.
0
Ճանաչենք զմիմիյանս
Started by Guest_Meri_*, May 16 2008 01:44 PM
19 replies to this topic
#2
-
- Members
-
- 124 posts
Member
Posted 16 May 2008 - 04:41 PM
Ինչ ես գնում գալիս կպնում Հակոբիս Մերի ջան 
,
Լավ, արի ես սկսեմ հարցիդ պատասխանով... Տխուր բան պետք ե հիշեմ, առաջին անգամ մեծ զգացի պապիկիս մահվան ժամանակ..... 9 տարեկան էի.... դե արդեն լավ գիտակցում էի.... բայց դե դրանից առաջ սկսած հինգ տարեկանից, երբ մամաս առաջին անգամ ախպորս թողեց իմ խնամքին ու գնաց խանութ, ասելով որ ես արդեն մեծ եմ
Իսկ իմ հարցը............ հմմմմմմմ... եդքան էլ հեշտ չէ...... հե հեեեեեե. Հակոբին կուզենայի որ պատասխանի, <Ինչ ես զգում անունս տալուց>))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
, Լավ, արի ես սկսեմ հարցիդ պատասխանով... Տխուր բան պետք ե հիշեմ, առաջին անգամ մեծ զգացի պապիկիս մահվան ժամանակ..... 9 տարեկան էի.... դե արդեն լավ գիտակցում էի.... բայց դե դրանից առաջ սկսած հինգ տարեկանից, երբ մամաս առաջին անգամ ախպորս թողեց իմ խնամքին ու գնաց խանութ, ասելով որ ես արդեն մեծ եմ
Իսկ իմ հարցը............ հմմմմմմմ... եդքան էլ հեշտ չէ...... հե հեեեեեե. Հակոբին կուզենայի որ պատասխանի, <Ինչ ես զգում անունս տալուց>
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
#3
-
- Members
-
- 26 posts
Newbie
Posted 17 May 2008 - 12:17 AM
Meri, on May 16 2008, 03:44 PM, said:
Որպեսզի ֆորումի անդամներս ավելի լավ ճանաչենք իրար, առաջարկում եմ այսպիսի պարզ ու հասարակ խաղ. մեկը հարց է գրում, հաջորդն իր ուժերի սահմանների անկեղծությամբ պատասխանում է դրան, ու տալիս մեկ այլ հարց: Արդյունքում մենք ահագին հետաքրքիր փաստեր կիմանանք (ասենք. ի՞նչ է վերցրել Կարենն ատամհատիկի ժամանակ, ի՞նչ է խմում Սերգեյն առավոտները, ի՞նչ է սիրում Հակոբը Լիլիթից բացի եւ այլն): Հարցերը կարող են լինել ամենատարբեր բնույթի՝ ամենազվարճալիից մինչեւ ամենալուրջ, ամենաբարիից մինչեւ «ամենաթարախ»: Միայն մի բան է կարեւոր՝ հարց-պատասխան կարգը պահպանելը: Հա, շուտ եմ ասել, «մամայի՞ն ես սիրում, թե՝ պապային» հարցը տալ չկա: Սկսեցինք:
Ե՞րբ ես առաջին անգամ զգացել, որ մեծ ես:
Ե՞րբ ես առաջին անգամ զգացել, որ մեծ ես:
Է՜՜՜ Մերի ջան ..... դարդերս խառնեցիր իրար...... Սրանից մի 70 տարի առաջ, Մոսկվա-Երևան գնացքի ութերորդ վագոնի մեջ երկու հատ նանարիկ կային Բայկալ լճի կողմերից:
Իրա և Վանգա անուններով, 26-27 տարեկան էս բալիկներին ամբողջ օրը սաղ վագոնի ուղևորները (ազգությամբ Հայ ուղևորները) ամեն ձևի պատիվ տվին ու խմացրին, տո էլ բլոտ ու նարդի էլ սովորացրին, որ հանկարծ չձանձրանան ճանապարհին, բայց դե բոլորի ՄՏՔԻՆՆ էլ պարզ էր: Թե ԻՆՉԻ ախորժակ ունեին, թողնում եմ ձեր երևակայության ուժին:
Կարճ ասած, Իրան չուզեց ոչ այլ ոքի, քան թշվառիս, այն ժամանակ 14 տարեկան հարիֆիս:
Առավոտյան քիչ էր մնում ինձ լուսամուտից դուրս շպրտեին Երևան քաղաքի ապերոները, սաղի դարդն էն էր, թե սաղ օրը տանջվան ու վիզ դրին, բայց իրիկունը "էս գեղցին եկավ ու միանգամից կպցրեց":
Այ էն ժամանակ Մերի ջան, ես ինձ մեծ չէի զգում, որովհետև ես ինձ շաաա՜՜՜աատ շա՜՜՜տ մեծ էի զգում:
.
Իսկ թե ինչ եմ սիրում Լիլիթից բացի՞, ........... Ես կասեյի ոչ թե ի՞նչ, այլ ո՞ւմ,......... Կյանք, որ լավն եղար քեզ էլ կսիրեմ
#4
-
- Members
-
- 26 posts
Newbie
Posted 17 May 2008 - 12:40 AM
Lilit, on May 16 2008, 06:41 PM, said:
Ինչ ես գնում գալիս կպնում Հակոբիս Մերի ջան ,
Լավ, արի ես սկսեմ հարցիդ պատասխանով... Տխուր բան պետք ե հիշեմ, առաջին անգամ մեծ զգացի պապիկիս մահվան ժամանակ..... 9 տարեկան էի.... դե արդեն լավ գիտակցում էի.... բայց դե դրանից առաջ սկսած հինգ տարեկանից, երբ մամաս առաջին անգամ ախպորս թողեց իմ խնամքին ու գնաց խանութ, ասելով որ ես արդեն մեծ եմ
Իսկ իմ հարցը............ հմմմմմմմ... եդքան էլ հեշտ չէ...... հե հեեեեեե. Հակոբին կուզենայի որ պատասխանի, <Ինչ ես զգում անունս տալուց>))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
, Լավ, արի ես սկսեմ հարցիդ պատասխանով... Տխուր բան պետք ե հիշեմ, առաջին անգամ մեծ զգացի պապիկիս մահվան ժամանակ..... 9 տարեկան էի.... դե արդեն լավ գիտակցում էի.... բայց դե դրանից առաջ սկսած հինգ տարեկանից, երբ մամաս առաջին անգամ ախպորս թողեց իմ խնամքին ու գնաց խանութ, ասելով որ ես արդեն մեծ եմ
Իսկ իմ հարցը............ հմմմմմմմ... եդքան էլ հեշտ չէ...... հե հեեեեեե. Հակոբին կուզենայի որ պատասխանի, <Ինչ ես զգում անունս տալուց>
))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))Լիլիթիկ ջան ո՞նց բացատրեմ ........... ուրեմն միիիիիի վախտ բան եմ զգում անունդ տալուց, ու հանկարծ, էն ամենալավ պահին միտսա գալիս Ռաջիկը, ասում եմ ... "արա ախր էսի ինչա անում մեր թաղերում է՜՜՜",......... բայց էդ հլը ոչինչ, քանզի Ռաջիկին հիշելուց միանգամից միտս են գալիս Սեռժիկն ու Ռոբիկը ....... ու նորից օրս խառնվավ, թարսվավ ու հարամ եղավ:
#5
-
- Members
-
- 26 posts
Newbie
Posted 17 May 2008 - 12:49 AM
Վա՜յ ......., մոռացա որ հարց պտի տամ: 
.
Հարցս ... "Կարծում եք որ Հայ աղջիկները կարո՞ղ են ավելի ազատամիտ լինել՞"
.
Հարցս ... "Կարծում եք որ Հայ աղջիկները կարո՞ղ են ավելի ազատամիտ լինել՞"
#7
-
- Members
-
- 124 posts
Member
Posted 17 May 2008 - 09:29 AM
Հակոբ, on May 17 2008, 09:40 AM, said:
Լիլիթիկ ջան ո՞նց բացատրեմ ........... ուրեմն միիիիիի վախտ բան եմ զգում անունդ տալուց, ու հանկարծ, էն ամենալավ պահին միտսա գալիս Ռաջիկը, ասում եմ ... "արա ախր էսի ինչա անում մեր թաղերում է՜՜՜",......... բայց էդ հլը ոչինչ, քանզի Ռաջիկին հիշելուց միանգամից միտս են գալիս Սեռժիկն ու Ռոբիկը ....... ու նորից օրս խառնվավ, թարսվավ ու հարամ եղավ:
Մարդուս խաթրի մի անգամ էլ կպել ես Սեռժին ու Ռոբիկ կուղարկեմ Չեխ
, հմմմմմմ........ բայց աչքիս պետքա ձեզ ծանոթացնեմ
#8
-
- Members
-
- 124 posts
Member
Posted 17 May 2008 - 05:53 PM
Հակոբ, on May 17 2008, 09:49 AM, said:
Վա՜յ ......., մոռացա որ հարց պտի տամ:
.
Հարցս ... "Կարծում եք որ Հայ աղջիկները կարո՞ղ են ավելի ազատամիտ լինել՞"
.
Հարցս ... "Կարծում եք որ Հայ աղջիկները կարո՞ղ են ավելի ազատամիտ լինել՞"
Հակոբ ջան, սրանից ավել էլ ինչ լինի? Աչքիս դու վաղուց Հայաստանում չես եղել....
#9
-
- Members
-
- 26 posts
Newbie
Posted 17 May 2008 - 11:05 PM
Meri, on May 17 2008, 10:06 AM, said:
Հակոբ պատմությունդ սպանիչ էր: Հարգեցի հնարավորություններդ:
Հայ աղջիկները կարող են, եւ ավելին՝ կան, պարզապես թաքնված (գրաբարով՝ տափուկ) ազատամիտ են, չեն սիրում բարձրաձայն խոսել այդ մասին:
Հարցս. ե՞րբ ես վերջին անգամ ամաչել՝ տեղը-տեղին:
Հարգեցի հնարավորություններդ: Հայ աղջիկները կարող են, եւ ավելին՝ կան, պարզապես թաքնված (գրաբարով՝ տափուկ) ազատամիտ են, չեն սիրում բարձրաձայն խոսել այդ մասին:
Հարցս. ե՞րբ ես վերջին անգամ ամաչել՝ տեղը-տեղին:
Մերի ջան հեսա կասես՝ էս բիձեն իրա ժանգոտ պատմություններով կյանքներս կերավ :
Բանակից նոր էի եկել ու դեռ էն ռուս աղջիկների դոզայի տակ, մտքիս հազար ու մի "լավ-լավ" բաներ կային ........ բայց դե Հայատանում դա հավասար է անապատում խորովածի ցախ ճարելու ցանկությանը:
Կուրսեցի ընկեր ունեի Վարդենիսից, որն էլ առաջարկեց գնալ Սևան հյուրանոց, մի մանեթ տալիս էիր պահակին ու ասում էիր "Սվետի մոտ եմ գնում": Սվետն էլ 3-րդ հարկի աշխատողն էր, բայց համ էլ ուներ իր մի քանի հոգիանոց "անառակաց տունը":
Ընկերս տերիտորիան իմացողի արագությամբ մեկին վերցրեց ու գնաց սենյակ, ես էլ Սվետի ուղեկցությամբ մոտեցա այն սենյակի դռանը, որտեղ նստած էին մի քանի Հայազգի կին և մի ռուս աղջիկ, յանիմ թե ընտրելու:
Կարճ կապեմ Մերի ջան, դա եղելա իմ առաջին ու վերջին փողով "բան" կպցնելու փորձը, որովհետև ես այդ դռնից ներս նայելու ընթացքում երևի կարմրեցի, հետո կապտեցի, հետո դեղնեցի, հետո ....... երկու րոպեից արդեն վազելով իջել էի, ու արագ քայլերով գնում էի Ինստիտուտ դասի ու ինձ թվում էր, թե՞ ամբողջ Երևանը ինձա նայում ................... երևակայի գետինը մտնեի ավելի լավ էր ......
.
Հարցս -- Կարծում ես, որ մեր Լիլոն լավիկնա՞, արժի որ վիզ դնեմ՞:
#10
-
- Members
-
- 26 posts
Newbie
Posted 17 May 2008 - 11:26 PM
Lilit, on May 17 2008, 11:29 AM, said:
Մարդուս խաթրի մի անգամ էլ կպել ես Սեռժին ու Ռոբիկ կուղարկեմ Չեխ , հմմմմմմ........ բայց աչքիս պետքա ձեզ ծանոթացնեմ
, հմմմմմմ........ բայց աչքիս պետքա ձեզ ծանոթացնեմ ))Lilit, on May 17 2008, 07:53 PM, said:
Հակոբ ջան, սրանից ավել էլ ինչ լինի? Աչքիս դու վաղուց Հայաստանում չես եղել....
Եղել եմ Լիլ ջան, բայց մերոնց գրագիտությունը "ազատամիտ" լինելու մեջ, համեմատած ասենք Չեխերի հետ, հավասարա .................. չէ՛, էդքան անհավասար հավասար չի լինում
.
Հարցս -- Կարծում ես, որ մեր Մերին լավիկնա՞, արժի որ վիզ դնեմ՞:
#12
-
- Members
-
- 40 posts
Newbie
Posted 18 May 2008 - 02:53 PM
Meri, on May 18 2008, 12:22 PM, said:
Լավ, հիմա հարցս: Ե՞րբ ես կյանքում լիովին անզոր զգացել:
Մերի ջան երևի չեմ սխալվի, եթե ասեմ, որ կա «տխուր անզորություն», մեկ էլ «ուրախ անզորություն»: Տխուր անզորությունը զգում եմ ամեն անգամ, երբ կորցնում եմ հարազատ մարդու, այ այդ ժամանակ հասկանում եմ, որ լրիվ անզոր եմ ճակատագրի, կյանքի օրենքների դեմ: Իսկ ուրախ անզորությունը զգացել եմ բալիկներիս ծնվելուց, երբ երկար տանջանքներից հետո նրանց տեսել եմ առաջին անգամ: Այ այդ ժամանակ էլ զգացել եմ, որ լրիվ անզոր եմ զսպել ուրախությունս ու չլացել
...Իսկ հիմա հարցս :
Որն է երջանիկ, ամուր հիմքերով ընտանիք կազմելու գրավականը:
#14
-
- Members
-
- 124 posts
Member
Posted 18 May 2008 - 08:57 PM
Meri, on May 19 2008, 02:37 AM, said:
Հարց. ինչո՞վ կարող ես գլուխ գովել հենց հիմա:
Իմ ընտանիքով.....
#15
-
- Members
-
- 124 posts
Member
Posted 18 May 2008 - 08:58 PM
Ana, on May 18 2008, 11:53 PM, said:
Որն է երջանիկ, ամուր հիմքերով ընտանիք կազմելու գրավականը:
Սերն ու հարգանքը, կամ էլ հակառակը......
#16
-
- Members
-
- 124 posts
Member
Posted 18 May 2008 - 09:01 PM
Meri, on May 18 2008, 04:22 PM, said:
Լավ, հիմա հարցս: Ե՞րբ ես կյանքում լիովին անզոր զգացել:
Ցեղասպանության մասին ֆիլմեր նայելիս..... հատկապես <Մայրիկը> ու .........Լեննինականի երկրաշարժի ժամանակ.....
#17
-
- Members
-
- 124 posts
Member
Posted 18 May 2008 - 09:03 PM
Հակոբ, on May 18 2008, 08:26 AM, said:
.
Հարցս -- Կարծում ես, որ մեր Մերին լավիկնա՞, արժի որ վիզ դնեմ՞:
Հարցս -- Կարծում ես, որ մեր Մերին լավիկնա՞, արժի որ վիզ դնեմ՞:
Հակոբ ջան, եդքան վիզ դնելուց կարողա վզի գրիժա ստանաս
դու պատրաստ ես դրան?լավ, հիմա էլ իմ հարցը....
To Be or not to be:)))
#19
-
- Admin
-
- 940 posts
Administrator
Posted 20 May 2008 - 05:23 PM
Ana, on May 18 2008, 07:53 AM, said:
Որն է երջանիկ, ամուր հիմքերով ընտանիք կազմելու գրավականը:
Lilit, on May 18 2008, 02:03 PM, said:
To Be or not to be:)))
Meri, on May 18 2008, 10:37 AM, said:
ինչո՞վ կարող ես գլուխ գովել հենց հիմա:
Meri, on May 18 2008, 12:22 AM, said:
Ե՞րբ ես կյանքում լիովին անզոր զգացել:
Հակոբ, on May 17 2008, 04:05 PM, said:
Կարծում ես, որ մեր Լիլոն լավիկնա՞, արժի որ վիզ դնեմ՞:
Meri, on May 17 2008, 01:06 AM, said:
ե՞րբ ես վերջին անգամ ամաչել՝ տեղը-տեղին:
Հակոբ, on May 16 2008, 05:49 PM, said:
"Կարծում եք որ Հայ աղջիկները կարո՞ղ են ավելի ազատամիտ լինել՞"
Meri, on May 19 2008, 05:18 AM, said:
Ո՞րն է փոքր ժամանակ կատարածդ «ամենահերոսական» դրվագը, որը կարդալով բոլորս ահագին կուրախանանք:
Հարց – Ո՞ւմ կուզենայիք հանդիպել հիմա
Մի՛ եղէց անպտուղ ի փոքր վաստակոյս`
Իբր ապաջան սերմանող անբերրի երկրի:
Նարեկացի
Իբր ապաջան սերմանող անբերրի երկրի:
Նարեկացի
