No replies to this topic

[SkyFlyer]

Երեկ հանգամանքների բերումով, դիմավորում էի հարազատներիցս մեկին, որը վերադառնում եր Հայաստանից։ Դե սովորականի պես հարց ու փորձ, ինչ կա չկա և այլն։
Հարցերը գլորվեցին, գլորվեցին ու հասան Հայաստանի իրավիճակին, մարդկանցտրամադրություններին։ Չեմ թաքցնում զարմանքս, թե ինչ ընկճվածությամբ սկսեց պատմել մարդկանց ապրելակերպի, թանկության ու կենսամակարդակի մասին։ Տխուր էր լսել...

Ամեն դժվարություն կարելի է հաղթահարել, ամեն արգելք կարելի է շրջանցել, սակայն երբ մարդ ընկճվում է ու կորցնում տարածության մեջ կողմնորոշվելու ունակությունը՝ «թունելի վերջի լույսի» հանգելու պատճառով, ապա ամեն ինչ միանգմից իմաստազրկվում է։

Միթե՞ այդքան ապաշնորհ ենք, որ չենք կարող ծաղկեցնել ու բարգավաճել չինական միջին գյուղի չափ մեր երկիրը։