզում հետ գալ, որ ավելի վատ լինի՞…

Էդգար Հելհելյան

Ազգային նոր պահպանողական շարժման նախագահ

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Սկզբնաղբյուր - http://www.louysworld.com/2011/07/05/

«Դուք՝ հհշական տականքներ, փոշի կդառնաք…»

------------------------------------

Նամակ Բելգիայից

(…Մենք հենց սկզբից էլ տեսնում էինք, գիտեինք, թե ովքեր են ՀՀՇ-ում տեղ գտած մարդիկ, ի՞նչ էր նրանց ուզածն առհասարակ, և այդ ամենը խիստ տարբեր էր մեր պատկերացումներից… Նամակն ավարտվում է, բայց այս հարցը բաց է մնում, ինչո՞ւ: ԼՈՒՅՍ ԱՇԽԱՐՀ)

Արտաշատի` հետագայում «Անկախության բանակ» կոչվող ջոկատը կազմավորվել էր 1989 թվականի սեպտամբերին: Ջոկատի մարտիկները սկզբում 18-ն էին, բոլորն էլ Անկախության գաղափարակիցներ էին: Ջոկատը կազմավորումից անմիջապես հետո` հենց սեպտեմբերին, մեկնեց Գորիսի Տեղ, Կոռնիձոր և Արավուս գյուղերի սահմանային գոտի, որը գնդակոծվում էր ադրբեջանական կողմից: Ջոկատի հրամանատարն ավագ եղբայրս էր՝ Սամվել Մարգարյանը, որի մարտիկներից մեկն էլ կրտսեր եղբայրս էր՝ Վարդանը: Այդ նույն ժամանակ սահմանային նույն գիծ էին գնացել նաև Աշտարակի ջոկատի տղաները, որոնց ղեկավարում էր Գեղազնիկ-Չաուշը, որը հետագայում՝ ՀՀՇ-ի իշխանության անցնելու 10-11-րդ օրը «հանելուկային» ձևով պիտի զոհվեր Երևանի սրտում, ՀԱԲ-ի դեմ` անձամբ Վազգեն Սարգսյանի ձեռնարկած հարձակման ու շրջափակման պայմաններում: Չաուշն ու Սամվելը դարձել էին լավ ընկերներ և համագործակցում էին: Բայց Գեղազնիկի խմբում կային պառակտիչ հհշամետ տարրեր, ինչպես, օրինակ, Մուշեղ Սաղաթելյանը, որոնք ամեն բան անում էին` ցանկացած գործ վիժեցնելու և միացյալ բանակը դեպի ՀՀՇ ուղղորդելու համար, ինչի պատճառով էլ նմաններին զենք չէր վստահվում, նրանց խրամատներ հսկողության չէին ուղարկում և զբաղված էին միայն, բառացիորեն, ջոկատի մյուս անդամների կոշիկները մաքրելու, տարածքը կարգի բերելու և նման գործերով: Մենք, ԱԻՄ-ի անդամներս, այն ժամանակ ամեն ուրբաթ հավաքվում էինք Կույրերի միավորման դահլիճում և Մովսես Գորգիսյանի գլխավորությամբ ժողովներ անցկացնում: Եվ հենց այդ ժամանակ էր, որ Մովսեսը հայտարարեց «Անկախության բանակ» կազմելու մասին: Մովսեսի այս կոչին անմիջապես արձագանքեցին Արավուսում գտնվող արտաշատցի մարտիկները և Մովսեսի, Աշոտ Նավասարդյանի ու Սամվելի անմիջական հանդիպումից ու զրույցից հետո առաջինն էին, որ մտան «Անկախության բանակ» ու դրեցին այդ բանակի հիմքը: 1989 թվականի դեկտեմբերի 7-ին տեղի ունեցավ առաջին հայ-ադրբեջանական կռիվը՝ Կոռնիձորի կռիվը, որի ժամանակ հայկական կողմն ունեցավ առաջին կորուստը՝ զոհվեց ուջանցի Նորիկը: Կոռնիձորի կռիվների գլխավոր հրամանատարն էր Սամվելը, և նրանք կռվում էին ադրբեջանցիների և նրանց կողքին կանգնած ռուսական բանակի զինվորների դեմ: Այդ մարտը, որի մասին գրվեց թերթերում, մեծ ճանաչում բերեց ջոկատին: Հաջորդը 1990-ի հունվարի 18-19-ի Երասխավանի մարտերն էին, որի ժամանակ նորից առաջինը մարտի դաշտ մտան Արտաշատի «Անկախության բանակի»-ի մարտիկները` քաջաբար կռվելով երկու օր շարունակ և տալով մեկ ոտքից վիրավոր՝ Գոռ Վարդանյանին: Այն ժամանակ դեռ բոլորին անհայտ, Արարատի ՀՀՇ-ի անդամ Վազգեն Սարգսյանը, որն այդ և մյուս բոլոր մարտերին Երասխավանի ճանապարհի ոլորանում տեղադրված և
ճակատային գծից բավական հեռու գտնվող իր հրամանատարական փայտյա կետից էր «ղեկավարում» մարտը, գրեց «Ձեր ցավը տանեմ, արտաշատցիներ» վերնագրով մի հոդված` նվիրված Արտաշատի «Անկախության բանակի» մարտիկներին: Դրանից հետո ողջ հանրապետությունում ջոկատը դարձավ իսկական լեգենդ, և սկսվեցին ՀՀՇ-ի անընդմեջ պահանջները` ջոկատն իրենց ենթակայության տակ անցնելու համար: Հատկապես Վազգենը և Արտաշատի ՀՀՇ-ի անդամները ջանք ու եռանդ չէին խնայում` ջոկատն իրենց ենթարկեցնելու համար, որոնք միշտ էլ ապարդյուն էին անցնում: Շարունակական այս պահանջները, որոնց մասին Մովսեսի մահից հետո ես անձամբ տեղյակ էի պահում Աշոտ Նավասարդյանին, բերեցին նրան, որ կենտրոնի կողմից Արտաշատ ուղարկվեց հին քաղբանտարկյալ, ԱՄԿ-ի անդամ, քաղաքական հայտնի գործիչ Հակոբջան Թադևոսյանը՝ տեղում աշխատանքները կոորդինացնելու համար: Հակոբջանի մուտքը Արտաշատ ներվային սպազմ առաջացրեց ՀՀՇ-ի մոտ, և ստիպեց նրանց վերջ տալ անհարկի առաջարկություններին: 1990 թվականի ապրիլի 2-ին Նավասարդյանը, համաձայն ԱՄՆ-ից ուղարկված Հայրիկյանի հրամանի՝ կամ ԱԻՄ-ը զինաթափել ու բերել բացառապես քաղաքական դիրքերի վրա, կամ՝հեռանալ, հեռացավ` դնելով ՀՀԿ հիմքը, որի կազմ մտան հենց առաջինը Արտաշատի «Անկախության բանակի» մարտիկներն ամբողջ կազմով՝ 32 հոգի:
Այսպիսի տեղաշարժը, պարզ է, ՀՀՇ-ի սրտով չէր երբեք և ոչ էլ նրանց այն ժամանակվա տերերի ու թելադրողների՝ Կոմունիստական Մոսկվայի և նրանց հայ գործընկերների: Եվ սկսվեցին արտաշատյան հայտնի արյունոտ դեպքերը: Ջոկատի դեմ կազմակերպվեցին բազմաթիվ սադրանքներ, որոնք իրականացնում էին իրենց ՀՀՇ-ի զինված կազմավորում հայտարարած մարտիկներն ու շրջանի հին հանցագործները: Ջոկատը շարունակում էր հսկել երկրի սահմանները Վայքում, մասնակցում էր Նոյեմբերյանի, Երասխավանի, Բարձրունու կռիվներին` միաժամանակ պաշտպանվելով այն հանցավոր խմբից, ովքեր, չգիտես ինչպես, հասցրել էին կարճ ժամանակահատվածում զինվել և դուրս գալ ջոկատի դեմ: Կատարված արյունելի դեպքերը վերջնականապես հեղինակազրկեցին ջոկատին, որոնց ավելացան նաև անհայտ մարդկանց կողմից միտումնավոր տարածած սուտ ու հորինովի պատմությունները ջոկատի մասին` դարձնելով այդ նվիրյալ մարտիկներին սարսափազդուկերպարներ: Եվ այս ամենը վերջացավ նրանով, որ ՀՀՇ-ի իշխանության անցնելուց հետո, երբ արդեն բանտերում էին ՀԱԲ-ի, «Անկախության լեգիոն»-ի մարտիկները, մենք ևս հայտնվեցինք երկաթյա վարագույրի հետևում: Ջոկատի ձերբակալություններն սկսվեցին 1990-ի սեպտեմբերի 16-ին, այն բանից հետո, երբ Վազգեն Սարգսյանի հետ հանդիպման գնացինք ես և Սամվելը: Չհամաձայնելով գնալ նրա առանձնասենյակ, ուր գիտեինք, որ մի քանի օր առաջ կանչվել ու ձերբակալվել էր «Անկախության լեգիոն»-ի հրամանատար, Սուրբ Սարգիս եկեղեցու քահանա տեր Գրիգորը, (աշխարհիկ անվամբ՝ Արծրուն Ավետիսյան), մեր զրույցը տեղի ունեցավ նիստերի դահլիճի հարևանությամբ գտնվող պաղպաղակի կետում: Վազգենը հայտնեց մեզ, որ պատրաստվում է երկրապահ ջոկատներ կազմավորել և առաջարկեց մաս կազմել երկրապահներին, հակառակ դեպքում, զգուշացնելով, որ բանտ կգնանք: Սամվելն առաջարկեց զինաթափվել, զենքերը հանձնել և անցնել խաղաղ աշխատանքի, բայց Վազգենը մնաց անդրդվելի` ասելով. «Չէ, կամ մեզ հետ, կամ` բանտ: Մտածեք, ձեզ երկու օր ժամանակ»: Այս մասին ես անձամբ տեղեկացրեցի Աշոտ Նավասարդյանին, իսկ նա ասաց. «չզարմանաք, որ մի օր սրանք ինձ էլ ձերբակալեն» և ուրիշ ոչինչ: Մենք հենց սկզբից էլ տեսնում էինք, գիտեինք, թե ովքեր են ՀՀՇ-ում տեղ գտած մարդիկ, ի՞նչ է նրանց ուզածն առհասարակ, և այդ ամենը խիստ տարբեր էր մեր պատկերացումներից: Գիտեինք, թե ովքեր են մայիսի 27-ի արյունոտ դեպքերի կազմակերպիչները, որոնք նախ կայարան գնալու, զենքերը տանելու առաջարկով դիմել էին մեզ` փորձելով մեր ձեռքով իրականացնել այդ սադրանքը, և մերժում ստանալուց հետո նոր դիմել այն մարտիկներին,որոնք զոհ դարձան նրանց ստոր խարդավանքին: Այժմ էլ ապրում են մեզ մոտ եկած և այդ առաջարկությամբ մեզ դիմած մարդիկ, որոնց գիտենք անուն առ անուն: Գիտեինք. թե ում կողմից թալանվեցին ու յուրացվեցին Արարատի շրջանի Խալիսա գյուղի ադրբեջանցիների ոսկիներն ու փողերը, և ինչու՞ միայն ադրբեջանցիների, գիտեինք, թե ովքեր են գողանում անասուններն ու պարկերով ալյուրը և վաճառում դրանք մեզ մոտ և սահմանից այն կողմ, գիտեինք, թե ում հրահրմամբ և ինչու են տեղի ունեցել Երասխավանի մարտերը, որն է եղել այդ ամենի նպատակը, գիտեինք, թե ովքեր են առհասարակ Վազգենն ու մյուսները, ովքեր Երևանից ու Երասխի ճանապարհից այն կողմ չգնացած` փորձում էին հեղինակություն շահել մեր նմանների միջոցով և իրենց վերագրել հերոսական ամեն բան: Իսկ դրա համար անհրաժեշտ էր կամ իրենց թևի տակ բերել մեզ ու մեր նմաններին, կամ՝ ոչնչացնել: Արդեն տեսնում էինք մեր մարտական ընկերների՝ ՀԱԲ-ի, «Անկախության Լեգիոն»-ի մարտիկերի հանդեպ իրականացված բռնությունները և, բնականաբար, երբեք մաս կազմել չէինք կարող ՀՀՇ-ի նման խայտառակ մի ոհմակի, թեկուզ` հանուն մեր ազատության: Լեոնիդ Ազգալդյանն այդ ժամանակ իր խմբով գտնվում էր Վարդենիսում և լուր էր ուղարկել ու իր մոտ կանչել Սամվելին: Ջոկատը պատրաստվում էր գնալ Վարդենիս` Լեոնիդի մոտ, բայց չհասցրեց… Բանտերում հայտնվեց քաջությամբ, մարտունակությամբ ու կարգապահությամբ հանրապետությունում առաջիններից մեկը եղող մի ջոկատ, որը, Նավասարդյանի խոսքերով ասած, կարող էր դառնալ Անկախ Հայաստանի Մատյան գունդը և ոչ ոք չցանկացավ դեմ գնալ «ամենազորներին» և բացահայտել մեր գլխին փաթաթած, հենց ՆԳ նախարարի տեղակալ Կարլեն Թորոսյանի կողմից մեզ պարտադրված խայտառակ ու արյունոտ դեպքերը:
Բանտերում էր հայտնվել մի ջոկատ, որի մարտիկներից 5-ը պատգամավոր էին և ընտրվել էին հենց ձերբակալված վիճակում` ՀՀՇ-ի կատաղի պայքարի և նույնիսկ երկընտրության պայմաններում: Դատարանի դահլիճ էին գալիս այդ պատգամավոր ազատամարտիկները, որոնց ընտրողները՝ շրջանային կոմիտեի նիստի մասնակիցները, քաղաքական կուսակցությունների շատ ղեկավարներ, պատգամավորներ, գրողներ, սահմանամերձ շրջանների ամբողջ բնակչությունը գրավոր պահանջում էին ՀՀՇ իշխանություններից ազատ արձակել նրանց: Հետաքրքիր է, եթե այսօր ես կամ մեզանից որևէ մեկը կանգնի Լևոն կոչեցյալ ազգադավ սրիկայի դեմ ու պատասխան պահանջի պատերազմական թեժ շրջանում կռվող ազատամարտիկներին բանտերը լցնելու համար, ի՞նչ պատասխան է տալու այդ պատեհապաշտ Մեծ Սրիկան, ինչպե՞ս է արդարացնելու իր և իր ոհմակի այդ քայլը: Հայտնի է, որ նույնիսկ Ստալինի նման մարդակուլ անձը պատերազմի ժամանակ բանտերից ազատ արձակեց բազմաթիվ հանցագործների` ճակատում կռվելու համար: Այսօր իրենց կողմից կատարված հանրապետության համատարած թալանը, ժողովրդի կեղեքման փաստը Լևոնը լկտիաբար արդարացնում է պատերազմով, այն պատերազմով, որին մասնակցած առաջին կամավոր ազատամարտիկներին բանտել էր խցերում և հարցականի տակ դրել պատերազմի ելքն ու երկրի ապագան, հետաքրքիր է, իսկ բանտված ազատամարտիկների՞ հարցով ինչպե՞ս է արդարանալու: Այսօր, տարիների հեռվից երբ հետ եմ նայում, նորից եմ համոզվում, որ նման քայլով, ապազգային այդ կազմակերպության՝ ՀՀՇ-ի լիդերները ազատ էին արձակում իրենց սեփական ձեռքերը, որոնք թալանելու էին սեփական երկիրն ու ժողովրդին: Քաղաքական արենայից հեռացնում էին ա՜յն նվիրյալներին, որոնք ոչ մի կերպ հավատարմության երդում չտալով իրենց, կարող էին մի օր բռնել ու կտրել իրենց` ազգակործան ու թալանչի թաթը:
Ջոկատի դեմ կազմակերպված ամբողջ սադրանքի մասին գրեցին ինչպես ժամանակի շատ թերթեր, այնպես էլ այդ ամենի դիպուկգնահատականը հետագայում տվեց ՀԱԲ-ի քաղ. գծով հրամանատար Վարդան Վարդանյանը, իր, եթե չեմ սխալվում, «Երկաթյա վարագույրի հետևում» գրքույկում, մարդ, որը շատ մոտիկից ու լավ էր ճանաչում բոլորիս և մանրամասն տեղյակ էր կատարված ամբողջ դեպքերին:
1990 թվականի սեպտեմբերի 30-ին, օպերայի հրապարակում ԱԻՄ-ի կազմակերպած միտինգից իմ հնչեցրած ելույթը ԼՏՊ-ի և նրա ապազգային քաղաքականության դեմ՝ ի պաշտպանություն ձերբակալված բոլոր ազատամարտիկների, պատճառ հանդիսացավ, որ մեկ ամիս անց` 1990-ի հոկտեմբերի 31-ին, ես ևս հայտնվեմ ՊԱԿ-ի բանտում: Ինձ ձերբակալելու համար չկար և ոչ մի հիմնավոր պատճառ: Գոյություն ուներ միայն մեկ ցուցմունք, ըստ որի, իբր ես մասնակցել եմ Ադրբեջանի Խրդազան կայարանին հասցեագրված վագոնում եղած ապրանքների վաճառքին, որը գրվել էր քննիչի կողմից ցուցմունք տվողին հոգեբանական ճնշման ենթարկելու ազդեցության տակ, ինչը հերքվեց և քննչական խմբի ղեկավար Սերգեյ Պողոսյանը հեռացվեց քննչական խմբից: Ադրբեջան գնացող այդ վագոնը, որը «չգիտես թե» ի՞նչ հրաշքով էր հայտնվել Արտաշատի կայարանում, նախօրոք բացվել էր, այնտեղ գտնվող ապրանքի մի մասը վաճառքի էր հանվել Արտաշատի շրջկոոպի պահեստում և «Մանկական աշխարհ» խանութում և միայն դրանից հետո՝ մարտի 25-ին, երբ ջոկատը Վայքի Բարձրունի գյուղում եռօրյա կատաղի մարտեր էր մղում թշնամու դեմ, դատարկվել ու տեղափոխվել էր մնացածը, որը հետագայում վաճառքի էր հանվելու: Ապրանքի բռնագրավմանը մասնակցել էին Արտաշատի ՀՀՇ-ի 5 անդամներ, ևս մի մարդ, որը ոչ մի կուսակցության և ջոկատի անդամ չէր, և Սամվելի ջոկատից ընդհամենը 2-ը, որոնք շրջան էին իջել` պարեն տեղափոխելու Բարձրունի: Շտաբի պետ Հակոբջանն էլ ներկա էր եղել, բայց ոչ` մասնակից: Ապրանքը տեղափոխվել էր Ազատավան գյուղ, ոչ մի ջոկատի անդամ չհանդիսացող ազատամարտիկի տուն, և վաճառքն իրականացվել էր նրա, ՀՀՇ-ի անդամ հանդիսացող 5-6 մարդու կողմից և մեր ջոկատ մտցված, օրգանների հետ ներքին կարգով աշխատող Զավեն Պողոսյանի կողմից: Բայց այս ամենը չխանգարեց ՀՀՇ-ի բոլոր անդամներին դուրս բերել որպես վկա` ընդամենը կարճաժամկետ ազատազրկելով միայն մեկին, և ամբողջ գործը ջարդելու ողջ ջոկատի մարտիկների, Հակոբջանի ու ինձ վրա, որ ոչ այդ վագոնի առգրավմանը, ոչ էլ նրա վաճառքին էինք գոնե ներկա գտնվել: Ես մեկ ամիս շարունակ գտնվում էի ՊԱԿ-ի նկուղներում` առանց որևէ մեղադրանքի առաջադրման, ինչը օրենքի կոպիտ ոտնահարում էր: Մեկ ամիս հետո ինձ մոտ եկավ քննչական խմբի ղեկավար, Գլխավոր դատախազության հատուկ գործերի քննիչ Սերգեյ Պողոսյանը և հայտնեց, որ Վազգեն Սարգսյանի առաջարկությունն է բերել ինձ: Վազգենը նրա միջոցով առաջարկում էր ինձ.
1. գրավոր ներողություն խնդրել ԼՏՊ-ից` սեպտեմբերի 30-ին օպերայի հրապարակում նրա դեմ ունեցած իմ ելույթի համար,
2. գրավոր դիմում գրել և մտնել ՀՀՇ
‎3. նամակ գրել ու հորդորել եղբորս՝ Սամվելին,որը գտնվում էր Նուբարաշենի բանտում, ջոկատի տղաների հետ միասին գրավոր դիմում գրելու և մտնելու ՀՀՇ:
Այս բոլորի դիմաց, Վազգենն ինձ խոստանում էր ազատություն: Երկու օր ժամանակ խնդրեցի քննիչից և երկու օր հետո նրան հանձնեցի այն ժամանակ շատերին հայտնի իմ «Բաց նամակ Վազգեն Սարգսյանին» գրությունը, որը ցնցեց շատերին: Նամակս քննիչին հանձնելուց մի քանի օր հետո ՊԱԿ-ի բանտ, ինձ տեսակցության եկավ այն ժամանակ դատախազության հատուկ քննիչ Վովա Գասպարյանը: Նա կցված չէր քննչական այն խմբին, որը մեր գործն էր քննում: Ինչպես ասաց՝ եկել էր ուղղակի ծանոթանալու ինձ հետ: Նա ինձ ասաց. «դատախազությունում հավաքվել ու միասին կարդացել ենք քո նամակը ուղղված Վազգենին: Բոլորս քո նամակի մեկական կրկնօրինակ վերցրել ենք ու զարմացել, թե ո՞վ է այդ կինը, որը, գտնվելով ՊԱԿ-ի բանտում, չի վախենում և դեռ էնտեղից այսպիսի նամակներ է գրում: Մենք ուղղակի հիացած ենք քեզնով, եկել եմ հատուկ ծանոթանալու քեզ հետ»: Հետո հայտնեց, որ իր վարույթում գտնվող գործերից հայտնի է դառել, որ Աբովյանում գործող «Սեռիի բանդա» անունը կրող հանցավոր խումբը, որի մասին անգամ լսած էլ չկայինք, իր կատարած 32 հանցագործություններից 18-ը կատարել է մեր ջոկատի անվան տակ, ինչն այդպես էլ խոստովանել է: Գասպարյան Վովան քննում էր նաև մեր դեմ ելած Արտաշատի հին հանցագործներից կազմված խմբի գործը, որոնց «հերոսությունները» չէին սահմանափակվում մեր դեմ կատարած դեպքերով և հետ էին գնում մինչև սովետական տարիներին կատարված աղմկահարույց, բայց կոծկված հանցագործություններ և ինչպես ժամանակը ցույց տվեց հետագայում՝ հասան նաև մինչև վերջին ժամանակներս: Գասպարյանն ասում էր, որ «էս անգամ ձուկը գլխից եմ բռնել, Սվետա ջան, բացելու եմ ամեն բան», բայց ինչպես տեսանք, ես էի ճիշտ, երբ նրան ասում էի՝ «դուք էլ ոչինչ չեք անի, ես չեմ հավատում»: Մեր դեմ ելած, բազմակի անգամներ դատապարտված մարդկանցից կազմված այդ խումբը, իր ձերբակալման ժամանակ գրավոր գրելու և խոստովանելու էր, որ իրենց զինել և մեր ջոկատի դեմ էր հանել այն ժամանակվա ՆԳ նախարարի տեղակալ Կառլեն Թորոսյանը` ասելով իրենց. «մեծ քանակությամբ զենք է անցել անկախականների ձեռքը, որը մեծ վտանգ է ներկայացնում կոմունիստներիս համար: Դրանց ոչնչացրեք մինչև վերջին մարդը, դուք պատասխանատվության չեք ենթարկվի»: Այս խոստովանանք-ցուցմունքը մինչ օրս էլ գոյություն ունի գործում, որտեղից զարմանքով տեղեկացանք, թե ո՞ւմ ձեռքի գործերն էին արտաշատյան դեպքերը: Այս տխրահռչակ Կառլեն Թորոսյանը դատարան ներկայացավ մեկ անգամ, որպես վկա, հետո հեռացվելով գործից, հեռուստատեսային մի հաղորդման ժամանակ շտապեց հերքել արտաշատյան դեպքերը իր կողմից կազմակերպված լինելու փաստը և փախավ հանրապետությունից, գնաց Մոսկվա՝ իր տերերի մոտ: Այդ ժամանակ հասկացանք, թե ինչո՞ւ էր այն տարիներին Մոսկվայից Հայաստան եկած հայտնի իրավաբան Գդլյանը, որը բացահայտել էր Ուզբեկստանի գործը, ասում մեզ, որ դուք ներքաշվել եք ահավոր կեղտոտ խաղի մեջ և այնքան վտանգավոր մարդկանց կողմից, որոնց կազմած մաֆիայի դեմ Ուզբեկստանինն ընդհամենը մի խուժան խումբ է: Փաստորեն, մեր հարցում համընկել էին ՀՀՇ-ի և նախկին կոմունիստական կլանի շահերը, որոնք միահամուռ ջանքերով պատրաստում էին մեր ոչնչացումը: Հետագայում մեր գործի քննչական խմբի ղեկավար հանդիսացող Սերգեյ Աբրահամյանը բացահայտ խոստովանում էր, որ ընդամենը Վազգենի ու Լևոնի պատվերն է կատարում: Քննիչ Աբրահամյանը ամբողջ գործի քննությամբ տեսավ, որ շատերս, մանավանդ ջոկատի հրամանատար Սամվել Մարգարյանը իրականում ոչ մի հանցանք չենք կատարել, ինչպես ստահոդ լուրեր էին պտտվում հանրապետությունում, բայց դա չխանգարեց խիղճը գրպանը դրած «օրենքի այդ պաշտպանին» մինչև վերջ կատարելու իր կամակատարի ամոթալի դերը՝ մեզ վրա բարդելով բանդիտիզմի մեղադրանքը, որի համաձայն, անկախ կատարած կամ չկատարած հանցանքներից, ամեն բանի համար պատասխանատու պետք է լինեին նաև ջոկատի պետը և ոչ մի հանցանք չկատարած մյուս մարտիկները: Մեզ խորտակելու համար հհշական «ջոջերը» խոստացել էին Սերգեյ Աբրահամյանին նոր պաշտոն: Ազատվելուցս հետո ես առիթ ունեցա նրան հանդիպելու արդեն Երևանի Շահումյանի շրջանի գլխավոր դատախազի իր առանձնասենյակում և ասելու. «պարոն Աբրահամյան, շնորհավորում եմ մեր ճակատագրերի գնով ձեռք բերված ձեր պաշտոնը»: Քարացած դատախազը կարողացավ միայն արտաբերել. «Սվետա ջան, նույն անաչառ աղջիկն ես մնացել»: Եվ այս ամենը չխանգարեց Սերգեյ Աբրահամյանին գրիչ վերցնելու և գրելու «Որ չկրկնվի մղձավանջը» իր «հանճարեղ» գործը: Կարդալով այն, որն այսօր էլ ունեմ ինձ մոտ, հարց առաջացավ՝ 1996-ին լույս տեսած իր այդ «քերթվածքով» կամակատար Աբրահամյանը ցանկացել էր իրավաբանի իր ծախու բնո՞ւյթը թաքցնել, և մեզ ամեն կերպ գունազարդ հանցագործներ դուրս բերելով, ամբողջ եղածը գրքույկում գլխիվայր ներկայացնելով մի կերպ արդարացնե՞լ իր կատարած բացահայտ հանցանքը, թե՞ ցանկացել էր մինչև վերջ դուր գալ բաց նամակիս պատճառով ոսկորներն իրարից խախտված Վազգենին ու Լևոնին: Անհայտ է, բայց երկու դեպքում էլ բնորոշվում է այդ ողորմելի կամակատարի էությունը, որն իրեն իրավունք էր վերապահում իր «հանճարեղ» այդ գործի մեջ վարկաբեկել նաև Հակոբջան Թադևոսյանի նման անմնացորդ հայրենասեր մարդուն, որի եղունգն անգամ չարժեր ինքը՝ Սերգեյ Աբրահամյան արարածը, որպես մարդ և որպես հայ: Մեր հանդեպ իրագործվող դատավարության և պատժաչափերի թելադրված լինելու փաստը, անձամբ Վազգենիկողմից, չէր ժխտում նաև դատավոր Զինավոր Ղուկասյանը, որը այժմ Սահմանադրական դատարանի դատավոր է: Մենք պարզորոշ զգում էինք, որ մարդը կանգնել է փակուղու առաջ և չունի ուրիշ անելիք, քան կատարելու Վազգենի կամքը: Մինչև դատի վերջին օրը չէին դադարում անգամ դատարան բանակցությունների գալ ՀՀՇ-ի ներկայացուցիչները` առաջարկելով մեր ազատության դիմաց հայտարարել ու մտնել ՀՀՇ: Մենք գիտեինք, հավատում էինք, որ կարճ ժամանակից գալու է ձեր խոսքերով ասած՝ այս ԱԶԳԱԿՈՐԾԱՆԻՉՆԵՐԻ վերջը, բայց չգիտեինք, որ այսքան ուշ և այսքան մակերեսորեն, որը տղաների վրա նստեց բանտային երկար տարիներ: Ջոկատի մեծ մասը տարիներով անցկացրեց բանտերում, կրտսեր եղբայրս՝ Վարդանը՝ 8, ավագ եղբայրս՝ ջոկատի հրամանատար Սամվելը` 12, ես՝ 2 տարի անընդմեջ ՊԱԿ-ի բանտում, որը լինելով խիստ ռեժիմային, ըստ օրենքի իրավունք չունեին չդատված որևիցե մեկին այդքան երկար այդտեղ պահելու: Հակոբջան Թադևոսյանը հոգեկան խանգարում ստացավ այս ամենից և մահացավ հոգեբուժարանում, ջոկատի հրամանատարի տեղակալ Վահրամ Արամյանը ևս հոգեկան խանգարում ստացավ ու երկար տարիներ համապատասխան բուժման ենթարկվեց, Սամվելը 12 տարի բանտերում անցկացնելուց հետո ազատվեց և 2003-ի օգոստոսին «ավտովթարից» մեկ շաբաթ անց Էրեբունու հիվանդանոցում մահացավ, որը չխանգարեց նրա մահվան վկայականում որպես մահվան պատճառ գրել՝ մահացավ ինքնաթունավորումից:

Այս բոլորը շատ չնչին մասն է մեզ հետ կատարված դեպքերի, որոնք կարծում եմ ուղղություն կտան հասկանալու մեր ողբերգության չափը և այն նորից՝ 18 տարի անց հասարակության սեփականությունը դարձնելու կամ չդարձնելու անհրաժեշտությունը:

Մեծագույն հարգանքներով՝

Սվետլանա Մարգարյան

(Անհասկանալի է ԱԻՄ-ի նախագահ Պարույր Հայրիկյանի վարքը այս երկար տարիների ընթացքում: ԼՈՒՅՍ ԱՇԽԱՐՀ…)

[Կեցցե՛ Հայաստան]

«... Եգիպտոսի մայրաքաղաք Կահիրեում օգոստոսի 3-ից մեկնարկեց Հոսնի Մուբարաքի և նրա երկու որդիների դատավարությունը...»

Այս լուրը լսելուց հետո մենք ակամա նորից սկսում ենք մտածել թե ինչո՞ւ Հայաստանի պետական պատկան մարմինները համանման դատավարություն չեն սկսում, սիոնիստ գործակալ, ավազակապետ ԼՏՊ-ի և նրա ավազակախումբ ընկերների նկատմամբ, որոնք կանխամտածված ծրագրավորեցին Հայաստանի քայքայումը և կատարեցին բազում քաղաքական սպանություններ։ Ինչո՞ւ Հայաստանի արդարադատությունը չի հարուցում քրեական գործ ԼՏՊ-ի նկատմամբ։ Գուցե՞ մոռացել են թե ինչ է կատարվել։
Խնդրում եմ ուշադիր դիտեք բարձր որակով պատրաստված և «Youtube»-ում տեղադրված հետևյալ տեսահոլովակը, որպեսզի մենք թարմացնենք մեր հիշողությունը և իմանանք «թե ո՞վ էր ԼՏՊ-ն, որտեղի՞ց էր նա գալիս, ու՞ր էր ուզում գնալ և ամենակարևորը ի՞նչ նոր դավադրություններ է նյութում նա այժմ Հայաստանի նկատմամբ»։

(Տեսահոլովակը չբացվելու դեպքում օգտվեք այս հակիրճից. Ո՞վ է Սիոնիստ Գործակալ Լեվոն Տեր-Պետրոսյանը )

Այս տեսահոլովակը դիտելուց հետո ամեն մի առողջ մնացած Հայ պետք է ունենա միայն մեկ զգացում - գիտակցված վրեժի զգացում, որովհետև վրեժի պահանջը անժամանցելի գաղափարագործություն է։


Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Սկզբնաղբյուր - http://www.hayary.org/index.php?option=com...iew&id=2134
------------------------------------

Եւս Մեկ Վերլուծություն Սիոնիզմի Մասին

Գրել է Administrator - 08 Օգոստոսի 2011թ.

Ի՞նչ է Սիոնիզմը

Սիոնը եբրայերենում նշանակում է՝ արեւառատ, ինչպես նաեւ լեռան անուն է՝ Երուսաղեմի հարավ-արեւմուտքում: Սիոն լեռը Դավթի ծննդավայրն է, որտեղ եւ հանգրվանել է նրա աճյունը. այն եղել է Սողոմոնի նստավայրը: Երբեմն այս բառը հրեաների մոտ կիրառվում է՝ սուրբ քաղաք, ընտրյալ քաղաք եւ Երկնային սուրբ քաղաք իմաստով, սակայն հրեական կրոնական տեքստերում այն մատնանշում է Դավթի ու Սողոմոնի երկիր վերադառնալու հրեա ազգի գերագույն նպատակն ու ցանկությունը եւ հրեական պետության վերականգնումը: Այլ խոսքով, Սիոնը հրեա ժողովրդի համար խորհրդանշում է՝ հալածանքից ձերբազատում, անկախ պետության կազմավորում եւ աշխարհին իշխել, ուստի հրեաներն իրենց համարում են Սիոնի զավակները:

Սիոնիզմ է կոչվում այն շարժումը, որը պահանջում է հրեաների գաղթն ու վերադարձը Պաղեստին եւ հրեական պետության կազմավորումը: Սիոնիզմը նման է շովինիզմին (ծայրահեղական նացիոնալիզմին), որն ստորացնելով այլ ազգերին ու ռասաներին եւ իրեն գերադասելու հարցում ծայրահեղությանը դիմելով, փորձում է քաղաքական ուժ ձեռք բերել:

Այս շարժումը ծնունդ է առել 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Եվրոպայում, սակայն սիոնիզմ եզրույթն առաջին անգամ կիրառվել է Թեոդոր Հերցելի կողմից, ապա դրա մասին խոսել է սիոնիստ պատմաբան Նահում Սակուլոն՝ «Սիոնիստի պատմությունը» գրքում:

Սիոնիզմը լոկ քաղաքական կողմեր ու իմաստներ (քաղաքական սիոնիզմ) չունի, այն ընդգրկում է նաեւ այլ կողմեր ու իմաստներ, ինչպիսին են՝ աշխատավորական, մշակութային, ժողովրդավարական, ռադիկալ եւ էքսպանսիոնիստական սիոնիզմ:

Սիոնիզմի ամենահայտնի դասակարգումը քաղաքական ու մշակութային (կրոնական) երկու բաժինների դասակարգումն է: Քաղաքական սիոնիզմը պահանջում է հրեաների վերադարձը Պաղեստին: Այն սկիզբ է առել 1894 թ. Հերցելի կողմից «Հրեական պետությունը» գրքի հեղինակությամբ: Սակայն մշակութային սիոնիզմը դեմ է 20-րդ դարում հրեաների դեպի Պաղեստին գաղթելուն, քանի որ սպասում է աշխարհի վերջի այն փրկիչ մարդուն, ով հրեաներին ու բոլոր կրոններին կվերադարձնի Աբրահամի ու Մովսեսի երկիր կամ ավետյաց երկիր:

Սիոնիզմը բաժանվում է նաեւ կրոնական ու ոչ կրոնական տարատեսակների: Կրոնական սիոնիզմն այն գաղափարն է, որը հավատում է ավետյաց երկիր վերադառնալուն: Այս վերադարձը տեղի է ունենալու այն ժամանակ, երբ Բարձրյալը կորոշի եւ Նրա որոշած ձեւով, դրա իրականացումը մարդու ձեռքի գործը չէ: Այս գաղափարի հետեւորդների մի խումբը հրեաներ (սիոնիզմ) են, մյուս խումբը՝ քրիստոնեականներ (քրիստոնեական սիոնիզմ): Ի տարբերություն դրա, ոչ կրոնական եւ ոչ հրեական սիոնիզմի շարքերում այն մարդիկ են, ովքեր ապավինելով պատմական, քաղաքական ու գիտական հիմնավորումներին, օրինաչափ են դարձնում Պաղեստինում հրեաների բնակեցումը: Սա նույն այն աշխարհիկ սիոնիզմն է, որը միայն իր քաղաքական հասկացություններն արտահայտում է կրոնի լեզվով: Ուստի սիոնիզմը միշտ չէ, որ հրեականություն է նշանակում: Այլ երբեմն կիրառվում է նաեւ հրեականությունը չհրեականացնելու նախաձեռնության իմաստով:


Սիոնիզմի համաշխարհային կազմակերպության պատմությունն ու գործունեությունը

Այն, ինչ գրքերում ներկայացվում է համաշխարհային սիոնիզմի ձեւավորման մասին հետեւյալն է. ոմն Թեոդոր Հերցելը հիմնադիրն է համաշխարհային սիոնիզմի եւ 1987 թ. Շվեյցարիայի Բալ քաղաքում կայացած առաջին համաժողովում կազմակերպել է համաշխարհային սիոնիզմը: Սակայն առավել հստակ բացատրությունն այն է, թե սրանից շուրջ 30-40 տարի առաջ եւ նախքան Հերցելը, ոմն Բենքսերը, ով ռուս հրեա էր, մի համայնք է ձեւավորում, որը կոչվում էր Սիոնի համակրողները. այն նկատի ուներ նույն այդ Երուսաղեմի ու Սուրբ քաղաքին հարող Սիոն լեռը: Հավանաբար նա նկատի ուներ այն, որ նախ հրեաներին միաձուլի ռուս հասարակությունում, ապա նրանց Ռուսաստանից տեղափոխի Պաղեստին:

Հերցելը Բենքսերից հետո, առանց մատնանշելու նրա գաղափարները, 1890 թ. մի գիրք է հեղինակում՝ «Հրեական պետությունը» վերնագրով եւ 1897 թ. Շվեյցարիայի Բալ քաղաքում կազմակերպում մի համաժողով, որտեղ տարբեր երկրներից, մեծ մասամբ՝ Գերմանիայից, Ռուսաստանից, Չեխիայից ու այլ երկրներից ժամանած հրեաների 340 ղեկավարներ բանավիճեցին եւ նրանց գլխավոր որոշումը հետեւյալն էր. մենք կձեւավորենք մի կազմակերպություն, որը կանվանենք «Համաշխարհային սիոնիզմ» եւ այն պետք է հրեաների համար իրականացնի 3 գործառույթ. առաջին փուլը ազգային ինքնորոշումն է եւ ազգի ձեւավորումը, հաջորդ փուլը՝ հայրենիք գտնելը, եւ երրորդ փուլում հիմնադրում է պետությունը:

1897 թվականից մինչեւ 1948 թ., երբ պաշտոնապես հռչակվեց Իսրայելի պետությունը եւ դրանից հետո եւս շարունակվեց այդ համաժողովը, շուրջ 30 համաժողով է կազմակերպվել: Առաջին հարցը, որը ներկայացվեց այդ համաժողովներում, սիոնիզմի համաշխարհային կազմակերպության ձեւավորման հարցն էր: Հաջորդ համաժողովներում եւս համաձայնություն ձեռք բերվեց հրեական ազգային հիմնադրամի ձեւավորման մասին եւ հայտարարվեց, որ այդ հիմնադրամում ճշտվեն դրամաֆինանսական խնդիրները, իսկ դա կլինի աջակցություն բոլոր հաջորդ գործողությունների համար:

Երրորդ ու չորրորդ համաժողովներում հրեա ազգության գրեթե մի տեսակետը թղթին հանձնվեց: Չորրորդ համաժողովում հիմնական տարաձայնությունը երկու տեսակետների միջեւ էր. ըստ առաջին տեսակետի, այդ հայրենիքը պետք է լինի Ուգանդան, ըստ մյուսի՝ Պաղեստինը: Այն ինչ ներկայացվել է պատմության մեջ, այն է, թե անգլիացիները հավակնում էին Ուգանդայի տարբերակին, իսկ ռուս, ամերիկացի ու լեհ հրեաներն առավելապես՝ Պաղեստինի տարբերակին: Այնուամենայնիվ որոշում կայացվեց, որ պատվիրակություններ ուղարկվեն, որոնք կուսումնասիրեն քննարկման առարկա երկրները, մասնավորապես՝ Պաղեստինը, Ուգանդան եւ այլուր, ինչպես՝ Հարավային Աֆրիկան, Արգենտինան եւ այլն, եւ այն առումով, թե ինչ քանակությամբ հրեաներ են ապրում այդ երկրներում եւ հրեաների բնակեցման համար այդ շրջաններն ինչպիսի դիրք ու պայմաններ ունեն:

Պատվիրակությունները մեկնում են եւ զեկույցներ պատրաստում հաջորդ համաժողովների համար: Վեցերորդ համաժողովում, որը կայացավ 20-րդ դարի սկզբին, որոշում են կայացնում, որ այդ հայրենիքը Պաղեստինն է լինելու: Մի խումբ գործուղվում է Պաղեստին, որպեսզի այնտեղ աշխատեն եւ անհրաժեշտ հող ու նախադրյալներ ստեղծեն հրեաների համար:

Կա նաեւ այլ գործառույթ հրեաների խնդրին հետեւելու հարցով՝ Պաղեստինից դուրս, համարյա 8-րդ եւ 9-րդ համաժողովներից սկսած, որը վերաբերվում է համաշխարհային սիոնիզմի կազմակերպությանը: Այս աշխատանքներում տվյալ հարցն է առկա. արդյո՞ք մենք անկախ ձեւաչափով հետեւենք մեր այս բոլոր կարգախոսներին ու գաղափարներին, թե՞ նախագծերն առաջ տանենք հզոր ուժերի օգնությամբ:

Այս տարաձայնությունն առկա էր մի երկու համաժողովում եւ վերջապես, հաշվի առնելով Բրիտանիայի հետ համագործակցող ազդեցիկ անհատների գործոնը, զարգացավ այն միտքը, որ հրեաները չեն կարող առանց Բրիտանիայի օգնության այդ գործն իրականացնել եւ, ի վերջո, 8-րդ համաժողովում հաստատվեց, որ Բրիտանիայի եւ այլ հզոր երկրների օգնությամբ հետամուտ լինեն այդ նպատակին:

Հաջորդ համաժողովներում ներկայացված այլ հարցերը հետեւյալն էին. երբ Իսրայելի պետությունը 1948 թվականին ձեւավորվում է, արդյո՞ք պետք է ավարտվի համաշխարհային սիոնիզմի կազմակերպության առաքելությունը, թե՞ այն պետք է շարունակվի: Ի վերջո, այնտեղ որոշում է ընդունվում, որ ԱՄՆ-ում տեղակայված համաշխարհային սիոնիզմի կազմակերպությունն ու հրեական միջազգային գործակալությունը մնալու է որպես Իսրայելի պետության աջակիցը եւ «մայրը» եւ շարունակելու է իր աշխատանքը, իսկ սիոնիստական վարչակազմն էլ Պաղեստինում է իր գործն անելու: Այս համաձայնությունը կայացավ 20-րդ դարի 40-ականներին: 50-ականներին հաստատվեց, որ համաշխարհային սիոնիզմի կազմակերպությունն ինչ-որ համաշխարհային առաքելություն, իսկ Իսրայելի պետությունն էլ տարածաշրջանային առաքելություն ունենա: Փաստորեն այսպիսի աշխատանքային բաժանում է իրականանում, որ սիոնիստական վարչակազմը, որպես գործող ուժ, դիվիզիա, տարածաշրջան է գործուղվում ինչ-որ շտաբից, որպեսզի տվյալ տարածաշրջանում հետամուտ լինեն իրենց գաղափարներին ու տեսակետներին, իսկ այդ գլխավոր շտաբը կամ նույն այդ հրեական միջազգային գործակալությունն էլ մնում է ԱՄՆ-ում:

Այսպիսով արձանագրվեց, որ հրեաները Իսրայելում տարածաշրջանային առաքելության հետ մեկտեղ, ստանձնում են նաեւ ԱՄՆ-ի շահերի պաշտպանության առաքելությունը, իսկ սիոնիզմի համաշխարհային կազմակերպությունն էլ ԱՄՆ-ում համաշխարհային դեր ունի, այսինքն՝ ողջ աշխարհում հետամուտ է լինում հրեաների շահերին:


Սիոնիստական վարչակազմի ձեւավորումը

Սակայն սիոնիստական վարչակազմի ձեւավորման որակն այսպիսին էր. սիոնիզմի համաշխարհային կազմակերպությունը 1897-ից 1948 թվականը, այսինքն՝ 50 տարվա ընթացքում, ապահովել է հրեական պետության հիմնադրման համար բոլոր անհրաժեշտ նախադրյալներն ու աշխատանքները. ահաբեկչական խմբավորումները, օրինակ՝ հագանան, շտերնը, պալման, էրգոնը, որոնք գրեթե Օսմանական պետության փլուզումից հետո (1917 թ.) եւ Պաղեստինում Բրիտանական խնամակալության օրոք էին ձեւավորվել եւ զբաղվում էին ահաբեկչական գործողություններով, հող պատրաստեցին Իսրայելի կազմավորման համար: 1948 թ., երբ ձեւավորվեց Իսրայելի պետությունը, նույն այդ չորս խմբերը ձեւավորեցին Իսրայելի վարչակազմի ռազմական համակարգը:

Իհարկե, մտածելու տեղիք է տալիս այն, որ Օսմանական պետության փլուզումից հետո եւ Անգլիայի խնամակալության ժամանակաշրջանում, հրեական տնտեսական ու արդյունաբերական ընկերությունները սկսեցին աշխատել: Դրանք հայտնի էին որպես Քիբուց (Kibbutz) ընկերություններ: Այստեղ ժամանած աշխարհասփյուռ հրեաները աշխատանքի էին անցնում այս ընկերություններում եւ բնակություն հաստատում այն ավաններում, որոնք շրջապատված էին եւ նրանք անվտանգության առումով պատսպարված էին ու զինված: 1920-ից 1948 թ. գյուղատնտեսական ու արդյունաբերական տասնյակ ավաններ էին ստեղծվել:

Ինչպես նաեւ նոր եբրայերեն ստեղծեցին իրենց համար, որը շուրջ 70 տոկոսով տարբերվում է Հին Կտակարանի ձեւակերպումից: Ուստի, եթե ինչ-որ այլազգի անհատ ցանկանա մեկնել Իսրայել, պետք է մի տարի մնա կարանտինում, մինչեւ յուրացնի նոր լեզուն եւ կարողանա մուտք գործել սիոնիստական հասարակություն:

Նաեւ իրենց գիտամշակութային ներկայության ամրապնդման համար նրանք համալսարաններ էին հիմնադրել Թել-Ավիվում ու Հայֆայում դեռեւս 1930-ականներից, իսկ սահմանադրությունը, կամ նույն ինքը՝ սիոնիզմի համաշխարհային կազմակերպության կանոնադրությունը եւս, որն ընդունվել էր 1897-ին, վերածվեց Իսրայելի պետության սահմանադրության: Սիոնիզմի համաշխարհային կազմակերպությունը, որի արտաքին քաղաքականության աշխատանքներն սկսվել էին դեռեւս 1920 թվականից, լծվեց ողջ աշխարհում Իսրայելի պետության քաղաքական ու ֆինանսական աջակցության աշխատանքին: Այնպես, որ ցանկացած երկրում բնակվող յուրաքանչյուր հրեա օգտագործի իր ազդեցությունը տվյալ երկրի կառավարության հետ կապված եւ տարածի հրեաների քաղաքականությունը: Իսրայելի ֆինանսական աղբյուրներն ու հիմնական բյուջեն եւս ապահովվում է ԱՄՆ-ում տեղակայված նույն այդ հիմնադրամից, իսկ Իսրայելի խոշոր ներդրումներն էլ տարածվել են արտասահմանյան երկրներում, ինչպիսիք են Ֆրանսիան, Գերմանիան, Անգլիան, ԱՄՆ-ն եւ այլ երկրներ:


Արեւմտյան կապիտալիզմն ու Սիոնիզմի ծնունդը

Սիոնիզմը համարվում է արեւմտյան կապիտալիզմի հեղաշրջման ու իմպերիալիզմի փուլին անցման ծնունդ: Այս շրջանում բոլոր հզոր ուժերը, գաղութատիրական շահերի ապահովման նպատակով, ակտիվորեն փորձեցին ամուր տեղ գտնել իրենց համար Միջին Արեւելքում: Այս նպատակն իրականացնելու համար, առաջին անգամ Նապոլեոն Բոնապարտը (Ֆրանսիայի կայսրը) փորձեց ապահովել հրեաների համագործակցությունն Օսմանական կասրության դեմ, որն, իհարկե, անհաջող ստացվեց: Ապա Բիսմարկը (Գերմանիայի նախկին վարչապետը), Բերնից (քաղաք Գերմանիայում) Բաղդադ կառուցվելիք երկաթգծի պահպանման նպատակով, փորձեց իր կողմը գրավել հրեաներին ու օգտագործել նրանց գործոնը, սակայն, ի վերջո, Անգլիան էր, որ հասավ իր վաղեմի երազանքին, այն է՝ սիոնիզմի գաղափարի ստեղծումն ու Արեւելյան Եվրոպայի, Ռուսաստանի ու Արեւմուտքի հրեաների խրախուսումը, որպեսզի գաղթեն Պաղեստին եւ ձեւավորեն մի հրեական պետություն, որը պահպանի այդ երկրի շահերը:

Բազում պատճառներ կան, որոնք հաստատում են գաղութատիրական հզոր ուժերի, մասնավորապես Անգլիայի, դերակատարությունը սիոնիզմի ձեւավորման հարցում: 1840 թ. «Լոնդոն Թայմզ» օրաթերթը խոստովանեց, որ Պաղեստինում հրեաների բնակեցման առաջարկին աջակցում են համաշխարհային հինգ հզոր ուժեր: Ապա Հերցելն այսպիսի բացահայտում արեց. «Վերադարձը՝ մեր պապերի երկիր... Դա այն ուժերի քաղաքական մեծագույն խնդիրներից է, որոնք Ասիայում ինչ-որ բան են փնտրում»: Սակայն, այնպես, ինչպես տեղի ունեցավ, Անգլիան առաջ անցավ բոլոր մյուս եվրոպական ուժերից եւ հորինելով սիոնիզմի գաղափարը, հող պատրաստեց Իսրայելի վարչակազմի ձեւավորման համար: Այլ խոսքով, սիոնիստների միջեւ երկար բանավեճերից հետո, վերջապես, անգլոֆիլ սիոնիստները՝ Վայզմենին համակրող թեւը, հաջողեցին հաստատել Պաղեստինի տարբերակը (Անգլիային հետաքրքրող վայրը)՝ որպես հրեաների վերջնական հանգրվան:

Հրեաները Միջին Արեւելքի զգայուն ու ռազմավարական նշանակության տարածաշրջանում Արեւմուտքի շահերի պաշտպանության նպատակով ինչ-որ պետության ձեւավորման միակ թեկնածուն էին, քանի որ, ըստ լորդ Ըրլ Շաֆտսբըրի 7-րդի, որը Բրիտանիայի քաղաքական գործիչներից էր, ինչպես նաեւ քրիստոնյա սիոնիստ, Պաղեստինում հրեաների բնակեցումը ոչ միայն Անգլիայի համար, այլեւ ողջ քաղաքակիրթ աշխարհի (Արեւմուտքի) համար շահավետ է լինելու: Հերցելը եւս գտնում էր, որ հրեաները կարող են լուծել Արեւմուտքի խնդիրը՝ Միջին Արեւելքում: Հայտնի սիոնիստ Մաքս Նորդոն գտնում էր, որ՝ «մենք եվրոպական մշակույթը... շարունակ կպահպանենք... Մեզ համար զավեշտալի է այն միտքը, որ պետք է ասիացի դառնանք»: Ավելի վաղ, մի քրիստոնյա քահանա առաջարկել էր, որպեսզի Հնդկաստանը մնա Անգլիայի գերիշխանության տակ, պետք է հրեաներին բնակեցնել Պաղեստինում: Այնուամենայնիվ, սիոնիստներն իրենց համարում են արեւմտյան քաղաքակրթության ջահակիրները: Քաղաքակրթություն, որը ձգտում է ժողովրդավարություն հաստատել Միջին Արեւելքում եւ նրա սրտում:

Արդյունքում Արեւմուտքի, մասնավորապես՝ Անգլիայի մշակութային, քաղաքական, տնտեսական ու ռազմական պահանջները պատճառ դարձան, որպեսզի սիոնիստական գաղափարական հոսանքն առաջանա եւ հրեաները բնակեցվեն Պաղեստինում: Հոսանք, որը չեզոքացնելով հրեականության կրոնական էությունը (քաղաքականացնելով այն), փորձեց իրականացնել ու պահպանել գաղութատիրական շահերը՝ Միջին Արեւելքում, այնինչ հավատացյալ հրեականությունը կարող էր վտանգավոր լինել Արեւմուտքի համար:


Գրական - քաղաքական Սոնիզմը

Նախքան քաղաքական սիոնիզմի ծնունդը, ի հայտ եկավ գրական սիոնիզմը, եւ հրեական կրոնի քաղաքականացման առաջին կայծերն արձակեց: Այլ կերպ ասած, սիոնիզմն սկզբում ի հայտ եկավ լեզվի, խոսքի, մտածողության բնագավառներում, ապա՝ քաղաքական ասպարեզում: Այս գործընթացում գրական սիոնիզմը գործադրեց եբրայերենը, փորձեց տարածել այն եւ եբրայերենով խոսող հրեաներին խրախուսեց ու պարգեւատրեց: Այս հարյուրավոր տարիների աշխատանքներից հետո, եբրայերենը, որն, ըստ Բեն Գուրյոնի, չկիրառվող լեզու էր եւ գոյատեւում էր սրտերում եւ պատկանում էր աղոթքի, բանաստեղծության ու հոգեւոր գրականության ոլորտներին, այնպիսի տեղ գրավեց, որ այլեւս լոկ անցյալի լեզու չէր, այլեւ ապագայի ու վերածննդի լեզու էր. լեզու, որը կարող էր հրեաներին, որպես միատարր ազգ, իր դրոշի ներքո ի մի բերել:

Գրականության, մտավոր ու արվեստի ասպարեզներում բազում պատմվածքներ, վեպեր ու պիեսներ ստեղծվեցին, որոնք իրենց դերը խաղացին սիոնիզմի ձեւավորվելու գործում եւ որոնց շարքում Բեն Հալե Վեյի (մահ.՝ 1140 թ.) հոգեւոր բանաստեղծություններն օգտագործվեցին սիոնիստական շահերի օգտին: «Թալմուդ» գիրքը (հեղ.՝ 1750 թ.) քարոզում էր վերադարձ ավետյաց երկիր: Բենիամին Դիզրաիլին (Benjamin Disraeli) «Դեյվիդ Ալրոյ» գրքում (հեղ.՝ 1833 թ.) նկարագրեց հրեական ծայրահեղական ցեղապաշտական մի մոդել: Զիգմունդ Ֆրեյդն (ծն.՝ 1856 թ.) ընդգծեց սիոնիստական դաստիարակության իրականացման անհրաժեշտությունը: Ջորջ Էլիոթը (Georg Eliot) «Դանիել Դերվենդա» վեպում (գրի է առնվել՝ 1876 թ.), որը սիոնիզմի կարեւորագույն գրական փաստաթուղթն է, օտար քաղաքակրթություններում հրեաների ձուլման անհնարինությունն է մատնանշում: Բացի այս աշխատանքներից, «Սիոնիզմի ու Իսրայելի հանրագիտարանի» հրատարակումն (հեղ.՝ 1880 թ.) իր հերթին հող պատրաստեց Բելֆորյան հայտարարության հրապարակման համար, որը եւս համարվում է Իսրայելի կազմավորման հիմնական նախադրյալներից մեկը:

Որոշ առասպելներ եւս մասնակից են եղել սիոնիզմի ստեղծման գործում: Առասպելներից ամենանշանավորը, դա «Թափառող հրեայի» կամ թափառաշրջիկ հրեայի առասպելն է: Այս առասպելն օգտագործվեց հրեաների լիովին տառապալից, թափառական ու անապաստան կյանքը նկարագրելու նպատակով եւ հետզհետե մտավոր հող պատրաստեց 19-րդ դարի վերջերին սիոնիստ հրեաների ազատագրման ուղղությամբ աշխատանքների անհրաժեշտության կապակցությամբ:

Սիոնիստական գրականությունն զբաղվեց ոչ միայն հրեաների կամ դժգոհ հրեաների կերպարի նկարագրմամբ, այլեւ փորձեց ներկայացնել հրեաներին բարի ու մարդկային կերպարով, որպեսզի նրանք վերագտնեն առավել մեծ թվով հասարակական միավորներ վաստակելու ուղին եւ այն կիրառեն սիոնիզմն ասպարեզ բերելու համար: Ընդհանուր առմամբ, սիոնիստական գրականությունը փորձել է, որպեսզի տարածելով աշխարհի հրեաների միասնության գաղափարը եւ պայքարելով հակասիոնիստական քարոզչության դեմ, նկարագրի հրեականության տառապանքն ու հալածյալ լինելու հանգամանքը եւ, իր կարծիքով, ցուցադրի հրեաների դեմ ուղղված արաբների վայրագություններն ու քարոզի հրեաների ռասայական գերադասելիության (առաջնայնության) գաղափարը:


Աշխարհը՝ հրեաների քաղաքականության ձեռքի խաղալիքը

Սիոնիզմը, որպես գաղափարախոսություն, առաջնորդում է հրեաների միջազգային հսկա ցանցի քաղաքական ու ահաբեկչական աշխատանքները եւ այս գաղափարախոսությունն այն պահին ներկայացավ համաշխարհային բեմահարթակում, երբ արեւմտյան կապիտալիզմն իմպերիալիզմի փուլ անցնելու համար իր ճանապարհն էր հարթում: Սիոնիզմը, դեռեւս իր ձեւավորման ժամանակաշրջանից սկսած, լիովին համերաշխ է եղել իմպերիալիստական ուժերի շրջանակների հետ: Իհարկե, Իսրայելի կայացման ու սիոնիզմի գերիշխանության հարցում ամերիկացիներն ակամայից, մյուս երկրների համեմատ, ավելի ազդեցիկ են եղել: 1917 թ. ամերիկացի սիոնիստներն օգտագործելով Վաշինգտոնի կառավարության հետ իրենց կապերը, բավականին ազդեցիկ դեր խաղացին Բելֆորյան հայտարարության ընդունման հարցում եւ 1922 թ. ԱՄՆ կոնգրեսն ընդունեց «Լաջ-Ֆիշ» բանաձեւը (որն ապացույց էր վերոնշյալ բանաձեւի համար), եւ սկսելով քաղաքական առաջին նախաձեռնությունները Պաղեստինում, ամերիկացի սիոնիստները միջազգային սիոնիզմն առաջնորդելու հավակնորդը դարձան: 1930-ականներին սիոնիստները լայնորեն օգտագործելով Եվրոպայում ֆաշիզմի սպառնալիքը, ընդլայնեցին իրենց քարոզչությունը եւ հետաքրքիրն այն է, որ նացիստների դեմ քարոզչության նպատակով որդեգրեցին նույն այդ նացիզմի մեթոդը: 1948 թ. ԱՄՆ-ի քաղաքական ղեկավարներն այն արդյունքին հանգեցին, որ սիոնիստների ռազմավարության առանցքն այն է, որ զբաղեցնեն ԱՄՆ-ին այն գործողությունների շարանում, որոնք շարունակ առավել ընդարձակվում ու խորանում են, որպեսզի իրականացնեն իրենց բոլոր նպատակները: Այս փաստը սիոնիստների նպատակները ներկայացնում է հետեւյալ կերպ.

1. Պաղեստինի մի հատվածում հրեաների պետականության հաստատումը,
2. Դեպի Իսրայել հրեաների անսահմանափակ գաղթի հարցով հզոր ուժերի համաձայնության ապահովումը,
3. Ողջ Պաղեստինի տարածքում հրեաների պետականության ընդլայնումը,
4. Հորդանանում, ինչպես նաեւ Լիբանանի ու Սիրիայի որոշակի հատվածներում հրեաների պետականության ընդլայնումը,
5. Հրեաների ռազմական ու տնտեսական իշխանության հաստատումը՝ ողջ Միջին Արեւելքի տարածում:

Այս փաստաթղթում նաեւ նշվել է, թե սույն ծրագրի բոլոր փուլերը հրեա նախանձախնդիր ու մոլեռանդ առաջնորդների համար հավասարապես սուրբ է: Հրեական գործակալության առաջնորդները, որոնք ներկա պահին հրեական կարեւորագույն խումբն են կազմում, մասնավոր կարգով ԱՄՆ պաշտոնյաների մոտ նման ծրագրի առկայության մասին խոստովանել են: Սակայն Պաղեստինի բռնագրավման գաղափարական ու հոգեբանական արմատների մասին պետք է նշել, որ այն ինչ ամենից շատ է անհանգստացնում սիոնիզմի մոլեռանդ առաջնորդներին, դա այլ ազգերի ու ցեղախմբերի մեջ հրեաների ձուլման եւ նրանց հրեական ինքնության վերացման հարցն է: Այս տեսանկյունից, սիոնիստներն առաջին հերթին կարեւորում են Հիտլերյան ցեղապաշտության ու նույնիսկ ռասայական գերադասելիության հարցը եւ հետեւում են նացիստների ռասայական գաղափարին, ըստ որի, հավատում են «արյան մաքրությանը»: Իսկ այդ խնդիրը կլուծվի միմիայն ողջ աշխարհից հրեաների հավաքագրելով ու նրանց սեփական հայրենիք տեղափոխելով: Այս նպատակն իրականացնելու ճանապարհին, սիոնիստ մտավորականները աշխարհի տարբեր երկրների ու երկրամասերի թեկնածությունն առաջադրեցին, սակայն, ի վերջո, բազում պատճառներով Պաղեստինը համարեցին ամենահարմար վայրը, քանի որ՝

1. Պաղեստինում Երուսաղեմի առկայությունը կարող էր շատ լավ կրոնական հիմք հանդիսանալ հրեականության համար եւ միջազգային կարծիքի տեսանկյունից մասամբ հիմնավորել Պաղեստինի յուրացումը հրեաների կողմից՝ որպես հրեաների ավետյաց երկիր:

2. Պաղեստինը ռազմավարական առումով արտակարգ մեծ նշանակություն ունի, այնպես որ այդ երկրի աշխարհագրական քարտեզին ուղղված մի հպանցիկ հայացքով իսկ հաստատվում է վերոնշյալ ակնարկը:

3. Պաղեստինի կենտրոնական իշխանության անկայունությունը եւս շատ հարմար հանգամանք է ստեղծում Իսրայելի մինչեւ ատամները զինված բանակի համար, որպեսզի հեշտությամբ ասպատակեն այնտեղ:

Վայրի ընտրությունից հետո, հերթը հասավ այնպիսի քաղաքականության իրականացմանը, որոնց գործադրմամբ տարբեր երկրների հրեաներն իրենց բնակության վայրում անապահովություն զգան եւ որոշում էին կայացնում գաղթել Իսրայել: Տարբեր էին նաեւ Իսրայել գաղթելու խրախուսման եղանակները. սկսած Երուսաղեմում ավետյաց երկրի քարոզից մինչեւ առավել բարձր մակարդակի կենցաղի ու տնտեսական բարեկեցության խոստումներն ու, ի վերջո, ռումբերի տեղադրում որոշակի երկրներում բնակվող հրեաների բնակավայրերում, որոնք չէին համաձայնվում գաղթել: Օրինակ 1950 թ. Բաղդադում սկսվեցին Իսրայելի ահաբեկչական գործողությունները, քանի որ իրաքցի հրեաները հրաժարվեցին գրանցվել գրավյալ Պաղեստին գաղթելու ցուցակներում: Իսրայելի գաղտնի ծառայությունները նրանց բնակավայրերում ռումբեր տեղադրելով, իրաքցի հրեաներին համոզեցին, որ վտանգված է նրանց կյանքը: Սակայն սիոնիզմի նպատակն իրականում հրեաների փրկությունը չէ, այլ նրա գլխավոր նպատակը Պաղեստինում քաղաքական հզոր շարժման ստեղծումն է: Պաղեստինում Իսրայելի վերջին հանցագործությունները եւս սիոնիզմի պետականության շղթայի միացված օղակներից մեկն է, որը երկարելով սեղմելու է Սիրիայի, ինչպես նաեւ Հորդանանի պես երկրների կոկորդը:


Սիոնիզմի տնտեսական իշխանությունը՝ ԱՄՆ-ի ու աշխարհի նկատմամբ

Թեպետ հրեաները ԱՄՆ-ի ներկա բնակչության լոկ 1,5 տոկոսն են կազմում, սակայն տնօրինում են ամերիկյան խոշոր ընկերությունների ողջ կապիտալի շուրջ 49 տոկոսը: Նրանք ԱՄՆ-ում ցանկացած այլ խմբի համեմատ ավելի մեծ թվով կազմավորումներով են օժտված, այնպես որ ԱՄՆ նախագահության թեկնածուների ֆինանսական աջակցության հարցում լայն ներգործություն ու ազդեցություն ունեն: Իհարկե, թեկնածուներին օգնելու կարեւորագույն կողմը ոչ թե ֆինանսականն է, այլեւ նրանց գործնական համագործակցությունը. Հրեաները ղեկավարում են ընտրապայքարը, գրում են ճառերը, պատրաստում հեռուստատեսային քարոզչական ծրագրերը եւ որոշում կայացնում թեկնածուների ընտրարշավի քաղաքականության վերաբերյալ: Արդյունքում տեսնում ենք, որ նախագահական երկու թեկնածու (Նիքսոնը եւ Քենեդին) այնպիսի ճշգրտությամբ ուշադրություն դարձրին սիոնիստների պահանջներին, եւ այնպիսի խոստումներ էին տալիս նրանց, որ երբեմն նման զգացողություն էր առաջանում, որ սրանք ավելի շատ ձգտում են դառնալ Իսրայելի նախագահը, քան՝ ԱՄՆ-ի:


Սիոնիզմը՝ աշխարհում մշակութային ներխուժման առաջնորդը

Այսօր աշխարհում մշակութային ներխուժման հոսանքը տնօրինում է միջազգային սիոնիզմը: Մամուլի ոլորտում Արեւմուտքի ԶԼՄ-ների 70 տոկոսը տնօրինում են սիոնիստ բանկիրները, եւ այն 7 հոգին, ովքեր ԱՄՆ-ի լրատվական-եթերի երեք հսկա ինստիտուտներն են տնօրինում (a.b.c, c.b.s, n.b.c) եւ ԱՄՆ-ի ու ողջ աշխարհի առօրյա լրատվությունն են մատուցում ժողովրդին, բոլորը սիոնիստներ են: Աշխարհի լրատվամիջոցների մենաշնորհների սեփականատերերից 33-ը աշխարհի ամենանշանավոր սիոնիստներից են: ԱՄՆ-ում մի սիոնիստ միլիարդատեր է ապրում՝ Ռոբերտ Մերդուխ անունով, ով միայն ինքն օրական 3 միլիոն օրինակ օրաթերթ, շաբաթական 4 միլիոն ամսագիր ու շաբաթաթերթ է հրատարակում: (Գիտահետազոտական ոլորտում եւս աշխարհի մեծագույն կրոնագետների (իսլամի ու քրիստոնեության) 90 տոկոսը հրեա գիտնականներն են: Նրանք ոչ միայն բավականին մեծ աշխատանք են կատարել կրոնագիտության (իսլամի եւ քրիստոնեության) հարցով, այլեւ արվեստի, գրականության, հոգեբանության, սոցիոլոգիայի, ատոմային արդյունաբերության քաղաքականության, գենետիկայի եւ գիտության այլ կարեւոր ու կենսական նշանակության բնագավառներում եւս ունեն լայնամասշտաբ հետազոտություններ): Իսկ այդ հետազոտությունների ընթացքից՝ աշխարհը ղեկավարելու ու տնօրինելու երազանքն են փայփայում իրենց գլխում: Վերոնշյալ արվեստներից յոթերորդ արվեստն իր համապարփակ լինելու պատճառով, զարմանալիորեն սիոնիստների ուշադրությանն է արժանացել, որպեսզի այսպիսով կարողանան իրենց դաժան նպատակները սրսկել երրորդ աշխարհի ու զարգացած ազգերի ուղեղն ու հոգին ու զգացմունքները: Այս հավակնության պատճառն այն է, որ կինոարտադրման հայտնի ընկերությունները տնօրինում են հրեաները եւ Հոլիվուդի արտադրանքի հիմնական մասը նրանց հայեցողությամբ է իրականանում. իսկ այդ արտադրանքն աշխարհի ժողովուրդների տոկոս պահանջարկն է բավարարում: Քանի որ կրոնը բոլոր մարդկանց համար յուրահատուկ գրավչություն ունի, հրեական այդ հսկա ընկերություններն օգտվելով այդ զենքից, կինոներ են նկարահանում, ինչպիսիք են՝ «Տասը պատվիրանները», «Հիսուս Քրիստոսը»: Մյուս կողմից, ներկայացնելով կինոներ գերմանացիների կողմից հրեաների ողջակիզման վառարանների մասին, փորձում են աշխարհի մարդկանց աչքին իրենց ներկայացնեն՝ որպես հալածյալ ժողովուրդ, եւ արդարացնեն Պաղեստինի տարածք կատարած իրենց ոտնձգությունը: Լավագույն կինոյի ընտրության համաշխարհային մրցույթներում Օսկարի մրցանակի ոսկե արձանիկը հիշեցնում է Իսրայելի ժողովրդի ոսկյա արձանները:

------------------------------------
Հ.Գ. - Միայն Հայաստանի Վերելքը կլուծի բոլոր վերոնշյալ խնդիրները։

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Սկզբնաղբյուր - http://www.louysworld.com/2011/09/29/
29 Սեպտեմբերի 2011թ.

Եբրայեցու Փեսա ԼՏՊ-ի Օրերը Հաշված են

Այսօր, երբ Ազատության հրապարակի հարթակից Լևոն Տեր-Պետրոսյանը պահանջում է ազատ թափանցիկ ընտրությունների անցկացում, ինձ մոտ հարց է առաջանում. ն՞ա է խոսում ազատ ընտություններից:Ես պատահական չանդրադարձա այս թեմային: Այսօր հատուկ օր է:15 տարի առաջ`1996թ-ի սեպտեմբերի 26-ին, Երևան տանկեր մտցվեցին: Տանկերը Երևան մուտք գործեցին հայկական բանակի գլխավոր հրամանատարի`Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հրամանով: Հենց տանկերը դարձան այն միակ միջոցը, որի շնորհիվ Լևոն Տեր- Պետրոսյանը պահպանեց նախագահական աթոռը: Այդ տանկերի մասին այսօր Լևոն Տեր-Պետրոսյանին մնում է միայն երազել: Հենց նման հնարավորություն չունենալու պատճառով է նա այսօր “երկխոսություն” խաղում, ժողովրդավար ձևանում: Ես ավելի քան համոզված եմ, որ եթե նա կրկին տանկեր մտցնելու հնարավորություն ունենար, ապա առանց հապաղելու կդիմեր այդ քայլին:1996թ-ի նախագահական ընտրությունները խայտառակ հետք թողեցին հայ ժողովրդի պատմության մեջ, այնքան խայատառակ ինչքան և հենց ինքը` Տեր-Պետրոսյանը: Ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ այդ ընտրություններին անխոս հաղթանակ էր տարել Վազգեն Մանուկանը: Այլ կերպ չէր էլ կարող լինել, քանի որ 1996թ.-ին Հայաստանի ժողովուրդը գիտակցեց, որ մեծ հիմարություն է արել, եթե չասենք մեծ հանցագործություն` նախագահի պաշտոնը հանձնելով մարդու, ով ֆունդամենտալ կերպով ոչնչացրեց պետականության հիմքերը: Լինելով պետության գլխին`Տեր-Պետրոսյանը ոչնչացրեց ամեն ինչ, ինչ-որ հնարավոր էր ոչնչացնել:

Փակվեցին գործարաններ, ֆաբրիկաներ, նույնիսկ Մեծամորի ատոմակայանը փակվեց: Մարդիկ ամիսներով չէին ստանում թոշակներ ու աշխատավարձեր: Եվ ոչ միայն աշխատավարձ, մարդիկ էլեկտրականություն չունեին, նույնիսկ մի կտոր հաց չունեին: Իսկ այն մանուշագույն անհասկանալի սուբստանցիան, որ հաց էին կոչում, այդպսիսին չէր իրականում:

Այդ մարդը անում էր ամեն ինչ, որպեսզի թուլացնի մեր պետությունը: Եվ այդ ամեն ինչի գագաթնակետը եղան 1996թ-ի նախագահական ընտրությունները: Հազարավոր դժգոհ քաղաքացիներ մայրաքաղաքի փողոց դուրս եկան, ու նրանց պահանջը մեկն էր`հրապարակել ընտրությունների իրական արդյունքները:

Իրական արդյունքները, ոչ թե այն արդյունքները, որ հրամայվել էր հրապարակել: Եվ հենց ժողովրդի այդ օրինական պահանջին ի պատասխան Երևանի փողոցներ մտվեցին տանկեր, հատուկ տեխնիկա: Արդյունքում եղան հարյուրավոր ձերբակալվածներ, տասնյակ վիրավորներ, երկու զոհ(զոհերի մասին վկայում է Հայաստանի ընտրություններին վերաբերող Պետդեպարտամենտի զեկույցը:)

Սիրադեղյանի հայտնի խոսքերն այն մասին, որ նախագահին չհնազանդվելու համար կարելի է և նույնիսկ պետք է սպանել 50-100 մարդու : Եվ այսքանից հետո Տեր_Պետրոսյանը համարձակվում է խոսել ազատ ընտրություններից: Ազատ ընտրությունները իհարկե լավ է, բայց Լևոնը չէ, որ այդ մասին պիտի խոսի: Այդ մարդը մինչև եղունգների ծայրը կեղտի մեջ է: Ավելի ծիծաղելի է Ջհանգիրյանի շուրթերից լսել ազատ ընտրությունների պահանջը:

Չէ՞ որ նա հայկական կեղծարարության համակարգի հիմնադիր-հայրն է: Անմիջականորեն նա է կանգնած այն ամենի հետևում, ինչ կատարավում էր ընտրական տեղամասերում: Իսկ այսօր նա գոռում է ժողովրդավարության և այլ բարձր արժեքների մասին: Որպեսզի այսածներս չլինե մերկապարանոց հայտարարություններ,խորհուրդ կտամ Ձեզ նայել Հայաստանի Ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանի վերջերս տված հարցազրույցը: Հայրապետյանը շատ շոշափելի կերպով նկարագրեց Լևոն Տեր-Պետրոսյանի շրջանում գործող ընտրությունների մեխանիզմը:

Թեկուզ և Լևոն Տեր-Պետրոսյանին հաջողվեց զոմբիացնել բնակչությանը, բայց այսօր կան մարդիկ, ովքեր հիշում են այն բոլոր վայրենությունները, որոնք նա արել է նախագահի աթոռը զբաղեցնելու ժամանակ և այդ մարդիկ մեծամասնություն են կազմում:

Կան մարդիկ, ովքեր գիտեն, որ նա հանդիսանում ոչ այլ ինչ, քան Հինգերորդ շարասյուն, որի նպատակը հայկական պետության քանդումն է: Թող Լևոնն ու իր վկաները հիշեն, որ ոչինչ չի մոռացվում, ոչ ոք չի մոռացվում:

Ես որպես նոր ուժի կողմնակից`գտնում եմ, որ իշխանության գալու հետո այդ ուժի առաջին քայլերից մեկը պիտի լինի Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ռեժիմին քաղաքական գնահատական տալը (և պատժելը - Հոպար):

Սևակ Դանիելյան

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Սկզբնաղբյուր - http://www.louysworl.../archives/14708
12 Հոկտեմբերի 2011թ.

Բաց Նամակ ԼՏՊ-ին

Օրեր առաջ հայ ժողովրդի պանծալի զավակ, սպարապետ Գարեգին Նժդեհի հասցեին Ձեր կողմից արված անվայել պիտակներով հայտարարության կապակցությամբ մեր պատասխանն ենք հղում Ձեզ` «Կարմիր» Հակոբի որդուն: Նախ` ձեր ծագումը կասկածելի է և դեռ պետք է ճշտվի: Ձեր մայրը ազգությամբ ասորի է, ու թեև մենք ոչինչ չունենք մեր դարավոր հարևան ազգի դեմ, սակայն, կարծում եմ, որ Ձեր անձը դեռ պետք է ուսումնասիրվի մեր հատուկ ծառայությունների և ուժային կառույցների կողմից` պարզելու համար, թե ով եք իրականում Դուք, ինչ միջացներով եկաք իշխանության և դարձաք ՀՀ առաջին նախագահ, Ձեր տիկինն էլ` ազգությամբ հրեա Լյուդմիլա Տեր-Պետրոսյանը` հանրապետության առաջին տիկին:
Մենք, մտահոգված լինելով մեր պետության ճակատագրով, ուզում ենք բացել մեր ազգի որոշ մոլորյալների աչքերը: Ձեր մասին երկու հատորյակ է գրել «Գոլոս Արմենիի» թերթի մեկնաբանը` 1995-2005թ. Ձեր գործունեության վերաբերյալ, որի նյութերը 2005-2008-ի ընթացքում տպագրվել են նույն թերթում: Այնտեղ բացահայտ ներկայացվում է Ձեր` ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կերպարը և գործողությունները` ուղղված մեր ազգի, մեր պետության դեմ: Դուք հասցրեցիք նրան, որ սպարապետ Վազգեն Սարգսյանը խստորեն պահանջեց Ձեր հրաժարականը և Դուք տեղի տվեցիք` շտապ հրաժարական ներկայացնելով: Այն ժամանակվա Ձեր թիմում էին ազգային տականքներ Տեր-Հուսիկ Լազարյանը, երկերասանի Խաչիկ Իստամբուլյանը և մի շարք տականքներ: Իհարկե, նրանց կողքին կային նաև ազգի նվիրյալներ` Վիտյա Այվազյանը, Վազգեն Սարգսյանը, բավականաչափ մտավորականներ, գիտնականներ և շարքային քաղաքացիներ:
Հայաստանը անջատվելով ԽՍՀՄ-ից` անկախ հռչակվեց և սկսվեց պատերազմը: Մեր արծիվները այդ դժվարին պատերազմում հաղթեցին միայն նժդեհյան ոգով սնվելով և գաղափարով առաջնորդվելով, ապա սկսեցին ներկայացնել երկիրը շենացնելու ծրագիր: Իսկ Դուք, ղեկավարվելով դրսի ուժերի կողմից և ստանալով բազմակողմանի օժանդակություն, սկսեցիք ի կատար ածել ազգի ընտրյալների ֆիզիկական ոչնչացման ծրագիրը` Ձեր գեներում ունենալով Ձեր կասկածելի հոր մականունը` «Կարմիր Հակոբ»: Նշեմ, որ Ձեր հայրը ժամանակին բոլշևիկյան իշխանություններին 254 ազգայնականների տվյալներ է հանձնել, որոնք արդյունքում գնդակահարվել են: Ազգի նվիրյալների անհատական ոչնչացման` Ձեր ծրագիրը իրականացնելուց հետո Դուք շարունակեցիք ցուցաբերել և գործադրել Ձեր կողմից Ձեր մեջ սերմանված ատելությունը դեպի ազգայնականները` ավանդական հայկական ամենահին կուսակցության առաջնորդներին կեղծ մեղադրանքներ ներկայացնելով և, ի լուր աշխարհի, հեռուստատեսությամբ լուրջ հայտարարություններով հանդես գալով: Այն ժամանակվա ուժային կառույցների ղեկավարները աջակցում էին Ձեզ, որովհետև ստեղծվել էր մի թիմ, որը գործում էր հայ ազգի դեմ:
Ձեր անուն-ազգանվան մասին մենք բազմիցս լսել ենք սրճարաններում, երթուղային տաքսիներում` ժողովրդի խոսակցություններից: Իսկ, մեր կարծիքով, եթե ժողովուրդը մի բանի մասին այդքան խոսել է, ուրեմն հիմնավոր պատճառ կա: Ըստ այդ տեղեկությունների` Ձեր իսկական անունը Լենդրոշ է, ազգանունը` Խալիլյան: Այդ անունը Ձեզ դրվել է Ձեր հոր ցանկությամբ` լենինյան դրոշ բառի փոխարեն: Ինչ վերաբերում է Խալիլյան ազգանվանը, թող արխիվներում պարզեն, թե երբ և ինչպես Խալիլյանը դարձավ Տեր-Պետրոսյան:
Դեռ նախորդ դարի 70-ականներին Դուք Գալինա Ստարովոյտովայի միջոցով ծանոթացել եք Ձեր կնոջ` ազգությամբ հրեա Լյուդմիլայի հետ: Լևոն Ղազարյանի` «Գոլոս Արմենիի» թերթում հրապարակած հոդվածներում բազմաթիվ փաստեր կան այն մասին, թե ով եք Դուք: Ձեր` LM ծխելու համար ժողովրդի մի հատված ասում էր, թե ինչ է նշանակում LM-ը` մուշտուկով դրած Ձեր բերանում:
Մեր իսկ հայրենիքում Դուք դրսի ուժերի հովանավորությամբ թշնամական բանակի, Ձեր գործիչների և Ձեր կնոջ հետ կապված հայտնի պետության կողմից հրահանգավորված ծրագիր եք իրագործում:
«Լևոն, հեռացիր» կարգախոսը պետք է դրվի այսօրվա առօրյայում, և նրան հավատացող մոլորյալները, կարծում եմ, պետք է միանան մեզ և ստիպեն Ձեզ` Ձեր ընտանիքով հանդերձ թողնել մեր հայրենիքը և հեռանալ` թեկուզ Թելավիվ կամ Թուրքիա` Ձեր քիրվորների մոտ: Պահանջում ենք. «Լևոն, ձեռքերդ հեռու Հայաստանից, գնա` ուր ուզում ես, շտապ հեռացիր»:
Լևոն, հեռացի՛ր
Լևոն, հեռացի՛ր
Լևոն, հեռացի՛ր

Արորդի Վանյա Հակոբյան

[Կեցցե՛ Հայաստան]

02 Փետրվարի 2012թ.
Գլենդել, Լոս Անջելոս
------------------------------------

Ու՞մ Կարելի Է Համարել Հայաստանի Առաջին Նախագահ
Սկզբնաղբյուր - http://www.hossank.c...read.php?p=1507

Չընդունելով ներքին թշնամու գոյությունը Հայաստանում,
Մենք անուղղակիորեն պաշտպանում և հովանավորում ենք նրան

Դարերից ի վեր Հայաստանում ներդրված Եբրայածիները և այժմ էլ Սիոնիստական գործակալները և նրանց լսափող հանդիսացող մամուլը, ռադիոալիքները, հեռուստաալիքները և վերջապես Հայ Սիոնիստական Կոնգրեսը (ՀԱԿ) – որոնք զօր ու գիշեր թմբկահարում և մեր ուղեղի մեջ են խցկում «Հայաստանի առաջին նախագահ» կամ «Հայաստանի Հանրապետության հիմնադիր նախագահ» հասկացողությունները և պարտադիր կերպով այն կապում են Եբրայեցու փեսա Լևոնի հետ։

Բայց արի ու տես որ «Հայաստանի առաջին նախագահ» և «Եբրայեցու փեսա Լևոն» բառակապակցությունները իրար հետ ոչ մի առնչություն չունեն։ Կամ ավելի ճիշտ իրար հետ այնպիսի առնչություն ունեն՝ ինչպես ծիրանի ծառը փայտահատի հետ, որի միակ նպատակն է բնից կտրել մեր կենաց ծառը։

Եկեք խորհենք միասին, թե իսկապես ու՞մ կարելի համարել մեր Հայ ազգի պատմության վերջին քսան տարվա ժամանակահատվածի (այսպես կոչված Երրորդ Հանրապետության) առաջին նախագահ։ Այս հարցի պատասխանը գտնելու համար մենք անհրաժեշտ է վերհիշենք թե ինչպես Արցախյան ազատագրական շարժման ընթացքում, Սովետա-Սիոնիստական պետության անվտանգության կոմիտեն, Արցախի Երևանի կոմիտեի մեջ ներդրեց, իրենց գործակալ, Եբրայեցու փեսա Լևոնին։ Անհրաժեշտ է վերհիշել նաև, թե ինչպես Սովետա-Սիոնիստական պետությունը, Գորբաչովի ղեկավարությամբ, արհեստական երկրաշարժով պատժեց մեզ՝ ազգային ազատագրական շարժման համար, որի ուղղվածությունը չէր համապատասխանում միջազգային Սիոնիզմի ծրագրերին։ Այնուհետև, չմոռանանք նաև, որ հենց այդ ժամանակ, երբ մենք նորագույն ցեղասպանության մեջ էինք (արհեստական երկրաշարժ), Արցախի Երևանի կոմիտեի որոշ անդամներ «ձերբակալվեցին» և վեց ամսով տեղափոխվեցին Մոսկվա վերապատրասման։ Ահա այդտեղ էլ, ըստ այդ անհատների ստրկամտության և ծախվածության աստիճանի, բաշխվեցին նրանց դերակատարությունները ապագա Հայաստանի իշխանության վերնախավի մեջ։

Եբրայեցու փեսա Լևոնին վստահվեց լինել Հայաստանի առաջին Սիոնիստական վերակացուն (սատրապը, ոստիկանը, կուսակալը և այլն) և ոչ թե նախագահ։ Ահա այսպես մենք պետք է վերաարժևորենք Եբրայեցու փեսա Լևոնի դերը։ Նա ոչ թե նոր ժամանակների անկախ Հայաստանի առաջին նախագահն էր կամ հիմնադիր նախագահն էր, այլ պարզապես նա առաջին վերակացուն էր, նշանակված միջազգային Սիոնիզմի կողմից։
Բայց շնորհիվ Հայ ազգային պետական այրեր՝ Վազգեն Սարգսյանի, Կարեն Դեմիրճյանի և մյուսների, մենք կարողացանք կազմակերպել անարյուն թավշյա հեղաշրջում և մեր ձեռքը վերցնել մեր ազգային պետության ղեկավարումը, որը մեզնից խլվել էր միջազգային Սիոնիզմի կողմից։

Այս փայլուն կազմակերպված պետական հեղաշրջումից հետո, Հայաստանի նախագահ դարձավ Ռոբերտ Քոչարյանը։ Ահա հենց նրան պետք է համարել անկախ Հայաստանի անկախ ազգային պետականության առաջին նախագահը։

Ուրեմն ճշմարտությունը սա է - անկախ Հայաստանի առաջին նախագահը Ռոբերտ Քոչարյանն էր, իսկ երկրորդ նախագահը՝ Սերժ Սարգսյանն է։ Ներկայիս Հայաստանի ազգային պետական այրերը պարտավոր են բարոյական խիզախություն ցուցաբերել ընդունելու համար այս ակնհայտ ճշմարտությունը և շարունակելու Վազգեն Սարգսյանի, Կարեն Դեմիրճյանի և մյուս ազգի նվիրյալների գործը, որոնք իրենց կյանքի գնով Հայաստանը իրապես դարձրին ազգային անկախ պետություն։

Մենք կոչ ենք անում.

1. Հայ ազգային պատմաբաններին, որոնք գրելու են 1988թ. մինչև այսօր եղած ժամանակահատվածի Հայաստանի պատմությունը – այդ ժամանակաշրջանի Հայաստանի սատրապին անվանարկել և պիտակավորել որպես «Եբրայեցու փեսա Լևոն», այնպես ինչպես Հայ եկեղեցական գրականության մեջ հիշվում է մի ոմն հոգու առևտրական՝ Փիլոն Եբրայեցի պիտակով։

2. Հայ Ազգային Խորհրդարանին և Սահմանադրական Դատարանին, որպեսզի օրինական կարգով զրկի Եբրայեցու փեսա Լևոնին Հայաստանի երրորդ հանրապետության առաջին նախագահ կոչվելու իրավունքից, ինչպես նաև զրկել նրան բոլոր տեսակի արտոնություններից և անձեռնմխելիությունից։ Այս կատարվելիք քայլերից հետո Հայ ազգային քաղաքական մտածողության մեջ կտիրի լիակատար խաղաղություն, համաձայնություն և միաբանություն։

3. Եբրայեցու փեսա Լևոնին զրկելով Հայաստանի երրորդ հանրապետության առաջին նախագահ կամ հիմնադիր նախագահ լինելու կարգավիճակից, մենք իրավական հիմք կունենանք կասկածի տակ դնելու և վերանայելու իր օրոք ընդունված բոլոր օրենքները և միջազգային պայմանագրերը (տնտեսական և քաղաքական), որոնք հակասում կամ վնասում են մեր ազգային պետականության շահերին և չեն նպաստում Հայաստանի բարգավաճմանը։

4. Եբրայեցու փեսա Լևոնին և իր ավազակախմբի մյուս անդամներին ենթարկել քրեական պատասխանատվության, որպես Հայ ազգային պետականության թշնամիներ և պատժել։


Կեցցե՛ն Արցախյան Ծռերը

Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը


Ռոբերտ Նազարյան
robert@nazaryan.com
http://www.armeniantheory.com

Հայկ Նազարյան
haik@nazaryan.com
http://www.hosank.com
http://www.youtube.com/armenoidmedia

[Կեցցե՛ Հայաստան]

Նենգ Դավադրությունները Արորդիների Ցեղի Նկատմամբ Շարունակվում են

Անհրաժեշտ է կարդալ Հակոբ Սանասարյանի «Հայոց Եկեղեցու Պատմություն, Թե՞ Հուդայականության և Սիոնիզմի Ձեռնարկ» գիրքը, որը տեղակայված է այստեղ.
http://ia601203.us.a...nizm/HACH_2.pdf

Ինչպես նաև կարող եք դիտել նույն գրքի վերլուծումը «Լույս Աշխարհ»-ում, հետևյալ հասցեներով.

Part 1 -


Part 2 -



Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը

Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը

Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը

Կեցցե՛ Արորդիների Հայրենիք Հայաստանը

[Կեցցե՛ Հայաստան]

http://www.armworld.am/detail.php?paperid=4340&pageid=133900&lang=

http://www.armtown.c...503/4340133900/

ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ ԹՈՂԱԾ «ԳՌՈՒԶԸ»

• 
  
• Երբ օրերս «Ժառանգության» փոխնախագահ Ռուբեն Հակոբյանին լրագրողը խնդրեց մեկնաբանել Լ.Տեր-Պետրոսյանի հայտարարությունը, թե Ռոբերտ Քոչարյանը նավը կործանեց, իսկ Սերժ Սարգսյանը տանում է դեպի կործանում, հնչեց հետեւյալ պատասխանը. «Եկեք չմոռանանք, թե այդ նավի վրա ինչ «գռուզ» է թողել Լ.Տեր-Պետրոսյանը»
  
  Վաղուց մոռացված այդ «գռուզը» ինձ ստիպեց մի հետադարձ հայացք գցել անցած-գնացած տխուր ու ամոթալի այդ տարիների վրա, նորից վերհիշել այն, ինչ ժամանակի անողոք ձեռքը հետզհետե մոռացության է մատնում, բայց որի շորշոփները մենք զգում ենք ազգովի։
  ՀՀՇ-ի իշխանության գալուց հետո ընդամենը մեկ տարվա ընթացքում ծաղկուն ու բարգավաճ Հայաստանը փլուզվեց, քանդուքարափ արվեց այն, ինչ 70 տարի շարունակ ստեղծվել էր հայ մարդու մտքով ու ձեռքով։ Այնպիսի տպավորություն էր, կարծես մորեխների երամ անցած լիներ, իր հետեւից թողնելով ավեր ու ավար...
  Երկիրը ընկղմվեց ցրտի ու խավարի մեջ։ Փակվեցին, թալանվեցին, մի քանի դրամով վաճառվեցին, համաշխարհային ճանաչում գտած գործարաններ, գիտահետազոտական ինստիտուտներ, արվեստի օջախներ, փողոց նետվեցին տասնյակ հազարավոր աշխատավոր մարդիկ, զանգվածային ծառահատումը երկիրը կանգնեցրեց էկոլոգիական աղետի առջեւ։
  Հոգնած ու հուսախաբ ժողովուրդը նորից փողոց դուրս եկավ` պահանջելով. «Լեւոն, հեռացիր»։
  Հեռանալով` Տեր-Պետրոսյանը անցավ ընդհատակ։ Ժողովուրդը մոռացության տվեց ե’ւ ՀՀՇ-ին, ե’ւ առավել եւս նրա առաջնորդին։ Վերոհիշյալ դժբախտ տարիներին ծնված մանուկները այսօր 18-20 տարեկան հասուն մարդիկ են. հասկանալի է, որ վերը հիշատակած հանցագործությունների մասին գիտեն միայն լսելով։
  Տեր-Պետրոսյանը յուր դղյակ-թաքստոցից ուշի-ուշով հետեւում էր, թե ինչ ծիլեր էին տալիս իր իսկ գցած սերմերը. կաշառակերություն, չինովնիկների անբարո ու անպատիժ վերաբերմունք ժողովրդի հանդեպ, արտագաղթ, գործազրկություն եւ այլն, եւ այլն։
  Պահը հասունացել էր։ Տեր-Պետրոսյանը դուրս ելավ որպես ժողովրդի «փրկիչ», բայց արդեն նոր դիմակով։ ՀՀՇ-ն վարկաբեկված էր, հնարվեց մի նոր անվանում՝ «կոնգրես»։ Իր շուրջը հավաքեց դատարկախոսների մի նոր շքախումբ, որոնք հռչակեցին իրենց ընդդիմություն։
  Պարոն Տեր-Պետրոսյան, ընդդիմությունը պետք է ունենա մաժոր կենսագիր, չնայած վերջերս դուք ժողովրդին անվանեցիք միամիտ ու դեբիլ, բայց դա այդպես չէ: Թերեւս միամիտ (բայց ոչ դեբիլ) են այն սակավաթիվ մարդիկ, ովքեր դժգոհ ու անհույս իրավիճակից գալիս են Ազատության հրապարակ։
  2008 թվականին ինը օր շարունակ դուք չափչփում էիք քաղաքի փողոցները, գոռում-գոչումով, որն այնքան ազդեց «խելագարված ամբոխի» հոգեվիճակի վրա, որ նրանք սկսեցին ջարդուփշուր անել ամեն ինչ իրենց ճանապարհին։ Հետեւանքը եղավ այն, որ տեղի ունեցավ առճակատում ամբոխի ու իրավապահների միջեւ։ Նորից արյուն, նորից անմեղ զոհեր, որի պատասխանատվությունը ընկած է ձեր եւ ձեր համախոհների վրա։
  Անմեղ թե մեղավոր տասնյակ մարդիկ ձերբակալվեցին, իսկ այս բոլորի իրական մեղավորն ու առաջնորդը շարունակում է հանգիստ ապրել իր դղյակում, ավելին՝ իրեն իրավունք է վերապահում խոսել ժողովրդի անունից։ Այստեղ է ասված. գողը առաջինն է գոռում՝ բռնեք գողին...
  Ժողովուրդը սպասում է այն օրվան, երբ կհնչի. ոտքի', դատարանն է գալիս։ Վստահ եմ` այդ օրը գալու է վաղ թե ուշ, եւ դուք պատասխան եք տալու խաբված ու տարագիր դարձած ժողովրդի առաջ։

• ԼԱԵՐՏ ՊՈՂՈՍՅԱՆ