21 replies to this topic

[Suddenly Psychotic]

SkyFlyer, on 01 September 2012 - 06:24 AM, said:

Տարօրինակ է չէ՞։ Դու սիրում ես նրան, իսկ նա չգիտի...
Շատ անգամ թվում է, թե ահա երջանկությունը քթներիս տակ, մնում է ձեռքներս երկարենք ու... այն մերը կլինի։

Երկարում ենք, ուրախանում, անցնում տարիներ ու սկսում ենք հասկանալ, որ այն ինչ մերը չէ, երբեք ել չի կարող մերը լինել։ Ամերիկյան մի ֆիլմում հրաշաալի միտք կա, որն ասում է «Անհնար է հեռացնել մեկին, ով որոշել է մնալ։ Անհնար է պահել մեկին, ով որոշել է գնալ»։

Չենք երկարում ու ամբողջ կյանքում չենք ներում ինքներս մեզ, որ վախեցանք, տարակուսեցինք, կորցրինք։ Ամբողջ կյանքում համեմատում ենք մեր կողքինին նրա հետ ու գրեթե միշտ շահում է նա։ Իդեալականացրել ենք երեվի, նրա մեջ դնելով մեր երազանքները։

Դու միշտ ել կլինես այդ հատուկ մարդը։ Սկզբում ամեն ժամ, հետո ամեն օր, ամեն ամիս, տարի...
Ի վերջո էականը այն չէ, թե ինչպես են ընդունում մեզ, այլ թե ինչպես ենք զգում մենք ինքներս։
Հատո՞ւկ ենք, թե պարզապես սովորական...

Իրականում շատ դժվար ա էդպես <<հատուկ մարդ>> մնալը,հատկապես ,երբ ամեն անգամ իրան տեսնելիս հասկանում ու նորից համոզվում ես,որ ինքն էլ ա սիրում,ուղղակի ինչ-որ վախ պահում ա իրան...
Իսկ ֆիլմի արտահայտության հետ կապված...ինքն էլ չի ուզում գնալ ու երևի չգիտի էլ,թե ինչ է ուզում,նորից նույն վախի պատճառով...

[SkyFlyer]

Այն ինչ ունենք, դա մեր ընտրությունն է։
Նա ընտրել է այն աշխարհը, որտեղ դու չկաս, իսկ վախը հենց այդ վճարն է՝ իր ընտրության համար։